Terwijl me Mars'en en Milky Way's naar binnen spelen als varkens kweken de wezens op deze planeet zich naar de 6,5 miljard stuks. De telling zal wel niet kloppen vrees ik, volgens mij zijn ze rond de jaren zestig hun tel al lang kwijtgeraakt bij het drinken van thee en geperste sojascheuten-melk met paddestoelensap of zoeits. Je kan je niet voorstellen dat al die mensen een droom hebben, eten willen, drinken nodig hebben en af en toe eens willen proeven van allerlei schaaldieren. Ocharme die schaaldieren toch, als er zo veel volk mosselen of krab wil eten denk ik dat er niet genoeg gaat zijn voor iedereen. Het is dan eerder rap zijn voor de fritten op zijn waarschijnlijk. Stel dat ze zich ook nog allemaal eens abonneren op de National Geagraphic, dan zijn er na 2 dagen geen bomen meer over om foto's van te maken in dat glasrijk boekske. Of al die mensen die in een bus van Pam Vermeulen kruipen en naar Plopsaland gaan om op Gert en Samson hun schoot te gaan zitten om beurten voor ne foto voor thuis als aandenken. Die Gert zou dan nog al eens doorligwond-achtige verschijnselen krijgen uiteraard. Wat al zeker zijn stomme posters zou verklaren dan . Die man ziet er om een of andere manier altijd uit alsof hij net pijnlijk klaarkomt, het kan natuurlijk ook zijn dat hij zo druk bezig is met werken dat ze hem enkel in zulke benarde posities kunnen fotograferen; het zou ook moeten lukken dat er net Zes en een halve miljard mensen over je schoot zijn gegaan (inclusief de koppensnellers op Borneo en inwoners van Waco texas). Ze willen allemaal wel naar plopsaland. Zelfs Iranezen die eigenlijk aan een atoombom moeten werken. Ik ruik geitenkaas in feite.
Mijn job is in gevaar. Er is niemand die wat doet aan de globalisatie, die raast maar voort, en iedereen schijnt zijn graantje mee te willen pikken. Terwijl er eigenlijk niet genoeg is voor iedereen. Snel geef de fritten door, of er zijn er geen meer. De clowns van deze week waren mijn baas die de hele werkruimte in een toonzaal had vernaderd, zo ordelijk dat er niet meer in te werken viel. De tweede prijs gaat naar de vakbondsafgevaardigde die er als een speculasen ventje bij zat toen ze aankondigden dat er bepaalde afdelingen niet meer bestonden, daarna de opmerking gevend dat het 'wel positief was'. Ik zei hem dat die bruine enveloppe wel heel dik moet zijn geweest om zo passief te blijven. De derde prijs gaat naar iedereen die me de voorbije weken dik heeft laten barsten. Ik ben alles en iedereen kotsmisselijk beu rondom mij. Ze zijn ofwel maniakaal aan het werken, of zitten heel de dag voor de tv of pc niks te doen. Ik heb even de pest aan een hele reeks dingen. Hoe dat komt? Vraag het aan die andere zes en half miljard misschien, fucking bastards.
zondag, februari 26, 2006
zondag, februari 19, 2006
wiel
Fred wijst en spreekt. Hij zit voor het raam en de damp van de OXO die hij aan het drinken is ruikt naar de scherpe kruiden die hij erin roert.
Ik ben een persoon in 3 lagen, als een luchtige bladerdeegbodem bak ik snel aan, hoewel ik m'n smaak behoud. Ik stuur een berichtje naar een meisje dat ik vroeger heel goed kende. Sinds enkele jaren heeft ze een druk leven. Een kindje opvoeden, geld verdienen, de schijn ophouden en zorgen dat iedereen weet dat ze hard
werkt.
Sturen is iets wat niet iedereen kan, je moet er een stuurwiel voor bezitten, zonder meer een gave. Er is niet zomaar iets te zeggen over mensen die rondwandelen met alleen maar een wiel. Of die op een zetel zitten op de stoep naar het passerend verkeer te roepen. Gaan werken is niets meer dan meedoen, omdat je je verveelt en tegelijk geld wil verdienen. De ruilhandel verheven tot alledaagse bezigheid. Ik rook niet, ik drink af en toe, heb geen dure hobbies, draag geen merkkleding en mijn auto is van voor 1984. Ik rijd met lood, vroeger stond er op zo'n ster die op je jas werd gespeld 'jood'. Nu eerder 'ik tank met lood'. Een zonde om de lucht zo te vervuilen. Ik betaal om gediscriminneerd te worden, op de tram op de grond op de vloer, de vlinders in m'n buik zijn gratis. Ik heb gehoord dat ze vetarm zijn te verkrijgen wanneer je bijbetaalt. Mijn vrienden rijden rond in de hoerenbuurt die geen hoerenbuurt meer is en ze kijken rond of er geen huizen te koop zijn. Schoolrijzen en Nintendo maken ons groot. We kijken veel tv. Ik denk soms nog terug aan toen ik met dat meisje door de sneeuw liep, op zoek naar een café met open haard. Haar ogen lachten toen nog, ze zagen geen winst. Allemaal lang geleden zegt men dan. Waarmee men bedoeld dat ik moet doorgaan met mijn leven, niet stilstaan. Stilstaan brengt niet op, je moet je verplaatsten, snel en efficiënt. Koop een dure auto, vervuil de boel niet en betaal op tijd. Val dan dood. Je bent braaf. Een hond in de mand had het niet beter gekund. Ik hoor dat
honden wel eens op de straat hun gevoeg doen. En dat er mensen zijn die dat opruimen. Liefde voor een dier. Efficiëntie voor de man. Raampje open. Sprong gemaakt. Stilte. Efficiëntie zit'm in details.
Ik ben een persoon in 3 lagen, als een luchtige bladerdeegbodem bak ik snel aan, hoewel ik m'n smaak behoud. Ik stuur een berichtje naar een meisje dat ik vroeger heel goed kende. Sinds enkele jaren heeft ze een druk leven. Een kindje opvoeden, geld verdienen, de schijn ophouden en zorgen dat iedereen weet dat ze hard
werkt.
Sturen is iets wat niet iedereen kan, je moet er een stuurwiel voor bezitten, zonder meer een gave. Er is niet zomaar iets te zeggen over mensen die rondwandelen met alleen maar een wiel. Of die op een zetel zitten op de stoep naar het passerend verkeer te roepen. Gaan werken is niets meer dan meedoen, omdat je je verveelt en tegelijk geld wil verdienen. De ruilhandel verheven tot alledaagse bezigheid. Ik rook niet, ik drink af en toe, heb geen dure hobbies, draag geen merkkleding en mijn auto is van voor 1984. Ik rijd met lood, vroeger stond er op zo'n ster die op je jas werd gespeld 'jood'. Nu eerder 'ik tank met lood'. Een zonde om de lucht zo te vervuilen. Ik betaal om gediscriminneerd te worden, op de tram op de grond op de vloer, de vlinders in m'n buik zijn gratis. Ik heb gehoord dat ze vetarm zijn te verkrijgen wanneer je bijbetaalt. Mijn vrienden rijden rond in de hoerenbuurt die geen hoerenbuurt meer is en ze kijken rond of er geen huizen te koop zijn. Schoolrijzen en Nintendo maken ons groot. We kijken veel tv. Ik denk soms nog terug aan toen ik met dat meisje door de sneeuw liep, op zoek naar een café met open haard. Haar ogen lachten toen nog, ze zagen geen winst. Allemaal lang geleden zegt men dan. Waarmee men bedoeld dat ik moet doorgaan met mijn leven, niet stilstaan. Stilstaan brengt niet op, je moet je verplaatsten, snel en efficiënt. Koop een dure auto, vervuil de boel niet en betaal op tijd. Val dan dood. Je bent braaf. Een hond in de mand had het niet beter gekund. Ik hoor dat
honden wel eens op de straat hun gevoeg doen. En dat er mensen zijn die dat opruimen. Liefde voor een dier. Efficiëntie voor de man. Raampje open. Sprong gemaakt. Stilte. Efficiëntie zit'm in details.
donderdag, februari 16, 2006
Die ochtend in de clichéwinkel...
Mediacultuur... of toch zoiets.
Ik ben al niet zo'n enorme fan van boekjes. De week- en maandbladen allerhande, waar bekende en minder bekende Vlamingen met hun smoel op staan te lachen alsof ze een wortel in hun reet hebben zitten; of waar iemand gaat zitten snotteren in een zetel tegen een zogenaamde journalist over hun zware operatie, liefdesverdriet of gestorven vrienden.
Ik ben daar niet echt 'into' zal ik maar zeggen. Niet dat ik niet graag lees, ik heb meermaals per maand de neiging om een paar duizend pagina's tellend boek te verslinden, daar niet van. Ik kan echter geen minuut interesse opbrengen voor de geïnterviewde mensen. Ik geef geen moer om hun verdriet, zorgen, kijk-achter-de-schermen of hun per ongeluk gesloopte villa.
Ik geef nog veel minder om hun nieuws uitgekomen boeken, CD's, DVD's, one-man-shows en halfbakken toneelstukjes waarbij vrouwen halfnaakt door een zwijnenstal moeten dansen onder het zingen van het duet van de parelvissers.
Het raakt me niet en al zou ik het lezen, het kan me dan ook nog eens gestolen worden. Temeer omdat deze mensen deel uitmaken van steeds dezelde uitgebaggerde kanaalzone van woestijnvis en humo. We hebben die mensen echt wel gehad nu, niet?
Ik lees bijgevolg al die bocht niet. Al jàren niet.
De laatste humo die ik bijvoorbeeld nog van a tot z heb gelezen dateert ergens begin jaren 90. Toen ik zelf nog naïef genoeg was om interviews met Arno en de minister van onderwijs te lezen. Toen ik dacht dat die mensen iets te vertellen hadden.
De tijd ook dat een dronken journalist van bovenvermeld boekje in mijn stamcafé aan de flipperkast hing aan te pappen met een van de knappere vrouwelijkecafebezoekers. Terwijl hij wel mooi een artikel had geproduceerd de week daarop over een concert dat net die avond had plaatsgevonden. Ik weet wel zeker dat hij die band nooit heeft zien spelen. Tenzij ze die avond nog een tweede concert gaven en de dame haar broek.
Anyway, een echt ooggetuigenverslag dus, of zo wilde ze ons toch laten geloven. Even geloofwaardig dan Gary Glitter in een Thaise jongensschool.
Ik blijf me echter storen aan de invloed van deze boekjes, vooral de bijna onontkombare doctrine die ze opleggen aan hun volgelingen en lezers. Ik kan enkel humo als voorbeeld nemen, aangezien ik dat boekje persoonlijk het beste ken, veronderstellend dat de rest zeker niet veel beter zal zijn inzake indoctrinatie van hun consumenten. Wat ze doen is meestal dezelfde opgewarmde kost van hun kleine inner-circle zo naar voren schuiven dat je je er bij hoort voelen.
Net zoals al die mensen die voor de achtste keer naar Clouseau gaan zien in het Sportpaleis en zich echt deel voelen uitmaken van de groep, de sfeer, de baggermuziek en de slechte akoestiek. Het is in principe hetzelfde, enkel voor een ander publiek zogezegd.
De zaak gaat als volgt. Ik, die normaal gespaard blijft van hun gelul, word keer op keer toch geconfronteerd met de boeken, nieuwe trends, tv-programma's en andere nieuwtjes die ze opdissen. Of je het nu wil of niet, als de humo-kliek zich achter een programma schaart weet je er nergens aan te ontsnappen.
Altijd zal er wel een of ander betweterig emo-type tijdens een cafébezoek komen aandraven met iets in de aard van: "Heb je dat gelezen in den humo van dees week? Dat nieuwe programma/boek/Cd van..."
Ik moet dan altijd antwoorden met : "Neen ik ben ean absolute pariah als het aankomt op humo-lezen sorry het interesseert me geen fuck.'
Meestal kijken ze dan betweterig en pseudo-intellectueel voor zich uit en nippen ze met een pruilmondje even van hun bruiswater of lindenthee om het boekje daarna de hemel in te prijzen. Omwille van de onthullingen zeggen ze dan. Hoewel er er geen meer geweest zijn sinds einde jaren 80 dacht ik zo te weten, of voor de toffe cartoons. Voor je het goed en wel door hebt staan ze te balken als een klein ezeltje, te schokken van het lachen zelfs soms, bij de zelf voorgedragen stukjes uit een uitlaat-inzending die ze zich herinneren.
Ze weten zich dan bijvoorbeeld een rake opmerking die onder een vrij domme lezersbrief stond voor de geest te halen.
Je kijkt zo'n mensen dan aan en je ziet dat ze zich een übermensch voelen omwille van hun verfijnde humo-r, hun muzikale kennis (opgedaan tijdens interviews met Tom Barman waarschijnlijk) of hun weetjes over de nieuwste films (waar men de clou van een verhaal met plezier verraad). Ik zeg dan steeds tegen zo'n piekjes-haar-met-plat-brilletjestype dat 'Deng' eigenlijk een beter boekje is, of 'Vrij Nederland'. Ook dat meen ik niet echt eigenlijk. Evenmin de thee die ik hen dan terug trakteer in ruil voor het dicht houden van hun snater.
Nee, ik ben niet echt 'into' de nieuwe CD van Arno of Raymond van het Groenewoud, de nieuwste hersenspinsels van Tom Lanoye of Bart Peeters. De laatste nieuwe 'geestige' programma's van Bart de Pauw en Co. Wanneer je een aardappel lang genoeg in de ijskast laat liggen heb je een even spannende avond door er naar te kijken en zèlf een paar flauwe woordgrapjes op te zoeken in een citatenboek. Vergeet hierbij vooral je scoutsmateriaal niet voor de sfeerscheping.
Ik heb hun lijst met 'bekende Vlamingen' ondertussen wel door, altijd dezelfde 20 mensen die ze laten roteren.
In week 1 heb je dan een minister, dan Arno, Tom Barman, nog eens Arno, Herman Brusselmans, om dan nog maar eens over te gaan naar Arno (die hebben ze al zo vaak geïnterviewd, en toch leest geen kat het) Luc De Vos, Herr Seele, Hugo Claus en dan uiteraard nog maar eens Tom Barman of nog maar eens iemand uit de woestijnvis-bokaal.
Eigenlijk kan je zelf je eigen humo in elkaar knutselen.
7 stappen om zelf je eigen humo te maken:
1- neem een stapel oude humo's mee van bij de dokter, tandarts, puberjeugdhuis, groezelig café
2- knip de interviews met bovenvermelde personen van toen uit en kleef ze op een van de oude humo's op de juiste plaats, rond de reclame
3- neem een foto van uw partner en laat je 4-jarige dochter er met wasco-krijtjes enkele droedels op aanbrengen. Kleef daarna een foto van om het even welke BV's hoofd op de foto (hoeft zelfs niet per sé ter hoogte van de schouders te zijn, feel free).
4- neem enkele bierviltjes met schunnige tekeningen uit het lokale café, copiëer ze op een wit blad papier en kleef ze bij in je eigen humo op random plaatsen. Indien je geen materiaal hebt kan je ook altijd te rade gaan op de muren van openbare toiletten of op tekenwedstrijden van een lagere school.
5- download een nieuwe cd van een van de artiesten van hun eigen 'rock rally'. Beluister het eerste nummer. Drink een halve fles appeljenever uit. Beluister het tweede nummer. Drink een halve fles Gin, beluister het derde nummer. Drink een halve fles Martini. Beluister het laatste nummer. Eet daarna een 300 gr. Tiramisu en ga dan slapen. Wanneer je wakker wordt forceer je jezelf om een bespreking van de genoemde Cd te schrijven,... kleef deze bij in je eigengemaakte humo.
6- Scheur een blad uit een van de boeken van Herman Brusselmans die je nog ongelezen in de kast hebt staan en kleef deze bij in je eigen humo (schrijf er in viltstift het woord 'column' boven)
7- pas de datum en nummering aan op de voorkant en voilà: je eigen humo. Even leerrijk, vindingrijk en grappig dan de nieuwe dure humo in de krantenwinkel en met de zelfde interviews die je al tot vervelens toe hebt gelezen, misschien een tip voor de knutselaars onder ons...
Volgende week: Hoe maak ik m'n eigen 'Dag allemaal' (3 stappen)
http://www.humo.be/
http://www.deng.be
Ik ben al niet zo'n enorme fan van boekjes. De week- en maandbladen allerhande, waar bekende en minder bekende Vlamingen met hun smoel op staan te lachen alsof ze een wortel in hun reet hebben zitten; of waar iemand gaat zitten snotteren in een zetel tegen een zogenaamde journalist over hun zware operatie, liefdesverdriet of gestorven vrienden.
Ik ben daar niet echt 'into' zal ik maar zeggen. Niet dat ik niet graag lees, ik heb meermaals per maand de neiging om een paar duizend pagina's tellend boek te verslinden, daar niet van. Ik kan echter geen minuut interesse opbrengen voor de geïnterviewde mensen. Ik geef geen moer om hun verdriet, zorgen, kijk-achter-de-schermen of hun per ongeluk gesloopte villa.
Ik geef nog veel minder om hun nieuws uitgekomen boeken, CD's, DVD's, one-man-shows en halfbakken toneelstukjes waarbij vrouwen halfnaakt door een zwijnenstal moeten dansen onder het zingen van het duet van de parelvissers.
Het raakt me niet en al zou ik het lezen, het kan me dan ook nog eens gestolen worden. Temeer omdat deze mensen deel uitmaken van steeds dezelde uitgebaggerde kanaalzone van woestijnvis en humo. We hebben die mensen echt wel gehad nu, niet?
Ik lees bijgevolg al die bocht niet. Al jàren niet.
De laatste humo die ik bijvoorbeeld nog van a tot z heb gelezen dateert ergens begin jaren 90. Toen ik zelf nog naïef genoeg was om interviews met Arno en de minister van onderwijs te lezen. Toen ik dacht dat die mensen iets te vertellen hadden.
De tijd ook dat een dronken journalist van bovenvermeld boekje in mijn stamcafé aan de flipperkast hing aan te pappen met een van de knappere vrouwelijkecafebezoekers. Terwijl hij wel mooi een artikel had geproduceerd de week daarop over een concert dat net die avond had plaatsgevonden. Ik weet wel zeker dat hij die band nooit heeft zien spelen. Tenzij ze die avond nog een tweede concert gaven en de dame haar broek.
Anyway, een echt ooggetuigenverslag dus, of zo wilde ze ons toch laten geloven. Even geloofwaardig dan Gary Glitter in een Thaise jongensschool.
Ik blijf me echter storen aan de invloed van deze boekjes, vooral de bijna onontkombare doctrine die ze opleggen aan hun volgelingen en lezers. Ik kan enkel humo als voorbeeld nemen, aangezien ik dat boekje persoonlijk het beste ken, veronderstellend dat de rest zeker niet veel beter zal zijn inzake indoctrinatie van hun consumenten. Wat ze doen is meestal dezelfde opgewarmde kost van hun kleine inner-circle zo naar voren schuiven dat je je er bij hoort voelen.
Net zoals al die mensen die voor de achtste keer naar Clouseau gaan zien in het Sportpaleis en zich echt deel voelen uitmaken van de groep, de sfeer, de baggermuziek en de slechte akoestiek. Het is in principe hetzelfde, enkel voor een ander publiek zogezegd.
De zaak gaat als volgt. Ik, die normaal gespaard blijft van hun gelul, word keer op keer toch geconfronteerd met de boeken, nieuwe trends, tv-programma's en andere nieuwtjes die ze opdissen. Of je het nu wil of niet, als de humo-kliek zich achter een programma schaart weet je er nergens aan te ontsnappen.
Altijd zal er wel een of ander betweterig emo-type tijdens een cafébezoek komen aandraven met iets in de aard van: "Heb je dat gelezen in den humo van dees week? Dat nieuwe programma/boek/Cd van..."
Ik moet dan altijd antwoorden met : "Neen ik ben ean absolute pariah als het aankomt op humo-lezen sorry het interesseert me geen fuck.'
Meestal kijken ze dan betweterig en pseudo-intellectueel voor zich uit en nippen ze met een pruilmondje even van hun bruiswater of lindenthee om het boekje daarna de hemel in te prijzen. Omwille van de onthullingen zeggen ze dan. Hoewel er er geen meer geweest zijn sinds einde jaren 80 dacht ik zo te weten, of voor de toffe cartoons. Voor je het goed en wel door hebt staan ze te balken als een klein ezeltje, te schokken van het lachen zelfs soms, bij de zelf voorgedragen stukjes uit een uitlaat-inzending die ze zich herinneren.
Ze weten zich dan bijvoorbeeld een rake opmerking die onder een vrij domme lezersbrief stond voor de geest te halen.
Je kijkt zo'n mensen dan aan en je ziet dat ze zich een übermensch voelen omwille van hun verfijnde humo-r, hun muzikale kennis (opgedaan tijdens interviews met Tom Barman waarschijnlijk) of hun weetjes over de nieuwste films (waar men de clou van een verhaal met plezier verraad). Ik zeg dan steeds tegen zo'n piekjes-haar-met-plat-brilletjestype dat 'Deng' eigenlijk een beter boekje is, of 'Vrij Nederland'. Ook dat meen ik niet echt eigenlijk. Evenmin de thee die ik hen dan terug trakteer in ruil voor het dicht houden van hun snater.
Nee, ik ben niet echt 'into' de nieuwe CD van Arno of Raymond van het Groenewoud, de nieuwste hersenspinsels van Tom Lanoye of Bart Peeters. De laatste nieuwe 'geestige' programma's van Bart de Pauw en Co. Wanneer je een aardappel lang genoeg in de ijskast laat liggen heb je een even spannende avond door er naar te kijken en zèlf een paar flauwe woordgrapjes op te zoeken in een citatenboek. Vergeet hierbij vooral je scoutsmateriaal niet voor de sfeerscheping.
Ik heb hun lijst met 'bekende Vlamingen' ondertussen wel door, altijd dezelfde 20 mensen die ze laten roteren.
In week 1 heb je dan een minister, dan Arno, Tom Barman, nog eens Arno, Herman Brusselmans, om dan nog maar eens over te gaan naar Arno (die hebben ze al zo vaak geïnterviewd, en toch leest geen kat het) Luc De Vos, Herr Seele, Hugo Claus en dan uiteraard nog maar eens Tom Barman of nog maar eens iemand uit de woestijnvis-bokaal.
Eigenlijk kan je zelf je eigen humo in elkaar knutselen.
7 stappen om zelf je eigen humo te maken:
1- neem een stapel oude humo's mee van bij de dokter, tandarts, puberjeugdhuis, groezelig café
2- knip de interviews met bovenvermelde personen van toen uit en kleef ze op een van de oude humo's op de juiste plaats, rond de reclame
3- neem een foto van uw partner en laat je 4-jarige dochter er met wasco-krijtjes enkele droedels op aanbrengen. Kleef daarna een foto van om het even welke BV's hoofd op de foto (hoeft zelfs niet per sé ter hoogte van de schouders te zijn, feel free).
4- neem enkele bierviltjes met schunnige tekeningen uit het lokale café, copiëer ze op een wit blad papier en kleef ze bij in je eigen humo op random plaatsen. Indien je geen materiaal hebt kan je ook altijd te rade gaan op de muren van openbare toiletten of op tekenwedstrijden van een lagere school.
5- download een nieuwe cd van een van de artiesten van hun eigen 'rock rally'. Beluister het eerste nummer. Drink een halve fles appeljenever uit. Beluister het tweede nummer. Drink een halve fles Gin, beluister het derde nummer. Drink een halve fles Martini. Beluister het laatste nummer. Eet daarna een 300 gr. Tiramisu en ga dan slapen. Wanneer je wakker wordt forceer je jezelf om een bespreking van de genoemde Cd te schrijven,... kleef deze bij in je eigengemaakte humo.
6- Scheur een blad uit een van de boeken van Herman Brusselmans die je nog ongelezen in de kast hebt staan en kleef deze bij in je eigen humo (schrijf er in viltstift het woord 'column' boven)
7- pas de datum en nummering aan op de voorkant en voilà: je eigen humo. Even leerrijk, vindingrijk en grappig dan de nieuwe dure humo in de krantenwinkel en met de zelfde interviews die je al tot vervelens toe hebt gelezen, misschien een tip voor de knutselaars onder ons...
Volgende week: Hoe maak ik m'n eigen 'Dag allemaal' (3 stappen)
http://www.humo.be/
http://www.deng.be
dinsdag, februari 14, 2006
3.5
Zo'n drie en een halve kilogram fruitella's later besef je dan dat je aan het overdrijven bent. Een gewaarwording van stormen op zee, vis die aan de ramen blijft kleven en een belevenis als geen ander. Ik wil uit m'n bokaaltje, want het is er te zout en te vochtig, de kreet in het donker die een echo gedicht opzegt. Toen Hansje Pansje Pingeling vanmorregenvroeg naar huis toe ging, toen vond hij bij het kippenhok een toverstok... ik eindig met een luide bons op de grond en ik vervloek de moment waarop ik een stop in de tuin heb gezet, random random we willen eruit zonder dralen, krakend ik hoor je verhalen.
Ik ben het bont aan't maken, want ik hoor een tikketike-tak overal dezelfde regelmaat en de panduliumquantumdraden om me heen; ze vertellen dezelfde verhaaltjes terwijl ik in hun gezicht lach. Ze hebben niets door omdat ik weet naar waar ik kijken moet. Als een Reinaard de Vos figuurtje die z'n rol weet te spelen spring ik door hun verhaaltjes. Stop, forward, pause, play, rewind forward, skip, de tracks in het midden zijn het best. Nog niet geript. Ze weten niet dat ik het haat, ze weten niet dat ik het meen. De mensen zijn net grote balonnen in de lucht, en ik de ontsnapte pelikaan. M'n bek is niet scherp genoeg, m'n vleugels verlamd door olie. De mensen drijven weg, met de wind mee die ze zelf uit hun nek blazen. Naar warme oorden waar niet-rand-kant weet. Ring ring, de gasbibliotheek schreewt het uit, ik ben kapot, de anticipatie van de kaartjesknipper, een reeds geknipt kaartje vinden op de trein. En je weet dat Hitler DNA iets fantastisch had gevonden. Tante Terry ook trouwens. Wie weet fietsen ze samen rond in de hell op een tandem van plastiek. 'Wij zijn de plastiekjes, wij zijn de plastiekjes', ... ik was een kleuter toen er al groene mensen ronddansten in belachelijke toneelstukjes. Ze wilden ons inprogrammeren dat de wereld naar de verdoemenis ging door alle milieuproblemen. 'De kat' zweefde over touwen om het milieu te redden; en ik zweeg. Ik lachte hen uit vanbinnen, waar er olie zit, waar het raderwerk op gang begon te komen. De Cylon tussen jullie rij brave kinderen, de man die ooit een ambassade zou opbalzen of het land verkopen aan koloniserende ruitewezens. De man die in z'n eigen wereld een imperium aan supersoldaten en slaafse wetenschappers leiding gaf, die zich niet bekommerde over een blikje of plastiekje. Ze geven boekjes uit nu. Ze zij trots en oud. Ik moet naar de WC.
Ik ben het bont aan't maken, want ik hoor een tikketike-tak overal dezelfde regelmaat en de panduliumquantumdraden om me heen; ze vertellen dezelfde verhaaltjes terwijl ik in hun gezicht lach. Ze hebben niets door omdat ik weet naar waar ik kijken moet. Als een Reinaard de Vos figuurtje die z'n rol weet te spelen spring ik door hun verhaaltjes. Stop, forward, pause, play, rewind forward, skip, de tracks in het midden zijn het best. Nog niet geript. Ze weten niet dat ik het haat, ze weten niet dat ik het meen. De mensen zijn net grote balonnen in de lucht, en ik de ontsnapte pelikaan. M'n bek is niet scherp genoeg, m'n vleugels verlamd door olie. De mensen drijven weg, met de wind mee die ze zelf uit hun nek blazen. Naar warme oorden waar niet-rand-kant weet. Ring ring, de gasbibliotheek schreewt het uit, ik ben kapot, de anticipatie van de kaartjesknipper, een reeds geknipt kaartje vinden op de trein. En je weet dat Hitler DNA iets fantastisch had gevonden. Tante Terry ook trouwens. Wie weet fietsen ze samen rond in de hell op een tandem van plastiek. 'Wij zijn de plastiekjes, wij zijn de plastiekjes', ... ik was een kleuter toen er al groene mensen ronddansten in belachelijke toneelstukjes. Ze wilden ons inprogrammeren dat de wereld naar de verdoemenis ging door alle milieuproblemen. 'De kat' zweefde over touwen om het milieu te redden; en ik zweeg. Ik lachte hen uit vanbinnen, waar er olie zit, waar het raderwerk op gang begon te komen. De Cylon tussen jullie rij brave kinderen, de man die ooit een ambassade zou opbalzen of het land verkopen aan koloniserende ruitewezens. De man die in z'n eigen wereld een imperium aan supersoldaten en slaafse wetenschappers leiding gaf, die zich niet bekommerde over een blikje of plastiekje. Ze geven boekjes uit nu. Ze zij trots en oud. Ik moet naar de WC.
zondag, januari 29, 2006
dans door de dag
Verbazend toch, hoe ongelofelijk marginaal, en typerend je omgeving kan zijn.
Gisteren zat ik door omstandigheden in een Chinees restaurant. Het was er nieuwjaar voor de familie die de zaak uitbaat, dus daarom kregen we een extraatje. Het was gezellig, de extra drankjes gingen vlot binnen (en ook naar buiten naderhand).
Wat me echter opviel was de verscheidenheid aan klanten. Dit restaurant is in Deurne-Zuid gelegen moet u weten. Altijd een garantie op schokkende ontdekkingen als het aankomt op het bovenhalen van je inwendige Desmond Morris. Afgezien van de ietwat flauwe etenswaren die we er kregen is het er normaal gezien aangenaam toeven. Ik bestelde een zeer-zeer-pikante schotel runderlapjes op Chinese wijze, maar die smaakten eerder alsof men er suiker had opgestrooid dan enig stevig kruid, verder was het wel lekker genoed om je geld niet terug te vragen of de garçon uit te schelden voor rotte vis.
De zaak was echter gevuld met mensen die net hun geld hadden ontvangen van diverse organisaties die net in het leven zijn geroepen om de financieel of intellectueel minderbedeelden onder ons niet van honger te laten omkomen en de fragile economie draaiende te houden op korte termijn.
Sommige van deze klanten waren klaarblijkelijk zo erg geoefend in het geld incasseren via deze weg, dat ze er luid smekkend en bellend over pochten terwijl ze scheel van de honger fluo-roze kroepoek naar binnen slokten. Ze hadden waarschijnlijk zo'n vreselijke eetlust omdat je tussen Schoten, Wijnegem en Borgerhout in een Soviet-gebied terecht komt waar niet veel winkels zijn. Waar men ook niet echt wakker ligt van kwalitatief eten te pakken krijgen. Waar men eerder rondwandelt met te dikke ongezonde honden, velgen oppoetst van Seat Ibiza's, op de lotto speelt en de letter "a" uitspreekt als "ij-a" en wars van alle seizoensgetijdingen gekleed gaat in opzichtige trainingspakken.
Zo ook was deze Chinees bevolkt door het soort opvulsel dat onze maatschappij nog een aardige duit gaat kosten aan herprofilering van onze DNA strings binnen x-aantal generaties, tenzij ook dat tegen dan al niet meer nodig zou blijken vermits we allemààl op dat niveau zijn afgezakt. Wie weet evolutie is iets moois.
Maar terzake, de tafel naast ons, daar zat een man die het hele restaurantbezoek lang met z'n gsm aan het telefoneren was met verschillende mensen. Een keer met een familielid, de tweede met een Franstalige vriend en de derde een Engelstalig persoon. De talenknobbel van de gemiddelde Deurnenaar is al niet zo erg ontwikkeld denk ik (bewijze hiervan de vele dt-fouten in mijn blog:) maar toch denk ik dat deze man een vrij lamlendige indruk moet hebben gemaakt op zijn Franstalige gesprekspartner.
Zinnen als "Mais oui, zje va on vacaanse avec leu aussi nespa, mon chien va là aussi avec moi, Blackie. No Non, je suis telefene avec mon portable". Ik verzin het niet, de man zijn hond noemde Blackie ook nog ... de familie Backeljauw is nooit veraf hier in de buurt. Snelle Eddy ook niet trouwens.
Tijdens deze gesprekken stak hij systematisch dingen in z'n mond om er dan tijdens het gesprek luid op te smekken, achteruitleunend met een arm over de leuning. Het was buiten koud en de man droeg een winterse muts die hij als fashion-statement op zijn hoofd hield tijden het verorberen van nasi-goreng met frietjes en kipsaté. Het wijf, want dat was het, dat over hem zat was van een zelfde allooi. Of hoe de natuur er altijd weer in slaagt ook de meest slonzige passieve achterlijke mensen aan elkaar te koppelen, gesteld dat ze opdagen in dancing-gelegenheden, op voetbalmatchen of tijdens bijeenkomsten uit het verenigingsleven. Meestal gewapend met de wil om voort te planten en proper ondergoed.
Ze zat erbij met een kapsel dat je ook wel eens ziet bij leden van kinderpunkgroepjes of ander studio100 gebroed. Het misstond haar uiteraard. Ze deed heel het restaurantbezoek haar mond niet open, tenzij om er eten in te schuiven en synchroon te beginnen smekken met haar werderhelft. Zoveel respect voor elkaar. De rest van de zaal was al niet veel beter inzake positieve uitstraling: een paar oude knarren, een gezin waarvan de kinderen met honger van tafel gingen, mensen die koopwaar bij hadden in een draagtas op wieltjes en een koppel lesbische oude tantes die iedereen vuil zaten te bekijken van achter hun veel te kleine brilletjes. Ze aten vis.
Niet dat ik er zo fris bij zat zelf. Ik was net enig nuttig werk gaan verrichten namelijk. Het uitzicht doet er dan niet toe, ik maakte al zeker geen lawaai om m'n gsm te laten opvallen (so 90's).
Al kan het opgaan in de massa niet verbazen hier. Wanneer je meer dan 20 jaar in deze zone leeft kan je er niet aan ontsnappen uiteraard. Of toch? Ik heb plannen soms.
Ik kots soms van mensen. Het eten heb ik deze keer binnen gehouden.
Gisteren zat ik door omstandigheden in een Chinees restaurant. Het was er nieuwjaar voor de familie die de zaak uitbaat, dus daarom kregen we een extraatje. Het was gezellig, de extra drankjes gingen vlot binnen (en ook naar buiten naderhand).
Wat me echter opviel was de verscheidenheid aan klanten. Dit restaurant is in Deurne-Zuid gelegen moet u weten. Altijd een garantie op schokkende ontdekkingen als het aankomt op het bovenhalen van je inwendige Desmond Morris. Afgezien van de ietwat flauwe etenswaren die we er kregen is het er normaal gezien aangenaam toeven. Ik bestelde een zeer-zeer-pikante schotel runderlapjes op Chinese wijze, maar die smaakten eerder alsof men er suiker had opgestrooid dan enig stevig kruid, verder was het wel lekker genoed om je geld niet terug te vragen of de garçon uit te schelden voor rotte vis.
De zaak was echter gevuld met mensen die net hun geld hadden ontvangen van diverse organisaties die net in het leven zijn geroepen om de financieel of intellectueel minderbedeelden onder ons niet van honger te laten omkomen en de fragile economie draaiende te houden op korte termijn.
Sommige van deze klanten waren klaarblijkelijk zo erg geoefend in het geld incasseren via deze weg, dat ze er luid smekkend en bellend over pochten terwijl ze scheel van de honger fluo-roze kroepoek naar binnen slokten. Ze hadden waarschijnlijk zo'n vreselijke eetlust omdat je tussen Schoten, Wijnegem en Borgerhout in een Soviet-gebied terecht komt waar niet veel winkels zijn. Waar men ook niet echt wakker ligt van kwalitatief eten te pakken krijgen. Waar men eerder rondwandelt met te dikke ongezonde honden, velgen oppoetst van Seat Ibiza's, op de lotto speelt en de letter "a" uitspreekt als "ij-a" en wars van alle seizoensgetijdingen gekleed gaat in opzichtige trainingspakken.
Zo ook was deze Chinees bevolkt door het soort opvulsel dat onze maatschappij nog een aardige duit gaat kosten aan herprofilering van onze DNA strings binnen x-aantal generaties, tenzij ook dat tegen dan al niet meer nodig zou blijken vermits we allemààl op dat niveau zijn afgezakt. Wie weet evolutie is iets moois.
Maar terzake, de tafel naast ons, daar zat een man die het hele restaurantbezoek lang met z'n gsm aan het telefoneren was met verschillende mensen. Een keer met een familielid, de tweede met een Franstalige vriend en de derde een Engelstalig persoon. De talenknobbel van de gemiddelde Deurnenaar is al niet zo erg ontwikkeld denk ik (bewijze hiervan de vele dt-fouten in mijn blog:) maar toch denk ik dat deze man een vrij lamlendige indruk moet hebben gemaakt op zijn Franstalige gesprekspartner.
Zinnen als "Mais oui, zje va on vacaanse avec leu aussi nespa, mon chien va là aussi avec moi, Blackie. No Non, je suis telefene avec mon portable". Ik verzin het niet, de man zijn hond noemde Blackie ook nog ... de familie Backeljauw is nooit veraf hier in de buurt. Snelle Eddy ook niet trouwens.
Tijdens deze gesprekken stak hij systematisch dingen in z'n mond om er dan tijdens het gesprek luid op te smekken, achteruitleunend met een arm over de leuning. Het was buiten koud en de man droeg een winterse muts die hij als fashion-statement op zijn hoofd hield tijden het verorberen van nasi-goreng met frietjes en kipsaté. Het wijf, want dat was het, dat over hem zat was van een zelfde allooi. Of hoe de natuur er altijd weer in slaagt ook de meest slonzige passieve achterlijke mensen aan elkaar te koppelen, gesteld dat ze opdagen in dancing-gelegenheden, op voetbalmatchen of tijdens bijeenkomsten uit het verenigingsleven. Meestal gewapend met de wil om voort te planten en proper ondergoed.
Ze zat erbij met een kapsel dat je ook wel eens ziet bij leden van kinderpunkgroepjes of ander studio100 gebroed. Het misstond haar uiteraard. Ze deed heel het restaurantbezoek haar mond niet open, tenzij om er eten in te schuiven en synchroon te beginnen smekken met haar werderhelft. Zoveel respect voor elkaar. De rest van de zaal was al niet veel beter inzake positieve uitstraling: een paar oude knarren, een gezin waarvan de kinderen met honger van tafel gingen, mensen die koopwaar bij hadden in een draagtas op wieltjes en een koppel lesbische oude tantes die iedereen vuil zaten te bekijken van achter hun veel te kleine brilletjes. Ze aten vis.
Niet dat ik er zo fris bij zat zelf. Ik was net enig nuttig werk gaan verrichten namelijk. Het uitzicht doet er dan niet toe, ik maakte al zeker geen lawaai om m'n gsm te laten opvallen (so 90's).
Al kan het opgaan in de massa niet verbazen hier. Wanneer je meer dan 20 jaar in deze zone leeft kan je er niet aan ontsnappen uiteraard. Of toch? Ik heb plannen soms.
Ik kots soms van mensen. Het eten heb ik deze keer binnen gehouden.
vrijdag, januari 20, 2006
ATSLAPNXJZPF 557
Na zowat alles in de wereld komt er helemaal niks. Je zit in je strandstoel en wacht op de zonsondergang, en die komt maar niet. Je ziet enkel wolken en mensen met beige regenjassen aan.
De thema's die je tof vond en de korsten op je lip, zijn even irritant geworden dan de geluiden om je heen. Kan je me horen? Nee ik slaap? Ik sluit me af wanneer ik wil, want er is niemand die me wat nieuws te vertellen heeft. Lege gebouwen en mensen vol spijt. Ik zoek op het net en vind niets naar waarde. Ik bestel vlug een kaart, er is wat te doen. Iedereen weet het, maar ze zwijgen allemaal. Reputatie zonder bloemen.
Er vroeg een man me of ik iets wilde doen met z'n computer. Ik zei hem: 'Nee, waarom vraagt u dat aan mij? Ik ken u niet eens.' Er bleek iemand iets tegen hem gezegd te hebben, vermoedelijk m'n ma. Ik wil weg uit deze buurt, iedereen weet wie ik ben, maar ze zeggen niets. Ik parkeer met te veel ruimte en ik ben wakker als ze slapen. Laat me maar verdwijnen, ik heb het truukje door.
De thema's die je tof vond en de korsten op je lip, zijn even irritant geworden dan de geluiden om je heen. Kan je me horen? Nee ik slaap? Ik sluit me af wanneer ik wil, want er is niemand die me wat nieuws te vertellen heeft. Lege gebouwen en mensen vol spijt. Ik zoek op het net en vind niets naar waarde. Ik bestel vlug een kaart, er is wat te doen. Iedereen weet het, maar ze zwijgen allemaal. Reputatie zonder bloemen.
Er vroeg een man me of ik iets wilde doen met z'n computer. Ik zei hem: 'Nee, waarom vraagt u dat aan mij? Ik ken u niet eens.' Er bleek iemand iets tegen hem gezegd te hebben, vermoedelijk m'n ma. Ik wil weg uit deze buurt, iedereen weet wie ik ben, maar ze zeggen niets. Ik parkeer met te veel ruimte en ik ben wakker als ze slapen. Laat me maar verdwijnen, ik heb het truukje door.
donderdag, januari 19, 2006
zinnen...
Ik ben moe. Mentaal is het al een zware week geweest. Momenteel aan het in scènes gieten van een verhaal dat ik ooit eens geschreven heb; en verder alle kortverhalen, en korte schrijfsels allerhande aan't verzamelen om samen met B. uit te zoeken wat we nodig hebben om tot onze creatie te komen. We hebben dan toch maar plannen beginnen maken om samen te werken aan eits concreets. Iets in het Engels, een boekje dat we op een vrij originele manier gaan slijten... maar daarover meer later als het allemaal afgewerkt is uiteraard.
Ik snap nu waarom zoveel schrijvers en andere mensen die die richting uitgaan in het onderwijs staan. Ze kunnen dan naar hartelust schipperen naargelang ze dingen willen afwerken over verlof zonder wedde willen nemen. Je krijgt er natuurlijk wel krijtvingers van en een floeren-broek fetish.
Ik vind het scènes en scenario's uitschrijven eigenlijk wel veel plezanter dan verwacht. Waarschijnlijk omdat je daar toch een zekere vlotheid van schrijven in kan laten leven zonder tegen al te veel taalpuristen aan te botsen. Maar ok, alles heeft zo z'n nadelen, bijvoorbeeld het feit dat het enorm tijdrovend is. Maandag moet het allemaal af zijn en het moèt goed worden eigenlijk... ik wil dit echt doen slagen. Jammer dat ik niet nu, maar binnen 2-3 weken pas verlof heb. Aangezien de skivakantie waarschijnlijk niet gaat doorgaan voor mij zal ik me maar bezig houden met iets nuttigers. Ik had echt geen zin om tussen een hoop kwelende Franse kinderen te gaan zitten in de sneeuw dabben, de periode tijdens de Krokusvakantie blijft zo'n beetje het Molokaï van de verlofperiode's eigenlijk. Anyway, ... ik verzin wel iets. Ik ben blij dat ik haar weer terug hoorde, en soms zegt 1 zin genoeg om duidelijk te maken dat je er niet bij hoort, of net wel. Ze is daar goed in. Het is goed zo. Niet te veel en niet te weinig zeggen, want mensen praten veel te veel. In meetings confcalls en op straat. De inhoud is meestal te herleiden tot 'ik heb drie punten en jij twee" 'nee, ik heb er vier, jij maar twee'. En zo kan je uren vullen, zonder dat er wie dan ook wat bij wint of aan heeft. Op't einde stink je naar elkaars hond of krijg je hoofdpijn. Ik eet te veel chocolade en drink te weinig water. Da's niet erg. Iedereen rond me neemt pillen en ik niet.
Ik snap nu waarom zoveel schrijvers en andere mensen die die richting uitgaan in het onderwijs staan. Ze kunnen dan naar hartelust schipperen naargelang ze dingen willen afwerken over verlof zonder wedde willen nemen. Je krijgt er natuurlijk wel krijtvingers van en een floeren-broek fetish.
Ik vind het scènes en scenario's uitschrijven eigenlijk wel veel plezanter dan verwacht. Waarschijnlijk omdat je daar toch een zekere vlotheid van schrijven in kan laten leven zonder tegen al te veel taalpuristen aan te botsen. Maar ok, alles heeft zo z'n nadelen, bijvoorbeeld het feit dat het enorm tijdrovend is. Maandag moet het allemaal af zijn en het moèt goed worden eigenlijk... ik wil dit echt doen slagen. Jammer dat ik niet nu, maar binnen 2-3 weken pas verlof heb. Aangezien de skivakantie waarschijnlijk niet gaat doorgaan voor mij zal ik me maar bezig houden met iets nuttigers. Ik had echt geen zin om tussen een hoop kwelende Franse kinderen te gaan zitten in de sneeuw dabben, de periode tijdens de Krokusvakantie blijft zo'n beetje het Molokaï van de verlofperiode's eigenlijk. Anyway, ... ik verzin wel iets. Ik ben blij dat ik haar weer terug hoorde, en soms zegt 1 zin genoeg om duidelijk te maken dat je er niet bij hoort, of net wel. Ze is daar goed in. Het is goed zo. Niet te veel en niet te weinig zeggen, want mensen praten veel te veel. In meetings confcalls en op straat. De inhoud is meestal te herleiden tot 'ik heb drie punten en jij twee" 'nee, ik heb er vier, jij maar twee'. En zo kan je uren vullen, zonder dat er wie dan ook wat bij wint of aan heeft. Op't einde stink je naar elkaars hond of krijg je hoofdpijn. Ik eet te veel chocolade en drink te weinig water. Da's niet erg. Iedereen rond me neemt pillen en ik niet.
zondag, januari 15, 2006
de trein naar nergens
Door het werk ben ik verplicht een en ander lange tijd van te voren te plannen wanneer ik wil op reis gaan. In dit geval had ik vaagweg een skivakantie in mijn hoofd.
Het is schandalig lang geleden dat ik dat nog heb gedaan. Nu het echter bijna zo ver is (de vakatnie begint op 13 februari) moet ik echt beginnen plannen zo blijkt. Zowat iedereen wil zo te zien op andere datums weg te willen gaan dan tijdens de twee weken die ik heb moeten reserveren bij de planning eind vorig jaar.
Het aloude probleem duikt dus weer op: alleen gaan of weer een bedeltocht beginnen naar geschikte mensen die wel mee kunnen en willen voor deze periode.
Ik ben dat eigenlijk beu. Waarom zou ik trouwens nog gaan? Het kost veel geld, het is vermoeiend en eigenlijk zijn er nog zoveel andere dingen die ik eens moet doen.
Mijn oude droom om gewoon een trein op te springen en maar te zien waar ik terecht kom kan misschien ook nog eens verwezenlijkt worden. Ik ben geen avontuurlijke reiziger eigenlijk. In gedachten willen we allemaal wel klimmen, door wouden trekken, lekker exotische oorden bezoeken en andere culturen leren kennen uiteraard. Het is echter zo dat de meeste van zulke trips me nogal geplanned overkomen, of zelfs uitmonden in hotels en reservaten voor dikke Duitsers en zatte Nederlanders. Er zijn zeker nog alternatieven, maar ik heb te veel respect voor de lokale bevolking van diezelfde 'andere culturen', om me er naartoe te begeven met de visa card in de hand en de verwachtingen van elke Westerse toerist. 'Laat die mensen maar met rust', denk ik dan.
Ik zit dus met twee weken ingeplanned, die ik moeilijk nog kan verplaatsen of veranderen; en waar ik weer geen blijf mee weet. Feit is dat ik niet goed weet waarom ik eigenlijk verlof neem, buiten het-niet-op-het-werk-moeten-zitten, is er niet echt veel reden toe. De werksituatie is fel verbeterd, dus vluchten hoeft niet meer als dusdanig. Een week naar wat series op de PC kijken heb ik al gedaan, en een paar dikke boeken uitlezen ook. Dus wat kan je nog zoals doen?
Ja lekker gezellig alleen naar een tropisch oord gaan en daar cocktails drinken en naar mensen starten. Je kan er alleen maar derpressief van terug thuis komen, de mensen lachen altijd in de zon. De stranden blaken van geluk, de lucht is blauw. Ik eet graag vis. Neen, ik denk dat ik eens iets freaky moet bedenken, want ik val weer in een coma. Er valt momenteel niet aan te twijfelen dat de routine te totaal, te trefzeker tergend toeslaat tegenwoordig. Het jaar is 3 weken ver en ik ben al bored. Ik heb het script waaraan ik bezig was voor de academie weggegooid. Eenvoudigweg te stom voor woorden, de opdracht is iets waarbij ik het simpel moet houden. Dat kan ik niet. Simpel is niet simpel.
Het is schandalig lang geleden dat ik dat nog heb gedaan. Nu het echter bijna zo ver is (de vakatnie begint op 13 februari) moet ik echt beginnen plannen zo blijkt. Zowat iedereen wil zo te zien op andere datums weg te willen gaan dan tijdens de twee weken die ik heb moeten reserveren bij de planning eind vorig jaar.
Het aloude probleem duikt dus weer op: alleen gaan of weer een bedeltocht beginnen naar geschikte mensen die wel mee kunnen en willen voor deze periode.
Ik ben dat eigenlijk beu. Waarom zou ik trouwens nog gaan? Het kost veel geld, het is vermoeiend en eigenlijk zijn er nog zoveel andere dingen die ik eens moet doen.
Mijn oude droom om gewoon een trein op te springen en maar te zien waar ik terecht kom kan misschien ook nog eens verwezenlijkt worden. Ik ben geen avontuurlijke reiziger eigenlijk. In gedachten willen we allemaal wel klimmen, door wouden trekken, lekker exotische oorden bezoeken en andere culturen leren kennen uiteraard. Het is echter zo dat de meeste van zulke trips me nogal geplanned overkomen, of zelfs uitmonden in hotels en reservaten voor dikke Duitsers en zatte Nederlanders. Er zijn zeker nog alternatieven, maar ik heb te veel respect voor de lokale bevolking van diezelfde 'andere culturen', om me er naartoe te begeven met de visa card in de hand en de verwachtingen van elke Westerse toerist. 'Laat die mensen maar met rust', denk ik dan.
Ik zit dus met twee weken ingeplanned, die ik moeilijk nog kan verplaatsen of veranderen; en waar ik weer geen blijf mee weet. Feit is dat ik niet goed weet waarom ik eigenlijk verlof neem, buiten het-niet-op-het-werk-moeten-zitten, is er niet echt veel reden toe. De werksituatie is fel verbeterd, dus vluchten hoeft niet meer als dusdanig. Een week naar wat series op de PC kijken heb ik al gedaan, en een paar dikke boeken uitlezen ook. Dus wat kan je nog zoals doen?
Ja lekker gezellig alleen naar een tropisch oord gaan en daar cocktails drinken en naar mensen starten. Je kan er alleen maar derpressief van terug thuis komen, de mensen lachen altijd in de zon. De stranden blaken van geluk, de lucht is blauw. Ik eet graag vis. Neen, ik denk dat ik eens iets freaky moet bedenken, want ik val weer in een coma. Er valt momenteel niet aan te twijfelen dat de routine te totaal, te trefzeker tergend toeslaat tegenwoordig. Het jaar is 3 weken ver en ik ben al bored. Ik heb het script waaraan ik bezig was voor de academie weggegooid. Eenvoudigweg te stom voor woorden, de opdracht is iets waarbij ik het simpel moet houden. Dat kan ik niet. Simpel is niet simpel.
vrijdag, januari 06, 2006
Alles is oorlog. Tot de mensen in de straat toe. Gisteren parkeerde ik de wagen in een straat verderop van waar ik woon. Aangezien meer en meer kredietkoppels in 4x4 wagens rondrijden en zich uit pure onkunde parkeren op een plek waar normaal twee auto's kunnen staan, is er in mijn eigen straat zo goed als nooit plek. Toen ik goed en wel in de gevonden plaats stond, stopte er een andere auto bruusk naast me en toeterde. Een vrouw van ongeveer vijftig, tuttebelbrilmontuur, scheve permanent en een zuignap-mond, keek me boos aan en schoof haar raam naar beneden.
'Kan je niet dichter bij die andere auto gaan staan? Je neemt te veel plaats in!' Ze leek duidelijk over haar toeren door haar harde dag werken die ze achter de rug had, want op de achterbank stonden wel vijf draagtassen van allerlei kledingsmerken.
'Dat kan ik inderdaad, maar dan zit die dikke auto achter mij wel in de problemen, en die neemt ook al twee plaatsten voor zich.'
'Ja en dan moet gij dat ook doen of wat?', zei ze. Die "of wat" is wel grappig, dat hebben de lokale inboorlingen van deze prutsgemeente overgenomen van de door heen meestal zo verafschuwde migranten. Al spreken die het iets anders uit met een wà op het einde van de zin.
Ik ging verder. 'Nee, u begrijpt het niet, ik kan in mijn straat door diezelfde mensen niet meer parkeren, daarom ga ik hier staan. Maar omdat ze steeds tegen mijn auto oprijden omdat ze niet kunnen kijken of rekening houden met een aander, neem ik nu zelf ook ruim afstand al ik achter of voor zulke auto's sta'. Ik wees naa de BMW 4x4 die de plaats achter mij innam, schuin geparkeerde, ruim twee plaatsen innemend en een halve meter van de stoep af.
Ze reed door en nam de parkingplek voor mijn wagen in, zich zo dicht mogenlijk tegen mijn auto aangedrukt. Eens uitgestapt vergat ze zelfs haar boodschappen uit te laden en begon ze opnieuw. 'Als iedereen zo gaat doen is er hier achtereen helemaal geen plaats nimeer!'
'Ah, inderdaad mevrouw, dat klopt, maar ik rijd met een klein autootje, dus ik zal al zeker meer kans hebben om toch nog te kunnen parkeren dan.' Ik begon ook "u" te zeggen, want zoals je weet betekend dat 'trut' in Antwerpen. 'Als u wil klagen, ga dan naar die mensen die een te grote auto kopen en er niet mee kunnen parkeren, die zijn er mee begonnne hier.'
Ze ging naar binnen, niet goed wetende wat te zeggen.
Een kwartiertje later ben ik toch nog weg gemoeten met de wagen. Toen ik vertrok keek ik naar de vrijgekomen plek. Een gigantische parkeerplaats, waar je nauwelijks nog bij kon, en waar haar auto in het midden prijkte. Ik glimlachte en reed door.
Oorspronkelijk had ik er niet eens bij nagedacht. Die trheorie kwam in me op, puur om het mens op stang te jagen, want in feite parkeer ik altijd normaal. Enkel gisteren wilde ik niet al te dicht bij de auto achter me staan aangezien het duidelijk iemand was met rijproblemen. Maar who carse? Ik hoop in ieder gaval dat het mens in kwestie er zich lekker druk heeft over gemaakt.
Alles is oorlog eigenlijk, voor elke morzel grond, punten, geld, aanzien, eten, plaats en tijd is er wel een of andere achtergrondstrijd bezig.
'Kan je niet dichter bij die andere auto gaan staan? Je neemt te veel plaats in!' Ze leek duidelijk over haar toeren door haar harde dag werken die ze achter de rug had, want op de achterbank stonden wel vijf draagtassen van allerlei kledingsmerken.
'Dat kan ik inderdaad, maar dan zit die dikke auto achter mij wel in de problemen, en die neemt ook al twee plaatsten voor zich.'
'Ja en dan moet gij dat ook doen of wat?', zei ze. Die "of wat" is wel grappig, dat hebben de lokale inboorlingen van deze prutsgemeente overgenomen van de door heen meestal zo verafschuwde migranten. Al spreken die het iets anders uit met een wà op het einde van de zin.
Ik ging verder. 'Nee, u begrijpt het niet, ik kan in mijn straat door diezelfde mensen niet meer parkeren, daarom ga ik hier staan. Maar omdat ze steeds tegen mijn auto oprijden omdat ze niet kunnen kijken of rekening houden met een aander, neem ik nu zelf ook ruim afstand al ik achter of voor zulke auto's sta'. Ik wees naa de BMW 4x4 die de plaats achter mij innam, schuin geparkeerde, ruim twee plaatsen innemend en een halve meter van de stoep af.
Ze reed door en nam de parkingplek voor mijn wagen in, zich zo dicht mogenlijk tegen mijn auto aangedrukt. Eens uitgestapt vergat ze zelfs haar boodschappen uit te laden en begon ze opnieuw. 'Als iedereen zo gaat doen is er hier achtereen helemaal geen plaats nimeer!'
'Ah, inderdaad mevrouw, dat klopt, maar ik rijd met een klein autootje, dus ik zal al zeker meer kans hebben om toch nog te kunnen parkeren dan.' Ik begon ook "u" te zeggen, want zoals je weet betekend dat 'trut' in Antwerpen. 'Als u wil klagen, ga dan naar die mensen die een te grote auto kopen en er niet mee kunnen parkeren, die zijn er mee begonnne hier.'
Ze ging naar binnen, niet goed wetende wat te zeggen.
Een kwartiertje later ben ik toch nog weg gemoeten met de wagen. Toen ik vertrok keek ik naar de vrijgekomen plek. Een gigantische parkeerplaats, waar je nauwelijks nog bij kon, en waar haar auto in het midden prijkte. Ik glimlachte en reed door.
Oorspronkelijk had ik er niet eens bij nagedacht. Die trheorie kwam in me op, puur om het mens op stang te jagen, want in feite parkeer ik altijd normaal. Enkel gisteren wilde ik niet al te dicht bij de auto achter me staan aangezien het duidelijk iemand was met rijproblemen. Maar who carse? Ik hoop in ieder gaval dat het mens in kwestie er zich lekker druk heeft over gemaakt.
Alles is oorlog eigenlijk, voor elke morzel grond, punten, geld, aanzien, eten, plaats en tijd is er wel een of andere achtergrondstrijd bezig.
donderdag, december 22, 2005
ratel
Een schuivertje maken over de baan. Mensen uitschelden voor rotte vis. Collega's laten barsten. Je buren de kast opjagen met pure herrie (muziek van fijne bands zoals daar zijn Ambassador 21 en EndUser) en nog voel ik me niet helemaal voldaan. M'n laatste dagen heb ik vooral de draak in mezelf terug gevonden, om een of andere reden geeft het bijna-vakantie gevoel me energie. Dezelfde soorte kracht die ik nodig heb om kei hard 'luistervinkfuckingouderottekutvent' door de muren te gillen wanner de bruggepensionneerde (lucky bastard) naast me weer eens 20 keer na elkaar de kast open en dichtgooit in z'n keuken om 7u 's ochtends. Ontbijten zouden ze moeten verbieden. Of hoe de kleine Saddam in ieder van ons veel te weinig aan bod komt.
Vandaag heb ik me zitten vervelen op't werk. Vooral omdat m'n colleegjes er niets beters hadden op gevonden dan gewoon tesamen allemaal werk te zitten faken, en daar word ik vrij ambetant van,... blijf dan gewoon thuis lekker in je bedje liggen stinken. Dat doet deugd.
Ik heb vandaag en en ander gaan afhalen van nog af te printen rommel die ik ooit eens had geschreven. B. en ik gingen samen een boek ineensteken met wat we zoal hadden bijelkaargekriebeld. Alleen ben ik nu thuisgekomen met een bundel papier van rond de 600 bladzijden, waarvan ik vrees dat niet eens de helf echt ok is. En dan nog, daar moet ik dan ook nog eens op gaan zitten editen. Editeren is als programmeren: eindeloos en meestal enkel bedoeld om efficiënt te worden. Efficiëntie is niet zo m'n ding. Aangezien het andere mooie dingen in de weg staat en je je einddoel te snel bereikt. Wat dan weer leidt tot andere onaangename verrassingen. Zoals spellingsfouten. Spellingsfouten zijn eigenlijk de mutaties van taal, net zoals in de natuur er af en toe mutaties optreden. We zijn allemaal de gevolgen van de spellingsfouten van de evolutie nietwaar? Ik hou er wel van op tijd en stond eens een vettige dt-fout te maken, al was het maar om leraars Nederlands en andere taalpuristen een zekere zin aan hun leven te geven. De bloemen in de wei, zijn allemaal opgegeten door de koe.
Ik ben al veel te lang niet meer naar familie op bezoek geweest. Maar mischien zijn ze ondertussen al zo ver in hun eigen gedachten verzonken dat ze niet meer beseffen hoe ik eigenlijk niet vaak langstkom. Het is een hele opgave eigenlijk; gewoon even een paar uur vrij maken om uit familiale beleefdheid die tijd door te brengen met mee voor de tv zitten koekjes eten en slappe koffie drinken en oorlogsverhalen aanhoren die elke keer warriger en meer ongeloofwaardig worden.
Ik zal me maar eens forceren, morgen weer een jachtige dag op de baan, tussen mensen in potsierlijke brede auto's die niet beter weten dan pakjes te kopen voor elkaar, zodat hun wederhelft trots kan zijn op hun verwezenlijkingen.
Ondertussen denk ik aan deze plek of naar deze of zelfs aan deze. Ik weet dat het niet kan.
Vandaag heb ik me zitten vervelen op't werk. Vooral omdat m'n colleegjes er niets beters hadden op gevonden dan gewoon tesamen allemaal werk te zitten faken, en daar word ik vrij ambetant van,... blijf dan gewoon thuis lekker in je bedje liggen stinken. Dat doet deugd.
Ik heb vandaag en en ander gaan afhalen van nog af te printen rommel die ik ooit eens had geschreven. B. en ik gingen samen een boek ineensteken met wat we zoal hadden bijelkaargekriebeld. Alleen ben ik nu thuisgekomen met een bundel papier van rond de 600 bladzijden, waarvan ik vrees dat niet eens de helf echt ok is. En dan nog, daar moet ik dan ook nog eens op gaan zitten editen. Editeren is als programmeren: eindeloos en meestal enkel bedoeld om efficiënt te worden. Efficiëntie is niet zo m'n ding. Aangezien het andere mooie dingen in de weg staat en je je einddoel te snel bereikt. Wat dan weer leidt tot andere onaangename verrassingen. Zoals spellingsfouten. Spellingsfouten zijn eigenlijk de mutaties van taal, net zoals in de natuur er af en toe mutaties optreden. We zijn allemaal de gevolgen van de spellingsfouten van de evolutie nietwaar? Ik hou er wel van op tijd en stond eens een vettige dt-fout te maken, al was het maar om leraars Nederlands en andere taalpuristen een zekere zin aan hun leven te geven. De bloemen in de wei, zijn allemaal opgegeten door de koe.
Ik ben al veel te lang niet meer naar familie op bezoek geweest. Maar mischien zijn ze ondertussen al zo ver in hun eigen gedachten verzonken dat ze niet meer beseffen hoe ik eigenlijk niet vaak langstkom. Het is een hele opgave eigenlijk; gewoon even een paar uur vrij maken om uit familiale beleefdheid die tijd door te brengen met mee voor de tv zitten koekjes eten en slappe koffie drinken en oorlogsverhalen aanhoren die elke keer warriger en meer ongeloofwaardig worden.
Ik zal me maar eens forceren, morgen weer een jachtige dag op de baan, tussen mensen in potsierlijke brede auto's die niet beter weten dan pakjes te kopen voor elkaar, zodat hun wederhelft trots kan zijn op hun verwezenlijkingen.
Ondertussen denk ik aan deze plek of naar deze of zelfs aan deze. Ik weet dat het niet kan.
opdracht 10
"Mijnheer Eisenberg?".
Hij hoort een hoge stem achter zich, één van de bekende soort zenuwachtige stemmen die hij wel vaker tegenkomt in zijn thuisland. Hij zet zijn Leffe neer, kijkt eerst even naar de vrienden naast hem en draait zich rustig om. Hij weet wat er nu gaat komen.
"Ja?" Hij staart recht in het gezicht van een man van ongeveer vijfendertig jaar. Spits gezicht, bolle ogen, een kapsel dat sinds de jaren tachtig geen veranderingen meer heeft ondergaan en een knalblauwe open sweater met daaronder een Star Trek Voyager t-shirt. Zijn conclusie is getrokken.
De nerveuze stem die het lachende gezicht van de man vergezelt spreekt voor zich. Hij gaat meteen in professionele modus. Hij is hier om plezier te maken. Geen werk nu. Gewoon even het masker opzetten en daarna doorgaan met het gezellig dagje uit. Tenslotte is het hier veel minder erg dan thuis wat betreft opdringerige fans of onbeleefde handtekeningenjagers.
"Rodriguez? Rodriguez Eisenberg! Dan heb ik het toch goed gezien!" De man roept het warempel uit van geluk.
"Ik dacht u al te herkennen van daarginds. Eh, ik zit aan dat tafeltje daar vanachter." De man wijst naar een tafel in de hoek waar nu enkel nog een glas cola staat, alsof dat enig nut had. Gewoon opvulsel, gewoon iemand die maar wat praat en zich interessant wil maken. "Ik ben een enorme fan van de serie."
Neen maar, dat zeggen ze allemaal. Je kan evengoed op straat staan roepen: “Ik ben een pathetische piepel ! Ik ben te dom om voor de duivel te dansen.”
"Wow, aangenaam. Ik dacht dat niemand me in België zou herkennen. Ik ben hier eigenlijk privé." De hand die hij zacht knijpt tijdens de begroeting is klam van het zweet. Hij voelt zijn mondspieren samenplooien in de juiste stand. De herkenbare grimas die hij altijd gebruikt op foto-shoots. De routineuze lach zoals zijn vrienden zeggen.
"Thibaut Rouge, aangenaam. Mag ik, eh, mag ik u vragen voor een handtekening alstublieft?"
"Oh, ja, heb je iets om te schrijven? Ik heb geen foto's enzo nu. Normaal draag ik
die altijd bij me hoor.” Zijn handen gaan even over zijn borstzak in het t-shirt dat hij aanheeft. Alsof daar iets in zou zitten van fotomateriaal.
“Wacht, ik ben direct terug, even tegen mijn gezelschap zeggen dat ik er zo aankom. Ze willen beginnen spelen zo te zien."
"Geen erg, ik neem even pen en papier ondertussen." De man rent naar de barman die verderop met iemand van de lokale sportclub aan het praten is.
"Goed"
Hij komt terug, na zijn vrienden een minuut respijt te vragen voor een tweede partijtje volleybal. De dolgelukkige fan staat uiteraard al klaar met pen en papier.
"Ok, hier zijn we.” Hij buigt zich over het papiertje met de pen in de hand.
“Wat was uw naam ook weer?"
"Thibaut Rouge" "Ik had echt moeite u te herkennen, normaal ben je heel erg
opgemaakt en met die oren en neus enzo, ik ging puur op je stem en ogen af eigenlijk, die zijn echt typerend hé."
Steeds hetzelfde verhaaltje. "Uiteraard ben ik moeilijk te herkennen", dacht hij. Ik zit onder een laag make-up van 5 centimeter wanneer ik de broer van het hoofdpersonage speel in de reeks. Het contract is nog niet eens verlengd voor het volgende seizoen, dus voor hetzelfde geld is er gewoon geen serie meer volgend jaar. Hij verbijt even de verleiding om dit slechte nieuws aan de man mee te geven. De onwetendheid van de monomane sci-fi liefhebber kan je echter niet doorprikken. Ze zijn trouwens vaak beter geïnformeerd via al die internet-groepen waar ze bij zitten, dan de acteurs zelf. Het had geen zin. Hij stak zijn gewoonlijke verhaal af, zonder meer.
"Ja mijn ogen zijn herkenbaar dat wel, de rest van mijn gezicht daar is het al wat moeilijker mee om me te herkennen. Je kan je niet voorstellen hoe lang het soms duurt om de maquillage in orde te krijgen. Telkens hetzelfde doen met m'n gezicht, zonder verschillen met de vorige afleveringen, is voor het team het moeilijkste eigenlijk."
"Ja, ik kan het me voorstellen.”
“Nee, dat kan je niet” dacht Rodriguez. “Ik zeg het je net, oen!” De fan was vol verwachting aan het kijken naar hoe hij zijn artiestenhandtekening probeerde op het papiertje te kribbelen. In half dronken toestand, van het Belgische bier dat zijn vrienden hem hier per sé al heel de dag wilden laten drinken, is dat trouwens geen sinecure.
“Die aflevering waar je in het Alternatief Universum zit en door het Hoofd van de security zogezegd wordt vermoord op je thuisplaneet, is geweldig. Daar laten ze echt in zien dat je eigenlijk een belangrijk personage bent, niet zomaar iemand die in een bar werkt op dat station, maar iemand die gewoon veel slimmer is."
De fan deed een handgebaar naar zijn slaap om duidelijk te maken wat hij bedoelde.
Dit gaat de verkeerde richting uit. Rodriguez Eisenberg leest de scripts net voldoende om de paar lijntjes tekst die hij heeft uit zijn hoofd te kennen. Fouten in de afleveringen ontgaan hem compleet, en gelukkig maar. Van de fans hoort hij die opmerking wel vaker, er moeten er dus wel een heleboel in zitten. Het kan ook moeilijk anders bij een serie waar het hoofdpersonage meestal door de tijd reist of nieuwe ruimteschepen uittest in dichte nevels vol onheilspellende chemicaliën en vijandige volkeren. Hij onderdrukt een schaterlach. Dat iemand zich daar zo mee kan inlaten is eigenlijk zielig, denkt hij.
"Ja, eh, als je me wil excuseren. Ik moet echt vertrekken, mijn vrienden wachten daar. Hij wijst richting van de grote trap in de hal, de ingang van de sporthal."
“Ik vind het hier een geweldige stad waar je in leeft trouwens, wees gelukkig met zulke mooie omgeving hier.” Hij lacht naar de man, in de hoop dat de relativerende opmerking werkt. “Hier is de handtekening.” Het papiertje wordt gretig uit zijn hand gegrist. Hij maakt vervolgens aanstalte om door te wandelen.
“Anders misschien tot nog eens op een conventie ofzo? Er is er volgende maand één in Düsseldorf. Dat is hier niet zo ver van, denk ik. Niet?" Dit moet wel een fan zijn die naar zowat elke conventie gaat. Al dan niet verkleed als een van de ruimtewezens of een personages waarvan de acteurs zèlf het bestaan al lang van vergeten zijn.
"Nee, dat lukt wel. Kom jij ook naar daar?"
"Ja, het hele team is er op dat moment, ze stellen daar de nieuwe DVD-box voor denk ik.”
”Oh ja, seizoen twaalf is volgende maand uit, dat klopt!”
Ze weten echt alles die mensen. “Ik ga nu echt. Dag Thibaut!"
Even zwaait hij nog naar de man, terwijl hij de trap naar beneden neemt die uitgeeft op de sportzalen.
"Ik weet niet of ik hier straks nog ben in feite. Ik moet zodadelijk squashen met een collega. Fijn je ontmoet te hebben, goeie reis terug naar New York alvast!"
Hij roept nog een dankwoordje na terwijl hij de trap afrent en zich uit het zicht van de man begeeft. “Verdorie, hij weet zelfs waar ik woon blijkbaar, wat een freak.”
Hij hoort een hoge stem achter zich, één van de bekende soort zenuwachtige stemmen die hij wel vaker tegenkomt in zijn thuisland. Hij zet zijn Leffe neer, kijkt eerst even naar de vrienden naast hem en draait zich rustig om. Hij weet wat er nu gaat komen.
"Ja?" Hij staart recht in het gezicht van een man van ongeveer vijfendertig jaar. Spits gezicht, bolle ogen, een kapsel dat sinds de jaren tachtig geen veranderingen meer heeft ondergaan en een knalblauwe open sweater met daaronder een Star Trek Voyager t-shirt. Zijn conclusie is getrokken.
De nerveuze stem die het lachende gezicht van de man vergezelt spreekt voor zich. Hij gaat meteen in professionele modus. Hij is hier om plezier te maken. Geen werk nu. Gewoon even het masker opzetten en daarna doorgaan met het gezellig dagje uit. Tenslotte is het hier veel minder erg dan thuis wat betreft opdringerige fans of onbeleefde handtekeningenjagers.
"Rodriguez? Rodriguez Eisenberg! Dan heb ik het toch goed gezien!" De man roept het warempel uit van geluk.
"Ik dacht u al te herkennen van daarginds. Eh, ik zit aan dat tafeltje daar vanachter." De man wijst naar een tafel in de hoek waar nu enkel nog een glas cola staat, alsof dat enig nut had. Gewoon opvulsel, gewoon iemand die maar wat praat en zich interessant wil maken. "Ik ben een enorme fan van de serie."
Neen maar, dat zeggen ze allemaal. Je kan evengoed op straat staan roepen: “Ik ben een pathetische piepel ! Ik ben te dom om voor de duivel te dansen.”
"Wow, aangenaam. Ik dacht dat niemand me in België zou herkennen. Ik ben hier eigenlijk privé." De hand die hij zacht knijpt tijdens de begroeting is klam van het zweet. Hij voelt zijn mondspieren samenplooien in de juiste stand. De herkenbare grimas die hij altijd gebruikt op foto-shoots. De routineuze lach zoals zijn vrienden zeggen.
"Thibaut Rouge, aangenaam. Mag ik, eh, mag ik u vragen voor een handtekening alstublieft?"
"Oh, ja, heb je iets om te schrijven? Ik heb geen foto's enzo nu. Normaal draag ik
die altijd bij me hoor.” Zijn handen gaan even over zijn borstzak in het t-shirt dat hij aanheeft. Alsof daar iets in zou zitten van fotomateriaal.
“Wacht, ik ben direct terug, even tegen mijn gezelschap zeggen dat ik er zo aankom. Ze willen beginnen spelen zo te zien."
"Geen erg, ik neem even pen en papier ondertussen." De man rent naar de barman die verderop met iemand van de lokale sportclub aan het praten is.
"Goed"
Hij komt terug, na zijn vrienden een minuut respijt te vragen voor een tweede partijtje volleybal. De dolgelukkige fan staat uiteraard al klaar met pen en papier.
"Ok, hier zijn we.” Hij buigt zich over het papiertje met de pen in de hand.
“Wat was uw naam ook weer?"
"Thibaut Rouge" "Ik had echt moeite u te herkennen, normaal ben je heel erg
opgemaakt en met die oren en neus enzo, ik ging puur op je stem en ogen af eigenlijk, die zijn echt typerend hé."
Steeds hetzelfde verhaaltje. "Uiteraard ben ik moeilijk te herkennen", dacht hij. Ik zit onder een laag make-up van 5 centimeter wanneer ik de broer van het hoofdpersonage speel in de reeks. Het contract is nog niet eens verlengd voor het volgende seizoen, dus voor hetzelfde geld is er gewoon geen serie meer volgend jaar. Hij verbijt even de verleiding om dit slechte nieuws aan de man mee te geven. De onwetendheid van de monomane sci-fi liefhebber kan je echter niet doorprikken. Ze zijn trouwens vaak beter geïnformeerd via al die internet-groepen waar ze bij zitten, dan de acteurs zelf. Het had geen zin. Hij stak zijn gewoonlijke verhaal af, zonder meer.
"Ja mijn ogen zijn herkenbaar dat wel, de rest van mijn gezicht daar is het al wat moeilijker mee om me te herkennen. Je kan je niet voorstellen hoe lang het soms duurt om de maquillage in orde te krijgen. Telkens hetzelfde doen met m'n gezicht, zonder verschillen met de vorige afleveringen, is voor het team het moeilijkste eigenlijk."
"Ja, ik kan het me voorstellen.”
“Nee, dat kan je niet” dacht Rodriguez. “Ik zeg het je net, oen!” De fan was vol verwachting aan het kijken naar hoe hij zijn artiestenhandtekening probeerde op het papiertje te kribbelen. In half dronken toestand, van het Belgische bier dat zijn vrienden hem hier per sé al heel de dag wilden laten drinken, is dat trouwens geen sinecure.
“Die aflevering waar je in het Alternatief Universum zit en door het Hoofd van de security zogezegd wordt vermoord op je thuisplaneet, is geweldig. Daar laten ze echt in zien dat je eigenlijk een belangrijk personage bent, niet zomaar iemand die in een bar werkt op dat station, maar iemand die gewoon veel slimmer is."
De fan deed een handgebaar naar zijn slaap om duidelijk te maken wat hij bedoelde.
Dit gaat de verkeerde richting uit. Rodriguez Eisenberg leest de scripts net voldoende om de paar lijntjes tekst die hij heeft uit zijn hoofd te kennen. Fouten in de afleveringen ontgaan hem compleet, en gelukkig maar. Van de fans hoort hij die opmerking wel vaker, er moeten er dus wel een heleboel in zitten. Het kan ook moeilijk anders bij een serie waar het hoofdpersonage meestal door de tijd reist of nieuwe ruimteschepen uittest in dichte nevels vol onheilspellende chemicaliën en vijandige volkeren. Hij onderdrukt een schaterlach. Dat iemand zich daar zo mee kan inlaten is eigenlijk zielig, denkt hij.
"Ja, eh, als je me wil excuseren. Ik moet echt vertrekken, mijn vrienden wachten daar. Hij wijst richting van de grote trap in de hal, de ingang van de sporthal."
“Ik vind het hier een geweldige stad waar je in leeft trouwens, wees gelukkig met zulke mooie omgeving hier.” Hij lacht naar de man, in de hoop dat de relativerende opmerking werkt. “Hier is de handtekening.” Het papiertje wordt gretig uit zijn hand gegrist. Hij maakt vervolgens aanstalte om door te wandelen.
“Anders misschien tot nog eens op een conventie ofzo? Er is er volgende maand één in Düsseldorf. Dat is hier niet zo ver van, denk ik. Niet?" Dit moet wel een fan zijn die naar zowat elke conventie gaat. Al dan niet verkleed als een van de ruimtewezens of een personages waarvan de acteurs zèlf het bestaan al lang van vergeten zijn.
"Nee, dat lukt wel. Kom jij ook naar daar?"
"Ja, het hele team is er op dat moment, ze stellen daar de nieuwe DVD-box voor denk ik.”
”Oh ja, seizoen twaalf is volgende maand uit, dat klopt!”
Ze weten echt alles die mensen. “Ik ga nu echt. Dag Thibaut!"
Even zwaait hij nog naar de man, terwijl hij de trap naar beneden neemt die uitgeeft op de sportzalen.
"Ik weet niet of ik hier straks nog ben in feite. Ik moet zodadelijk squashen met een collega. Fijn je ontmoet te hebben, goeie reis terug naar New York alvast!"
Hij roept nog een dankwoordje na terwijl hij de trap afrent en zich uit het zicht van de man begeeft. “Verdorie, hij weet zelfs waar ik woon blijkbaar, wat een freak.”
zondag, december 18, 2005
Witte Kerst in Deurne
Een de ik-moet-nog-snel-mijn-verkoopcijfers-halen-voor-het-jaar-om-is syndroom, de snel-want-de-winkels-zijn-zondag-open dwanggedachten en de Kerstversierings-geldingsdrang, hebben we weer eindelijk tijd om ons in een warm nestje te gooien en een boek te lezen. Op de achtergrond wil je dan muziek spelen. Terwijl je af en toe een beetje koffie drinkt of waat zoetigheid naar binnen speelt. Er zijn echter van die mensen, die gewoon te middelklas zijn voor woorden. Het soort volk dat elke dat op hetzelfde tijdstip de wc-deur optentrekt om hun gevoeg te doen, geplanned naar tv kijken, elk gratis magazine zorgvuldig doornemen op zoek naar kortingsbonnetjes en vooral elke week op dezelde dag en op hetzelfde uur de vuilbak buiten zet op dezelfde plek op de stoep. Mijn buren in volle glorie. Hun dagen zonder al te veel variatie zijn meestal enkel een beetje anders wanneer het Kerstmis word(t)(f)(ij)(n). De mensen kunnen er wat van, ze hebben nu lichtjes, van die pulserende zenuwslopende lichtjes, in de struiken voor de blok gehangen. Nu moet je weten dat ik in een appartementsgebouw leef waar ze om geen al te groot werk te hebben met de overbodige voortuintjes te onderhouden, gewoon heel die voortuin hebben vervangen door steentjes. Met in't middeden dan een ronde opening waar er dan twee troosteloze lelijke donkergroene struiken staan. Wat voor plant het is weet ik niet, maar het spul is ongeveer even fleurig dan een granieten borstbeeld van Nicolae Ceausescu. Het ideale stuk groen om een paar kerstlichtjes in the hangen uiteraard, zeker wanneer je dit doet om je dode buurt wat op te fleuren. De mensen weten niet beter. Als je deze buurt wil opfleuren volstaat het alle ex-solicialisten (die ondertussen fervente extreem-rechts stemmers zijn geworden) eruit te smijten en hun in 20 jaar bijelkaargescharrelde miezerige appartementen een grondig te ontmesten, vrij te maken van het massal bijelkaargetroepte hondenhaar van hun vieze rotverwende huisdieren, en deze buurt opnieuw te populeren met mensen die nog kunnen lachen. In plaats van hele dagen voor hun raam te zitten wachten tot wanneer er iemand een fout parkeermaneuver maakt om dan meteen de politie te kunnen waarschuwen. Of om hele dagen met een lawaaierige jaren 70 lift tussen de kleine kelderruimte en hun verdieping over en weer te gaan. Om er dan wat nodeloos te staan zoeken in enkele dozen afkomstig van de in de Makro gekochte electronicarommel vol afgedankte huisraad en oude magazines. Een van deze minkukkels heeft overlaatst het in z'n hoofd gehaald dat het wel tof zou zijn om een koekoeksklok in huis te halen. Ik hoor het mechanische spul nu dag en nacht om het uur koekoek roepen op de meest ongewenste momenten. Je staat bijvoorbeeld om 5 voor 7 op om naar je werk te gaan, goed wetende dat je een klotedag tegemoed gaat, en dan hoor je, nog half slaap dronken dat pestding koekoek roepen, zeven godverdomde keren na elkaar. Ik heb echter het ding het zwijgen kunnen opleggen door kei hard terug te roepen. Wanneer de man nu z'n koekoeksklok hoort afgaan krijgt hij er gratis een geflipte buurman bij die op sarcastische toon KOEKOEK roept door de muren. Zoiets maak je uiteraard alleen mee in de soort getto-gebouwen die in de jaren 70 massaal werden gebouwd om socialistisch addergebroed te huisvesten om ze van de straat te houden. Ironisch genoeg zijn het nu deze zelfde mensen en hun kwaliteitskinderen die nu massaal wegtrekken om 'beter' te gaan wonen. Of hoe een pestbuurt haar zonen uitdraagt naar de hele stad. Ik blijf echter hier. Waar zou ik ander heen gaan hier in Balgië? Gent lijkt me te ver, Brussel is een andere wereld en de stad in is onbetaalbaar. We zien wel weer. Eerst deze kerstshit doorkomen. Daarna is het weer solden periode, waarna het echte leven weer langzaam op gang kan komen. Ondertussen hou ik me wel bezig met wat schrijven. Aangezien m'n sociaal contact bewust op een laag pitje staat de laatste weken kan ik me gelukkig meer en meer daarop toeleggen. Niet dat het iets uithaalt inzake erkenning of geldelijk gewin uiteraard, want daarvoor lopen er hier te veel taalpuristen en omhoog geparachuteerde leraars Nederlands rond.
zaterdag, december 17, 2005
winter
Eindelijk is de winter echt begonnen. Vanmorregend lag er al een klein laage poedersneeuw en ijs op de auto. Aangezien het een Frans merk is, duurt het dan wel even voor het kreng opgestart is en ik goed en wel op weg kan.
Drie uur geslapen vannacht, met de verrassing dat ik dus vandaag m'n moeder ergens naartoe ging brengen. Om tien uur 's ochtends komt dat aan, vooral wanneer je dacht eens lekker uit te slapen voor een keer.
Een café Latté achter de kiezen en een combichrist Cd op de achtergrond en ik ben alweer bezig met het SF verhaal waaraan ik bezig ben. Iets schrijven, spontaan dan, in het Nederlands is er deze dagen niet bij eigenlijk. De Engelse taal ligt me gewoon meer. Het probleem is dat ik enkel zo nu en dan een blog in het Nederlands schrijf en me dan zelfs nog krampachtig probeer te houden aan de technische tips die men me geeft op de schrijversacademie. Wat een slechte zaak is voor de leesbaarheid meestal, je leert op die manier enkel maar je eigen stijl en tempo achteruit te duwen om plaats te maken voor het soort journalistieke schoolse vertelstandpunten die we zo vaak te lezen krijgen. Er zijn al boeken en blaadjes genoeg gevuld met dezelfde soort schrijfsels denk ik, daarom dat Nederlandstalige boeken ook niet echt verkopen, er durt blijkbaar geen enkele uitgever af te stappen van de "sure shots"die dan in nep-boekenwinkels als de standaard boekhandel liggen te wachten op kopers. Een horde mensen die omdat ze nog een kadootje moèten kopen voor een of andere familielid, een standaard binnenwandelen en er twijfelen tussne de nieuwe 'gezien op VTM' boekjes of een vakantiegids naar de Griekse kust. En daar lig je dan als schrijver, met een boek dat je al helemaal hebt moeten ombouwen en vermassacreren om je naar de norm te buigen van deze mensen. En zelfs dan haal je nauwelijks enige verkoop zo te horen. Tenzij je met je smoelwerk in boekjes en TV-programma's komt opduiken.
Enfin, ik zal me met grote moeite en totaal zonder enige energie aan de scène zetten die ik moet ophoesten voor maandag. Ik kan er niet aan doen maar de opdrachten worden saaier en lamer met de week. Hopelijk veranderd er volgend jaar een en ander, want ik leer niet echt iets bij op deze manier. Om van iemand te horen dat er in regel 42 een mogenlijke dt-fout staat ben ik echt niet naar hier gekomen. Dat kan eender welk iemand uit m'n vriendenkring evengoed.
Ik ben negatief vandaag. Hoewel het wintert buiten. Het nieuwe keyboard dat ik had gekregen van iemand (zo'n heel modern met te veel overbodige functies op) geeft met krampen in m'n polsen, hoewel het net gedesigned is om deze pijn te verzachten. Verkoperslarie uiteraard. Nu ja kwaliteitsloze plastieken rommel hoort nu eenmaal bij deze tijd van het jaar...
Drie uur geslapen vannacht, met de verrassing dat ik dus vandaag m'n moeder ergens naartoe ging brengen. Om tien uur 's ochtends komt dat aan, vooral wanneer je dacht eens lekker uit te slapen voor een keer.
Een café Latté achter de kiezen en een combichrist Cd op de achtergrond en ik ben alweer bezig met het SF verhaal waaraan ik bezig ben. Iets schrijven, spontaan dan, in het Nederlands is er deze dagen niet bij eigenlijk. De Engelse taal ligt me gewoon meer. Het probleem is dat ik enkel zo nu en dan een blog in het Nederlands schrijf en me dan zelfs nog krampachtig probeer te houden aan de technische tips die men me geeft op de schrijversacademie. Wat een slechte zaak is voor de leesbaarheid meestal, je leert op die manier enkel maar je eigen stijl en tempo achteruit te duwen om plaats te maken voor het soort journalistieke schoolse vertelstandpunten die we zo vaak te lezen krijgen. Er zijn al boeken en blaadjes genoeg gevuld met dezelfde soort schrijfsels denk ik, daarom dat Nederlandstalige boeken ook niet echt verkopen, er durt blijkbaar geen enkele uitgever af te stappen van de "sure shots"die dan in nep-boekenwinkels als de standaard boekhandel liggen te wachten op kopers. Een horde mensen die omdat ze nog een kadootje moèten kopen voor een of andere familielid, een standaard binnenwandelen en er twijfelen tussne de nieuwe 'gezien op VTM' boekjes of een vakantiegids naar de Griekse kust. En daar lig je dan als schrijver, met een boek dat je al helemaal hebt moeten ombouwen en vermassacreren om je naar de norm te buigen van deze mensen. En zelfs dan haal je nauwelijks enige verkoop zo te horen. Tenzij je met je smoelwerk in boekjes en TV-programma's komt opduiken.
Enfin, ik zal me met grote moeite en totaal zonder enige energie aan de scène zetten die ik moet ophoesten voor maandag. Ik kan er niet aan doen maar de opdrachten worden saaier en lamer met de week. Hopelijk veranderd er volgend jaar een en ander, want ik leer niet echt iets bij op deze manier. Om van iemand te horen dat er in regel 42 een mogenlijke dt-fout staat ben ik echt niet naar hier gekomen. Dat kan eender welk iemand uit m'n vriendenkring evengoed.
Ik ben negatief vandaag. Hoewel het wintert buiten. Het nieuwe keyboard dat ik had gekregen van iemand (zo'n heel modern met te veel overbodige functies op) geeft met krampen in m'n polsen, hoewel het net gedesigned is om deze pijn te verzachten. Verkoperslarie uiteraard. Nu ja kwaliteitsloze plastieken rommel hoort nu eenmaal bij deze tijd van het jaar...
vrijdag, december 16, 2005
the personalized google page works great, good to bookmark your stuff and read news
Read more at www.google.com/ig
woensdag, december 07, 2005
eindejaarsvragen 2005
1__What did you do in 2005 that you'd never done before?
Taking a plane.
2__Did you keep your New Year's resolutions, and will you make more for next year?
I did keep them. Will not make new ones I think.
3__What was the most happy, pleasant moment of 2005.
Going out with M, T, D and S to a place double, ... we were all quiet drunk and fun that night.
4__What is the technical term of 2005 you encountered the most?
QoS (and it sux)
5__What countries did you visit?
Spain, The Netherlands, Germany, Luxembourg, France
6__What would you like to have in 2006 that you lacked in 2005?
Maybe it's time for a girlfriend who motivates me and not is a whining selfish -bleep-.
7__ What date from 2005 will remain etched upon your memory, and why?
Somewhere in June, when I went to Germany and France with E. , it was a really cool holiday in fact.
8__What was your biggest achievement of the year?
Starting the 4-year writing course. Getting more focus.
9__What was your biggest failure?
Not being able to convince people of things.
10__Did you suffer illness or injury?
Nothing serious
11__What was the best thing you bought?
My new computer (it rocks so hard)
12__Whose behavior merited celebration?
The no bounds party-atmosphere of some friends.
13__Whose behavior made you appalled and depressed?
Depressed no... I don't get depressed by people in my immediate surroundings, I kicked all these out a while ago :)
14__Where did most of your money go?
Books, PC stuff, booze
15__ What was your proudest moment of 2005?
To see my now ex-boss leave. (still smiling)
16__What song will always remind you of 2005?
"Evol Intent - Live From Rotterdam Nighttown mix"
17__Compared to this time last year, are you ...happier or sadder?
Happier
- thinner or fatter? a little thinner, very little :)
- richer or poorer? richer (I guess)
18__What do you wish you'd done more of?
Parties at people's home.
19__What do you wish you'd done less of?
Listening to someone's endless whining on the phone.
20__How will you be spending Christmas?
At my mom's, eating and laughing like last year.
22__Did you fall in love in 2005?
Yes.
23__How many one-night stands?
zero (yeah I know... see next question :)
24__What was your favorite TV show?
Stargate SG1, Family Guy, American Dad,
25__Do you hate anyone now that you didn't hate this time last year?
I try not to hate anymore... I know it's sad. haha
26__What was the best book you've read?
"Pandora's Star" by Peter Hamilton (and the follow-up "Judas Unchained")
- What was the worst book?
Lunar Park (Bret Easton Ellis)
27__What was your greatest musical discovery?
EndUser, SKET, the new Iszoloscope album
28__What was your favorite film of this year?
"Der Untergang" - "Sin City"
29__What did you do on your birthday, and how old were you?
I celebrated at a concert of Nashville Pussy, drank a lot and I had a lots of fun. After that went drinking with one of my best friends K. and was completely wasted. Don't remember how old I was getting. It's like somewhere around 30
30__What one thing would have made your year immeasurably more satisfying?
Having a better apartment with a garden so I could hold a cat and something else I'm not going to say here...
31__How would you describe your personal fashion concept in 2005?
Black, with a touch of no-brand stuff.
32__What kept you sane?
Friends, pumping music in my ears, literature
33__What fashion item or style did you hate the most in 2005?
Girls with that fake seventies hairstyle, the Anastasia glasses. The kids with the fake punk hair (they don't even know what punk is).
34__What political issue stirred you the most?
The riots in France
The seemly unstoppable greed of the West.
35__Who did you miss?
The usual people: B and A.
36__Who was the best new person you met?
Learned to know a lot of fun, nice new people. They know who they are... (like all the ones I email this to)
37__Tell us a valuable life lesson you learned in 2005:
The reward often goes to people who don't care. Like me.
38__What was the best video game you played in 2005?
Command & Conquer Zero Hour (Can't help it, it's still my favorite after 3 years, despite Quake 4 and such...)
39__What was the best party/concert you attended in 2005?
Maschinenfest '05. Also the Noizenation gigs were pretty good this year.
40__What made you laugh the hardest in 2005?
- The 'Petarded' episode from Family Guy, especially the "cheese guy" scene.
Taking a plane.
2__Did you keep your New Year's resolutions, and will you make more for next year?
I did keep them. Will not make new ones I think.
3__What was the most happy, pleasant moment of 2005.
Going out with M, T, D and S to a place double, ... we were all quiet drunk and fun that night.
4__What is the technical term of 2005 you encountered the most?
QoS (and it sux)
5__What countries did you visit?
Spain, The Netherlands, Germany, Luxembourg, France
6__What would you like to have in 2006 that you lacked in 2005?
Maybe it's time for a girlfriend who motivates me and not is a whining selfish -bleep-.
7__ What date from 2005 will remain etched upon your memory, and why?
Somewhere in June, when I went to Germany and France with E. , it was a really cool holiday in fact.
8__What was your biggest achievement of the year?
Starting the 4-year writing course. Getting more focus.
9__What was your biggest failure?
Not being able to convince people of things.
10__Did you suffer illness or injury?
Nothing serious
11__What was the best thing you bought?
My new computer (it rocks so hard)
12__Whose behavior merited celebration?
The no bounds party-atmosphere of some friends.
13__Whose behavior made you appalled and depressed?
Depressed no... I don't get depressed by people in my immediate surroundings, I kicked all these out a while ago :)
14__Where did most of your money go?
Books, PC stuff, booze
15__ What was your proudest moment of 2005?
To see my now ex-boss leave. (still smiling)
16__What song will always remind you of 2005?
"Evol Intent - Live From Rotterdam Nighttown mix"
17__Compared to this time last year, are you ...happier or sadder?
Happier
- thinner or fatter? a little thinner, very little :)
- richer or poorer? richer (I guess)
18__What do you wish you'd done more of?
Parties at people's home.
19__What do you wish you'd done less of?
Listening to someone's endless whining on the phone.
20__How will you be spending Christmas?
At my mom's, eating and laughing like last year.
22__Did you fall in love in 2005?
Yes.
23__How many one-night stands?
zero (yeah I know... see next question :)
24__What was your favorite TV show?
Stargate SG1, Family Guy, American Dad,
25__Do you hate anyone now that you didn't hate this time last year?
I try not to hate anymore... I know it's sad. haha
26__What was the best book you've read?
"Pandora's Star" by Peter Hamilton (and the follow-up "Judas Unchained")
- What was the worst book?
Lunar Park (Bret Easton Ellis)
27__What was your greatest musical discovery?
EndUser, SKET, the new Iszoloscope album
28__What was your favorite film of this year?
"Der Untergang" - "Sin City"
29__What did you do on your birthday, and how old were you?
I celebrated at a concert of Nashville Pussy, drank a lot and I had a lots of fun. After that went drinking with one of my best friends K. and was completely wasted. Don't remember how old I was getting. It's like somewhere around 30
30__What one thing would have made your year immeasurably more satisfying?
Having a better apartment with a garden so I could hold a cat and something else I'm not going to say here...
31__How would you describe your personal fashion concept in 2005?
Black, with a touch of no-brand stuff.
32__What kept you sane?
Friends, pumping music in my ears, literature
33__What fashion item or style did you hate the most in 2005?
Girls with that fake seventies hairstyle, the Anastasia glasses. The kids with the fake punk hair (they don't even know what punk is).
34__What political issue stirred you the most?
The riots in France
The seemly unstoppable greed of the West.
35__Who did you miss?
The usual people: B and A.
36__Who was the best new person you met?
Learned to know a lot of fun, nice new people. They know who they are... (like all the ones I email this to)
37__Tell us a valuable life lesson you learned in 2005:
The reward often goes to people who don't care. Like me.
38__What was the best video game you played in 2005?
Command & Conquer Zero Hour (Can't help it, it's still my favorite after 3 years, despite Quake 4 and such...)
39__What was the best party/concert you attended in 2005?
Maschinenfest '05. Also the Noizenation gigs were pretty good this year.
40__What made you laugh the hardest in 2005?
- The 'Petarded' episode from Family Guy, especially the "cheese guy" scene.
zaterdag, december 03, 2005
USB Powered Air Darts - Marks & Spencer
USB Powered Air Darts - Marks & Spencer
This must be about the most decadent, useless gadget ever :) USB powered darts... hahhaa
This must be about the most decadent, useless gadget ever :) USB powered darts... hahhaa
dinsdag, november 29, 2005
voortuin
voortuin
--------
Raampje staren in de volle dag
mensen met maar één gezicht
naar de zonkant en de boom
voortuin of oprit?
vierkante mensen
in
vierkante hokjes
een raam op de wereld
ondermaanse beneden hem
zitten of liggen?
grauw broeden
in de zetel
hopend op kwaliteitskinderen
zouden ze komen
geeft hij hen melk of bier
alles smaakt zoals het er uitziet
kruis of zerk?
--------
Raampje staren in de volle dag
mensen met maar één gezicht
naar de zonkant en de boom
voortuin of oprit?
vierkante mensen
in
vierkante hokjes
een raam op de wereld
ondermaanse beneden hem
zitten of liggen?
grauw broeden
in de zetel
hopend op kwaliteitskinderen
zouden ze komen
geeft hij hen melk of bier
alles smaakt zoals het er uitziet
kruis of zerk?
zondag, november 20, 2005
Sonnet - opdracht
Kruis en krans
Ze zette een pot bloemen op zijn graf
Enkel zand viel er nog te bespeuren
Geschokt door de leegte stond ze te treuren
Zelfs geen kruis meer, ze vond het echt straf
De man van de stenen vertelde kortaf
De hevige wind kon alles wegsleuren
Maar zelfs dat kon haar niet opbeuren
Geld voor een krans kon er destijds niet af
Ze zag hoe een nieuw kruis werd neergezet
Terug een waardige plek voor haar bloemboeket
Op de vraag om een steen te bestellen
Keek ze op naar zijn denkbeeldig portret
Hij had zelf nooit wat geld opzijgezet
Ze zei dank u, ik zal nog wel bellen
Ze zette een pot bloemen op zijn graf
Enkel zand viel er nog te bespeuren
Geschokt door de leegte stond ze te treuren
Zelfs geen kruis meer, ze vond het echt straf
De man van de stenen vertelde kortaf
De hevige wind kon alles wegsleuren
Maar zelfs dat kon haar niet opbeuren
Geld voor een krans kon er destijds niet af
Ze zag hoe een nieuw kruis werd neergezet
Terug een waardige plek voor haar bloemboeket
Op de vraag om een steen te bestellen
Keek ze op naar zijn denkbeeldig portret
Hij had zelf nooit wat geld opzijgezet
Ze zei dank u, ik zal nog wel bellen
woensdag, november 16, 2005
We will live in prosperity...
Vandaag moest ik voor een project dat ik zijdelings mee 'opvolg' (passieve benaming voor 'doe jij het maar) een conference call bijwonen. De call zelf werd opgezet tussen onze afdeling van Cheaptronic en een Chinees bedrijf dat we hebben ingehuurd om goedkoop aan werkkrachten te geraken. Goedkoop zijn ze blijkbaar wel, anders zouden wij er ook niet mee werken uiteraard, Engels spreken is er echter niet echt bij. Nadenken ook niet trouwens.
Om de manager van dit mooie project niet totaal als een droplul te laten overkomen doe ik alsof ik een en ander met m'n expertise in goede banen wil helpen leiden.
Niets is minder waar, de enige reden dat ik daar zat was omdat men me anders wel een andere onaangename meeting had laten bijwonen, ik kon kiezen tussen powerpoint slides van een dilletant persoon die Hollands-Engels spreekt, of even lachen met de complete neergang van onze manier van werken door middel van onze gele medemensen.
Ik koos voor het laatste teneinde geen zinnen te moeten aanhoren als "Owkee, tan wier koing to make this analaises cum throuh so that wie kèn prievent it from cumming up again".
Ik kan m'n lach zo moeilijk inhouden. Ik zei het overlaatst nog tegen m'n collega toen die vroeg of document XYZ78798 niet al te slecht Engels bevatte. Ik vertelde hem dat alles dat niet begon met "Shall I compare thee to a summer's day?" Niet echt tot de Engelse taal kon behoren, zeker niet als het over technische dingen ging en geschreven was in een gebouw vol mensen met flouren broeken en engineeringdiploma's met de creativiteit van een wijngaardslak.
Maar de jongen in kwestie snapte het niet, en vroeg me een uur later of ik de folder van z'n nieuwe wagen al had gezien. Ik zei hem toen dat het ongetwijfeld een mooie auto moet zijn als hij heel de firma met de folder zit af te dwijlen om naar complimenten te vissen. De prijs alleen als is een voldoende straf denk ik dan.
Maar goed, onze Chinezen zaten dus klaar. Ze wachtten op onze 'conference call', waarbij we 4 pogingen nodig hadden om de juiste Xing Dinges aan de lijn te krijgen. Ik wil niet neerbuigend doen over deze mensen uiteraard. Ze hebben zeker hun verdienste, en helpen hoogstwaarschijnlijk de lokale economie naar ongekende hoogtes. Ik vertond echter geen HOL van wat ze zeiden. Nederlanders kunnen slecht Engels, maar Chinzen zijn nog 10 keer erger.
Zinnen als: "aa wi sen yu iemaui." (I'll send you an e-mail)
"Dhu fail ee not Ok here?" (The file did arrive here without any problems)
"Ok I see, no woblim" (I have no idea what you're talking about but I don't want to admit it so I'll just say there is no problem and do nothing at all when this stupid call is finished you white pig)
Het is niet hun fout uiteindelijk dat hun partijleiding een beetje corrupt was en nu oogluikend de deuren openzet voor kapitalisten van de ergste soort. HEt is niet hun fout dat ze nu opeens Tv's willen kopen en gezinnen graag op verlof gaan, en het is zeker niet hun fout dat ze nog slechter Engels kunnen dan Willy Claes destijds. Ze zijn gewoon in deze situatie een instrument, en ik kan alleen mijn bedrijf maar de schuld geven van hun instrumenten enkel te kiezen op basis van prijs. Lachen is het wel eigenlijk. Ware het niet dat er een bedrijfs-critisch project in deze mensen hun handen ligt. Na 3 jaar deze zever mee te hebben opgevolgd, tips gegeven te hebben en enkel maar patroniserd gelul te hebben gehoord kan ik enkel maar genieten van deze neergang. Ze vroegen of ik niet naar China wilde vliegen, en ik zei hen dat ze misschien best me ginder konden stationneren ineens, zodat ik tenminste tussen de middag geen kleffe auto-verhalen moest aanhoren en slijk-koffie drinken, maar bij nader inzien zit ik liever niet in het buitenland. Stel je voor dat je vliegtuig neerstort en het laatste wat je denkt is "Damn ik zit hier voor m'n werk... voor product X... voor een fucking product X !!!!! aaah"
Om de manager van dit mooie project niet totaal als een droplul te laten overkomen doe ik alsof ik een en ander met m'n expertise in goede banen wil helpen leiden.
Niets is minder waar, de enige reden dat ik daar zat was omdat men me anders wel een andere onaangename meeting had laten bijwonen, ik kon kiezen tussen powerpoint slides van een dilletant persoon die Hollands-Engels spreekt, of even lachen met de complete neergang van onze manier van werken door middel van onze gele medemensen.
Ik koos voor het laatste teneinde geen zinnen te moeten aanhoren als "Owkee, tan wier koing to make this analaises cum throuh so that wie kèn prievent it from cumming up again".
Ik kan m'n lach zo moeilijk inhouden. Ik zei het overlaatst nog tegen m'n collega toen die vroeg of document XYZ78798 niet al te slecht Engels bevatte. Ik vertelde hem dat alles dat niet begon met "Shall I compare thee to a summer's day?" Niet echt tot de Engelse taal kon behoren, zeker niet als het over technische dingen ging en geschreven was in een gebouw vol mensen met flouren broeken en engineeringdiploma's met de creativiteit van een wijngaardslak.
Maar de jongen in kwestie snapte het niet, en vroeg me een uur later of ik de folder van z'n nieuwe wagen al had gezien. Ik zei hem toen dat het ongetwijfeld een mooie auto moet zijn als hij heel de firma met de folder zit af te dwijlen om naar complimenten te vissen. De prijs alleen als is een voldoende straf denk ik dan.
Maar goed, onze Chinezen zaten dus klaar. Ze wachtten op onze 'conference call', waarbij we 4 pogingen nodig hadden om de juiste Xing Dinges aan de lijn te krijgen. Ik wil niet neerbuigend doen over deze mensen uiteraard. Ze hebben zeker hun verdienste, en helpen hoogstwaarschijnlijk de lokale economie naar ongekende hoogtes. Ik vertond echter geen HOL van wat ze zeiden. Nederlanders kunnen slecht Engels, maar Chinzen zijn nog 10 keer erger.
Zinnen als: "aa wi sen yu iemaui." (I'll send you an e-mail)
"Dhu fail ee not Ok here?" (The file did arrive here without any problems)
"Ok I see, no woblim" (I have no idea what you're talking about but I don't want to admit it so I'll just say there is no problem and do nothing at all when this stupid call is finished you white pig)
Het is niet hun fout uiteindelijk dat hun partijleiding een beetje corrupt was en nu oogluikend de deuren openzet voor kapitalisten van de ergste soort. HEt is niet hun fout dat ze nu opeens Tv's willen kopen en gezinnen graag op verlof gaan, en het is zeker niet hun fout dat ze nog slechter Engels kunnen dan Willy Claes destijds. Ze zijn gewoon in deze situatie een instrument, en ik kan alleen mijn bedrijf maar de schuld geven van hun instrumenten enkel te kiezen op basis van prijs. Lachen is het wel eigenlijk. Ware het niet dat er een bedrijfs-critisch project in deze mensen hun handen ligt. Na 3 jaar deze zever mee te hebben opgevolgd, tips gegeven te hebben en enkel maar patroniserd gelul te hebben gehoord kan ik enkel maar genieten van deze neergang. Ze vroegen of ik niet naar China wilde vliegen, en ik zei hen dat ze misschien best me ginder konden stationneren ineens, zodat ik tenminste tussen de middag geen kleffe auto-verhalen moest aanhoren en slijk-koffie drinken, maar bij nader inzien zit ik liever niet in het buitenland. Stel je voor dat je vliegtuig neerstort en het laatste wat je denkt is "Damn ik zit hier voor m'n werk... voor product X... voor een fucking product X !!!!! aaah"
dinsdag, november 15, 2005
opdrachten 5
Een dump van een paar opdrachten die ik moest maken deze week.
Waarschijnlijk niet allemaal even geslaagd, maar ok, het meeste is ook weer onmiddellijk uit de duim gezogen ter plekke in de les. De rest van de langere werken heb ik besloten van niet online te grabbel te gooien aangezien deze nog moeten opgestuurd worden naar een aantal magazines.
hehe. Om een of andere reden deed dit me denken aan een scène uit Fight Club,... I wrote crappy Haiku's and mailed them to everyone :)
---
Ziedaar nog een mug
De verwarming staat op tien
Klimaat op z'n rug
-
snelrijm opdracht
De apostelen kwamen naar voor met hun wijn o-zo rood.
Voor brood en de Bijbel waren ze nog niet te groot.
Ze keken naar Jezus, die leek al wel schroot.
De ouders in de zaal, die schaamden zich dood.
---
Apetrots heeft een kinnebaard
volgelopen aangestaard
met trof en trom
staan we dan eensgewijd
en bezaakt te winne in de plomp
--
drive
------
Driving around, straight on between rocks and sun filled streets.
No one to look after, no one to point their fingers at us.
With the weels just going.
It's all gone now, behind us there's a lot of timesheets
and paper and people grown into their desks. Their backs, their truth.
And you can close your eyes without having
to think not being at the place you are.
Not controlling anger, being polite or waking up the wrong way.
Someone asks you for directions, and you tell them you're lost as well
The smile on their face, like escaped animals, preparing for nothing,
accepting the lack of an answer.
And the sun shines on a terrace - there's a blackboard outside
telling the fish is delicious. And I believe that, no doubt.
I like fish and I'm proud.
13/11/2005
Waarschijnlijk niet allemaal even geslaagd, maar ok, het meeste is ook weer onmiddellijk uit de duim gezogen ter plekke in de les. De rest van de langere werken heb ik besloten van niet online te grabbel te gooien aangezien deze nog moeten opgestuurd worden naar een aantal magazines.
hehe. Om een of andere reden deed dit me denken aan een scène uit Fight Club,... I wrote crappy Haiku's and mailed them to everyone :)
---
Ziedaar nog een mug
De verwarming staat op tien
Klimaat op z'n rug
-
snelrijm opdracht
De apostelen kwamen naar voor met hun wijn o-zo rood.
Voor brood en de Bijbel waren ze nog niet te groot.
Ze keken naar Jezus, die leek al wel schroot.
De ouders in de zaal, die schaamden zich dood.
---
Apetrots heeft een kinnebaard
volgelopen aangestaard
met trof en trom
staan we dan eensgewijd
en bezaakt te winne in de plomp
--
drive
------
Driving around, straight on between rocks and sun filled streets.
No one to look after, no one to point their fingers at us.
With the weels just going.
It's all gone now, behind us there's a lot of timesheets
and paper and people grown into their desks. Their backs, their truth.
And you can close your eyes without having
to think not being at the place you are.
Not controlling anger, being polite or waking up the wrong way.
Someone asks you for directions, and you tell them you're lost as well
The smile on their face, like escaped animals, preparing for nothing,
accepting the lack of an answer.
And the sun shines on a terrace - there's a blackboard outside
telling the fish is delicious. And I believe that, no doubt.
I like fish and I'm proud.
13/11/2005
Abonneren op:
Posts (Atom)