Ik ben echt geen zomermens. De autowassende mensen en de tjilpende mussen om 5 u 's ochtends zijn er te veel aan. Geef mij maar een ijskorst op de grond en lichte sneeuwval in de voormiddag, gevolgd door hevige sneeuwval in de namiddag.
De komende drie maanden kunnen we dus nog meer van het soort weer verwachten van dit weekend... het soort weer waarbij iedereen er zwetende en stinkend bijloopt in modieuze kleding, ... ik denk dat ik op m'n favoeriete plekken ga vertoeven als het echt te warm wordt. De food-afdeling van de Makro, de terrasjes op de meest winderige plekken van de stad in de schaduw, of gewoon op't werk :) daar is het niet tof, maar wel lekkere airco (toch 1 motivatie om te gaan werken).
pff fuck it... geen zin om te schrijven.
zondag, mei 29, 2005
donderdag, mei 26, 2005
soms
soms kan je niet slapen en mis je iemand harder dan je had verwacht.
En soms kan je wel slapen, en droom je van niks. Je droomt wel, maar vergeet alles in de morregend, wanneer je in je wagen stapt en wegzoefd naar je werk.
En soms ben je zelfs vergeten wie je was voor je in een zombie veranderde.
En soms ben ik blij dat ze me mailt, en snapt dat ik haar whisky stiekem leegdrink... en ze lacht en kijkt terug terwijl het gezelschap om zich heen gaapt en grappen vertelt.
Maar ik vertel geen grappen, soms ben ik zelf een grap.
Ik droom vannacht niks, want ik slaap toch niet.
En soms, ben ik vrij, ... en denk ik aan jou, maar niet te vaak... want dat mag niet.
En soms kan je wel slapen, en droom je van niks. Je droomt wel, maar vergeet alles in de morregend, wanneer je in je wagen stapt en wegzoefd naar je werk.
En soms ben je zelfs vergeten wie je was voor je in een zombie veranderde.
En soms ben ik blij dat ze me mailt, en snapt dat ik haar whisky stiekem leegdrink... en ze lacht en kijkt terug terwijl het gezelschap om zich heen gaapt en grappen vertelt.
Maar ik vertel geen grappen, soms ben ik zelf een grap.
Ik droom vannacht niks, want ik slaap toch niet.
En soms, ben ik vrij, ... en denk ik aan jou, maar niet te vaak... want dat mag niet.
woensdag, mei 25, 2005
laakmoedigheid
Hebzucht en over-tolerantie zijn de vijanden van de mooie wereld waarin we zouden kunnen leven.
Ik begrijp het niet, dat deze over-tolerantie er zo word ingepeperd door allerei opvoedkundige instanties. Akkoord, je kan niet al oorlogvoerend en elkaar de nek omwringend door het leven gaan, we leven niet meer in een barbaarse tijd waar de wet van de sterkste geld.
Maar tegenwoordig zijn 'de meeste mensen' zoals dat dan genoemd word, allemaal zenuwloze, vormeloze, meningsloze, wars van alle begrip en empathie opgroeiende grijze muizen. Mensen waarbij je net naast hun oor de meest irritante muziek mag spelen, straatventers op hun schoot mag laten kwijlen, rotreclame spelen op de radio, in hun maaltijd spugen, hun woning omringen door lawaai allerhande, en ze zullen zich hoogstens verzetten door middel van een pamflet, een spandoek of het zeggen van "moet dat nu echt?" En deze laatsten zijn dan al de 'durvers' onder hen.
Meestal krijg je echter geen krimp van dit soort vormeloze laffe honden. Want ze zouden wel eens "uit de toon" kunnen vallen hé, wat erg. dus verdragen ze het maar dat er om het even wat gebeurd, en bedenken ze ondertussen allerlei zachtgebakken theorietjes over hoezeer deze tolerantie hen verder helpt, hen op weg helpt om die persoon te worden die ze zouden meoten zijn, om de Celestijnse belofte waar te maken als het ware.
Waar is de tijd dat men met stenen smeet naar dingen die irriteerden, of achter het hoekje eens iemand een pak rammel gaf als die al te grof deed met het irriteren van heel de buurt. Waar is de tijd dat mensen nog op straat kwamen om een of andere wantoestand desnoods met de kei in de hand te verdedigen, of alles met een gestolen bulldozer plat te walsen?
We zijn gewoon allemaal watjes, mensen die bang zijn om opgepakt te worden, mensen die schrik hebben wat het opninie van hun buurtjes wel eens zou kunnen zijn wanneer ze een mening zeggen of er naar handelen steeds in de meest middelmatige middelmoot te horen teneinde vooral niet in he zicht te lopen van al die andere Jantjes Middelmaat die met hun snipers op de loer liggen.
De hippies hebben gewonnen in feite. De generatie die hoogstens een t-shirt liet drukken of een affiche uithing wanneer ze het niet eens waren met iets. En het resultaat is dat men nu gewoon mag doen wat men wil eens men macht heeft, want het allerergste dat er qua tegenwind kan komen opzetten, zijn een 200.000-tal nitwits die met witte ballonnetjes staan te zwaaien en roepen "het is een schande". Ik zou als fat-ass politicus, of fat-ass rijke industriëel, m'n reet afvegen met een van hun pamfletjes, ik zou me smalend over hen heenbuigen en zeggen "Das volk durcht mir zum kotsen." En zelfs daar zou je mee weggeraken zonder problemen, want de mensen hebben geen ruggengraat, geen mening en zijn de plasticine-hompen van de commerciële zenders geworden, kneedbaar en vleeskleurig lachen ze wanneer ze nog maar eens van vorm meoten veranderen...
Laatst vroeg er iemand me of ik een petitie wilde tekenen voor het behoud vna Radio Central. Nu ik hou wel van die zender, de laatste vrije zender in Antwerpen... en toch teken ik die petitie niet. Want ze liggen al 2 jaar onder vuur voor hun licentie (de grote stations willen deze inpikken om de ether op nog maar eens een extra frequentie te kunnen vullen met reclame voor Danone, Dexia en Humo). Men had al veel eerder echte actie kunnen ondernemen,... voor mijn part organizeren ze ècht iets... en dan doe ik met plezier mee... maar geen petities alsjeblieft, dat haalt geen bal uit.
Op dezelfde manier zijn de Anders-Globalisten tenonder gegaan... een hoop watjes bij elkaar, die de eerste tekenen van georganisseerd verzet zèlf hebben laten ontbinden om zich weer gauw uit de voeten te maken en websites op te vullen, pamfeltjes te drukken en t-shirts van Rage Against the Machine te dragen. Jammer toch... men had zoveel meer kunnen bereiken door de heilige over-tollerantie eens een keer te doorbreken....
Ik begrijp het niet, dat deze over-tolerantie er zo word ingepeperd door allerei opvoedkundige instanties. Akkoord, je kan niet al oorlogvoerend en elkaar de nek omwringend door het leven gaan, we leven niet meer in een barbaarse tijd waar de wet van de sterkste geld.
Maar tegenwoordig zijn 'de meeste mensen' zoals dat dan genoemd word, allemaal zenuwloze, vormeloze, meningsloze, wars van alle begrip en empathie opgroeiende grijze muizen. Mensen waarbij je net naast hun oor de meest irritante muziek mag spelen, straatventers op hun schoot mag laten kwijlen, rotreclame spelen op de radio, in hun maaltijd spugen, hun woning omringen door lawaai allerhande, en ze zullen zich hoogstens verzetten door middel van een pamflet, een spandoek of het zeggen van "moet dat nu echt?" En deze laatsten zijn dan al de 'durvers' onder hen.
Meestal krijg je echter geen krimp van dit soort vormeloze laffe honden. Want ze zouden wel eens "uit de toon" kunnen vallen hé, wat erg. dus verdragen ze het maar dat er om het even wat gebeurd, en bedenken ze ondertussen allerlei zachtgebakken theorietjes over hoezeer deze tolerantie hen verder helpt, hen op weg helpt om die persoon te worden die ze zouden meoten zijn, om de Celestijnse belofte waar te maken als het ware.
Waar is de tijd dat men met stenen smeet naar dingen die irriteerden, of achter het hoekje eens iemand een pak rammel gaf als die al te grof deed met het irriteren van heel de buurt. Waar is de tijd dat mensen nog op straat kwamen om een of andere wantoestand desnoods met de kei in de hand te verdedigen, of alles met een gestolen bulldozer plat te walsen?
We zijn gewoon allemaal watjes, mensen die bang zijn om opgepakt te worden, mensen die schrik hebben wat het opninie van hun buurtjes wel eens zou kunnen zijn wanneer ze een mening zeggen of er naar handelen steeds in de meest middelmatige middelmoot te horen teneinde vooral niet in he zicht te lopen van al die andere Jantjes Middelmaat die met hun snipers op de loer liggen.
De hippies hebben gewonnen in feite. De generatie die hoogstens een t-shirt liet drukken of een affiche uithing wanneer ze het niet eens waren met iets. En het resultaat is dat men nu gewoon mag doen wat men wil eens men macht heeft, want het allerergste dat er qua tegenwind kan komen opzetten, zijn een 200.000-tal nitwits die met witte ballonnetjes staan te zwaaien en roepen "het is een schande". Ik zou als fat-ass politicus, of fat-ass rijke industriëel, m'n reet afvegen met een van hun pamfletjes, ik zou me smalend over hen heenbuigen en zeggen "Das volk durcht mir zum kotsen." En zelfs daar zou je mee weggeraken zonder problemen, want de mensen hebben geen ruggengraat, geen mening en zijn de plasticine-hompen van de commerciële zenders geworden, kneedbaar en vleeskleurig lachen ze wanneer ze nog maar eens van vorm meoten veranderen...
Laatst vroeg er iemand me of ik een petitie wilde tekenen voor het behoud vna Radio Central. Nu ik hou wel van die zender, de laatste vrije zender in Antwerpen... en toch teken ik die petitie niet. Want ze liggen al 2 jaar onder vuur voor hun licentie (de grote stations willen deze inpikken om de ether op nog maar eens een extra frequentie te kunnen vullen met reclame voor Danone, Dexia en Humo). Men had al veel eerder echte actie kunnen ondernemen,... voor mijn part organizeren ze ècht iets... en dan doe ik met plezier mee... maar geen petities alsjeblieft, dat haalt geen bal uit.
Op dezelfde manier zijn de Anders-Globalisten tenonder gegaan... een hoop watjes bij elkaar, die de eerste tekenen van georganisseerd verzet zèlf hebben laten ontbinden om zich weer gauw uit de voeten te maken en websites op te vullen, pamfeltjes te drukken en t-shirts van Rage Against the Machine te dragen. Jammer toch... men had zoveel meer kunnen bereiken door de heilige over-tollerantie eens een keer te doorbreken....
maandag, mei 23, 2005
haardroger-lucht
Ik voel me ziek. Het werd al vanmorrgend duidelijk, toen ik met barstende hoofdpijn werd gewekt door 2 luidruchtig copulerende mussen op m'n terras. Die beesten tjilpen al om 5u 's ochtends om een of andere reden (they shoot horses don't they.)
Ik heb geen zin in lange zinnen vandaag. En al zeker niet in koffie, ja ik voel me ziek, en benauwd. De komende dagen steek ik waarschijnlijk in m'n bed, met een schorre keel en geen fut. En misschien hoef ik dan niet te gaan werken, of suffen achter een bureau. De haardroger-lucht die onze droge warme rotsfeer creëerd op het werk.
M'n collega's zijn imuun. De vormeloze, overtollerante, ruggegraatloze vakantiedag-opspaar blubbers zeggen me dan dingen als; "Ik voel niks hoor, de lucht is toch ok?".
Terwijl ze wel allemaal die droge hoest hebben, zo'n typische droge hoestjes voor verwijfde kantoorklerkjes die niet merken dat hun luchtwegen worden weggeteerd waar ze bijstaan door een aircondittioningssysteem dat vooral, net als de producten, niet al te veel mocht kosten, vooral niet aan onderhoud.
Alles moet goedkoper, alles moet minder kwalitatief, zelfs de menssen die hier werken zijn gedoemd om daaraan te lijden. En ze doen het met plezier. Irritante geluiden blokken ze uit, droge lucht merken ze niet, alle nadelen negeren ze met plezier. Hetzelfde soort mensen dat dan niet kan verdragen dat hun buurman een mooiere voortuin heeft dan zij. Ik ben hier weg. Ik ga thuis wel zitten, ik ga dan wat gamen. blah
Ik heb geen zin in lange zinnen vandaag. En al zeker niet in koffie, ja ik voel me ziek, en benauwd. De komende dagen steek ik waarschijnlijk in m'n bed, met een schorre keel en geen fut. En misschien hoef ik dan niet te gaan werken, of suffen achter een bureau. De haardroger-lucht die onze droge warme rotsfeer creëerd op het werk.
M'n collega's zijn imuun. De vormeloze, overtollerante, ruggegraatloze vakantiedag-opspaar blubbers zeggen me dan dingen als; "Ik voel niks hoor, de lucht is toch ok?".
Terwijl ze wel allemaal die droge hoest hebben, zo'n typische droge hoestjes voor verwijfde kantoorklerkjes die niet merken dat hun luchtwegen worden weggeteerd waar ze bijstaan door een aircondittioningssysteem dat vooral, net als de producten, niet al te veel mocht kosten, vooral niet aan onderhoud.
Alles moet goedkoper, alles moet minder kwalitatief, zelfs de menssen die hier werken zijn gedoemd om daaraan te lijden. En ze doen het met plezier. Irritante geluiden blokken ze uit, droge lucht merken ze niet, alle nadelen negeren ze met plezier. Hetzelfde soort mensen dat dan niet kan verdragen dat hun buurman een mooiere voortuin heeft dan zij. Ik ben hier weg. Ik ga thuis wel zitten, ik ga dan wat gamen. blah
woensdag, mei 18, 2005
looping
Ik zit een herhaling van een herhaling, net als de VRT herhaal ik m'n slechtste feuilletons elke dag opnieuw. Met het charisma van een doordrengde pianoman kan je al ver komen als je Nonkel Bob en Kraakje uit elkaar kan houden. Ik ben niet oud, ik ben gewoon zielig. En dan staar je eenzaam en alleen naar je schermpje op het werk... tot er iemand je een mailtje stuurt dat je compleet er bovenop helpt. De spreekwoordelijke hielen-klak sprong kan pas gemaakt worden wanneer je iets hebt om vrolijk over te babbelen daarna. Ik heb m'n komende weken en weekends compleet volgepland, en zoiets is zeldzaam in zomerse maanden (gewoonlijk kruip ik eerder in de winter in de huid van iemand met een rijkgevuld sociaal leven (yeah right, de laatste keer dat ik ècht sociaal deed was er een oude vent naar de onderbroek van m'n vriendin aan't graaien terwijl ik tegen z'n vrouw bezig was over de verlenging van de luchthaven van Deurne en de daaruitvoortvloeiende verkeersellende,... we spreken Gent, we spreken veel jenever, en we spreken topje good-friends-curve tov A1).
In ieder geval, ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk zong Herman van Veen ooit, en men wil daarom jaren later deze man z'n strot nog steeds met plezier toenijpen in mysantropische middens. "Zing rotzak! Zing!" terwijl hij zachtjes zonder lucht komt te zitten en die rotgrijns eindelijk van z'n gezicht verdwijnt. Gelukkig zijn we ondertussen door toedoen van ouderdomsfenomenen van deze cabaret-rat verlost.
Niet dat ik iets tegen cabaret hebt, ... in tegendeel, zolang de klojo's maar niet beginnen zingen is alles fijn voor mij. Neem een voorbeeld aan Kamagurka, ondertussen ook al eindje op weg, en nog steeds doet hij shows waar hij OFWEL zingt, OFWEL grappig probeert te doen, en niet allebei door mekaar heen. -flashback- Paul de Leeuw heeft ooit zo eens een super gore sketch gebracht alwaar een klein kindje, leefdtijd rond de 8 jaar het zwaar moest ontgelden (jaja, de man durft ehem) waarna de olijke dikkerd een gevoelig liedje bracht met een stemmetje waar menig koorzangertje jaloers op zou zijn - not done - endflash, can you see me, can you hear me? OK for work!
Vandaag dus half doorgedraaid op het werk, men gaf me de raad de interne website eens onder de loep te nemen, aangezien er af en toe meldingen kwamen van documenten die naar buiten lekten. Het hele ding was zo lek als een zeef,... je kon letterlijk de loononderhandelingen van bepaalde mensen gewoon vinden door in google de jusite vragen te stellen. Ik heb de schaduw van een webmaster gefeliciteerd met zoveel 'webbouw-kunst', en hij feliciteerde me met zoveel 'inzet'. Ik denk dat we allebei weten hoezeer cheaptronic en crap-o-tel elkaar een blowjob hebben gegeven door onze afdeling te 'vekopen' aan elkaar. In zoveel woorden, m'n Zen micro (reclame) stond weer in overdrive te werken om m'n brein zo snel mogenlijk van de nodige lyrics te voorzien.
er is een kans dat ik toch nog ooit eens op Werchter terecht ga komen denk ik. Op m'n lijstje van zomerfestivals staan alvast een heleboel namen (Sjockrock, Graspop, Pukkelpop, M-fest en nog van die dingen...) maar nog geen Werchter. A heeft kaarten waarvan er misschien eentje nog kan dienen om naar daar te gaan... ik zou het enorm vinden om nog eens met haar naar een festival te gaan... maar ok... we'll see.
Morgen nog even verder aftellen, nog 11 werkdagen (waaronder een ongeloofelijk rotte Techy meeting) en dan ... verlof! haha.
In ieder geval, ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk zong Herman van Veen ooit, en men wil daarom jaren later deze man z'n strot nog steeds met plezier toenijpen in mysantropische middens. "Zing rotzak! Zing!" terwijl hij zachtjes zonder lucht komt te zitten en die rotgrijns eindelijk van z'n gezicht verdwijnt. Gelukkig zijn we ondertussen door toedoen van ouderdomsfenomenen van deze cabaret-rat verlost.
Niet dat ik iets tegen cabaret hebt, ... in tegendeel, zolang de klojo's maar niet beginnen zingen is alles fijn voor mij. Neem een voorbeeld aan Kamagurka, ondertussen ook al eindje op weg, en nog steeds doet hij shows waar hij OFWEL zingt, OFWEL grappig probeert te doen, en niet allebei door mekaar heen. -flashback- Paul de Leeuw heeft ooit zo eens een super gore sketch gebracht alwaar een klein kindje, leefdtijd rond de 8 jaar het zwaar moest ontgelden (jaja, de man durft ehem) waarna de olijke dikkerd een gevoelig liedje bracht met een stemmetje waar menig koorzangertje jaloers op zou zijn - not done - endflash, can you see me, can you hear me? OK for work!
Vandaag dus half doorgedraaid op het werk, men gaf me de raad de interne website eens onder de loep te nemen, aangezien er af en toe meldingen kwamen van documenten die naar buiten lekten. Het hele ding was zo lek als een zeef,... je kon letterlijk de loononderhandelingen van bepaalde mensen gewoon vinden door in google de jusite vragen te stellen. Ik heb de schaduw van een webmaster gefeliciteerd met zoveel 'webbouw-kunst', en hij feliciteerde me met zoveel 'inzet'. Ik denk dat we allebei weten hoezeer cheaptronic en crap-o-tel elkaar een blowjob hebben gegeven door onze afdeling te 'vekopen' aan elkaar. In zoveel woorden, m'n Zen micro (reclame) stond weer in overdrive te werken om m'n brein zo snel mogenlijk van de nodige lyrics te voorzien.
er is een kans dat ik toch nog ooit eens op Werchter terecht ga komen denk ik. Op m'n lijstje van zomerfestivals staan alvast een heleboel namen (Sjockrock, Graspop, Pukkelpop, M-fest en nog van die dingen...) maar nog geen Werchter. A heeft kaarten waarvan er misschien eentje nog kan dienen om naar daar te gaan... ik zou het enorm vinden om nog eens met haar naar een festival te gaan... maar ok... we'll see.
Morgen nog even verder aftellen, nog 11 werkdagen (waaronder een ongeloofelijk rotte Techy meeting) en dan ... verlof! haha.
dinsdag, mei 17, 2005
de leeuwenkop boven de schuurdeur
Ik hoorde van M. dat ze me nog eens wilde zien, en dat er een uitstekende gelegenheid hiervoor zich voordeed. De party is een soort van reunie, of "revival" beter gezegd, van DE keet waar ik destijds uit ging. Het was omgebouwd depot, groot, goed verlicht, enorm goed voorzien qua accoustic en vooral door zowat iedereen gefrequenteerd die mid jaren 90 uitging in Antwerpen. Inmiddels is deze tempel van alle plezier omgetoverd door een projectontwikkelaar (spuwt op de grond), die er een 'eetgelegenheid annex danscafé' heeft van gemaakt. Meteen heeft men ook de grote pillaren en de grote ruimte binnenin onderverdeeld in meerdere compartimenten. Echt jammer maar ok... tijd gaat voort en je kan de lokroep van de commerce niet tegenhouden (tenzij je goed kan mikken met een gesofisticeerd wapen).
Inmiddels zijn we zo'n 8 à 10 jaar verder, en zijn er een paar mensen op het iedee gekomen de boel nog eens bij elkaar te roepen, dan wel op een andere plek uiteraard, maar dat deert niet. We zijn vlugger tevreden dezer dagen.
Je leeg en nutteloos voelen is momenteel m'n enige dagtaak. Ik heb de schoolmeestermentaliteit op m'n werk weer moeten verdragen, ik heb weer rommelkoffie gedronken... de routine bijt in m'n ziel als een sprinkhaan in een knapperig vers laadje sla. En ik lust gene sla, en ook geen sprinkhanen denk ik,... als je die wokt schijnt het nog wel te smaken naar't schijnt. Soja ook. Macrobiotische soep ook... maar daar moest ik ooit eens zo hard van kotsen....
Ik heb geen inspiratie momenteel, geen dwergen zonder tanden, geen pakken boter in de ruimte, geen mensen die verdwaald zijn in een grot, geen rondleidingen in de gang van het leven zelf. Ik heb er even allemaal genoeg van, want ik wil geen gevoel meer hebben met wat ik doe. Voor de komende 12 dagen ben ik een automaat, een "MorningLightMountain" die z'n eigen ik verspreid over z'n dagtaken en verder niet nadenkt over het zijn en het willen...gewoon doen... daarna is't verlof en kan ik me bezinnen en afkicken van het schermstaren, geen liftzwijgers meer, geen ochtenkuchers, geen koffiemachine-hoeren, geen autoridders, excellsheetfucks,...
Ik val in herhaling, I don't care. Ik val in herhaling I don't care. Ik van in herhaling, I don't care... Ik wil iets zeggen maar het komt er niet uit.
Tijdens het plannen van m'n zomeractiviteiten moest ik even denken aan A. en haar reisjes naar Gent en vooral de Gentse feesten. Aangezien ik niet in haar agenda pas op dit ogenblik, mag ze er alleen naartoe gaan... ik heb geen gevoel erbij momenteel.
Iemand vertelde aan de middaghorrortafel dat z'n weekend zich afspeelde in een restaurant, en ik kreeg alle details te horen. En ik werd zo slaperig en voelde me ongeïnteresseerd dat ik openlijk in z'n gezicht geeuwde.
Inmiddels zijn we zo'n 8 à 10 jaar verder, en zijn er een paar mensen op het iedee gekomen de boel nog eens bij elkaar te roepen, dan wel op een andere plek uiteraard, maar dat deert niet. We zijn vlugger tevreden dezer dagen.
Je leeg en nutteloos voelen is momenteel m'n enige dagtaak. Ik heb de schoolmeestermentaliteit op m'n werk weer moeten verdragen, ik heb weer rommelkoffie gedronken... de routine bijt in m'n ziel als een sprinkhaan in een knapperig vers laadje sla. En ik lust gene sla, en ook geen sprinkhanen denk ik,... als je die wokt schijnt het nog wel te smaken naar't schijnt. Soja ook. Macrobiotische soep ook... maar daar moest ik ooit eens zo hard van kotsen....
Ik heb geen inspiratie momenteel, geen dwergen zonder tanden, geen pakken boter in de ruimte, geen mensen die verdwaald zijn in een grot, geen rondleidingen in de gang van het leven zelf. Ik heb er even allemaal genoeg van, want ik wil geen gevoel meer hebben met wat ik doe. Voor de komende 12 dagen ben ik een automaat, een "MorningLightMountain" die z'n eigen ik verspreid over z'n dagtaken en verder niet nadenkt over het zijn en het willen...gewoon doen... daarna is't verlof en kan ik me bezinnen en afkicken van het schermstaren, geen liftzwijgers meer, geen ochtenkuchers, geen koffiemachine-hoeren, geen autoridders, excellsheetfucks,...
Ik val in herhaling, I don't care. Ik val in herhaling I don't care. Ik van in herhaling, I don't care... Ik wil iets zeggen maar het komt er niet uit.
Tijdens het plannen van m'n zomeractiviteiten moest ik even denken aan A. en haar reisjes naar Gent en vooral de Gentse feesten. Aangezien ik niet in haar agenda pas op dit ogenblik, mag ze er alleen naartoe gaan... ik heb geen gevoel erbij momenteel.
Iemand vertelde aan de middaghorrortafel dat z'n weekend zich afspeelde in een restaurant, en ik kreeg alle details te horen. En ik werd zo slaperig en voelde me ongeïnteresseerd dat ik openlijk in z'n gezicht geeuwde.
donderdag, mei 12, 2005
politiek voorbij
Ik voel me een droplul, niet omdat ik iets heb misdaan, niet omdat m'n dag op het werk weer shit was, of omdat ik te veel belastingen heb betaald, neen omdat ik me jarenlang met politiek heb bezig gehouden.
Ik heb me op lijsten gestaan, debatten gevoerd in café's en jeugdhuizen, betogingen, vergaderingen, en allerlei andere politieke daden gesteld. Ik heb bewust gestemd, ik heb brieven en mail geschreven naar politici van allerlei pluimage, ik heb mensen overtuigd om op dit of dat wel of net niet te stemmen, noem maar op... En wat haalt het verdomme uit? Na dit tien jaar zitten jezelf te stressen en op te winden in allerlei uitspraken en daden van politici? Inderdaad : niks. Noppes, nul comma nul.
Ik kijk al meer dan 3 maanden geen tv meer (tenzij ik het tv-scherm gebruik om een DVD te bekijken) en ik moet zeggen: de drug is langzaam uit m'n systeem verdwenen.
Ik besef nu dat alle debatten, standpunten en polariserende programma's er op gebasseerd zijn bepaalde drukkingsgroepen hun achterban te laten indoctrineren. Om mensen een bepaalde mening en standpunt te laten innemen tegenover andere standpunten, om verdeeldheid te zaaien over onderwerpen waar men zelf nooit over zou gaan denken of van wakker liggen (hoofddoekjes, Brussel-Halle-Vilvoorde mestactieplannen, milieunormen, Brusselse pretentie over vliegroutes, groene zone's, corruptie,....)
Meer bepaald zijn de media in't algemeen de echte machthebbers, en heeft alles wat we zien gebeuren al lang niks meer met democratie te maken, en al zeker niet met politiek als zodanig.
Wat de finale kaakslag was voor m'n politiek rechtvaardigheidsgevoel was het definitief monddood maken van alle "kleine" partijen.
Men negeert ongeveer 750.000 stemgerechtigde mensen door een ongeloofelijk hoge kiesdrempel in te stellen. (een kiesdrempel in een democratie is voor mij een contradictie in termis, zeker wanneer het over zo'n groot percentage gaat).
Dit veroorzaakt dat zelfs extreem linkse mensen op extreem rechte partijen moeten beginnen stemmen, puur om toch nog gehoord te worden over het feit dat ze't niet eenz zijn met de regering. Om maar te zwijgen over mensen die zich helemaal niet thuisvoelen in de Westerse democratie in z'n geheel en eigenlijk een radicalere koerswijziging willen... stem maar... je haalt nooit de kiesdrempel zonder mediasteun).
Of het betekend ook dat echte democratische parijvormingen in de toekomst onmogenlijk worden,... aangezien je zelfs met veel geld de mensen niet kan overtuigen dat je veel stemmen zal gaan halen. Mensen stemmen voor "winnaars", want ze kijken veel TV, en op TV zijn de 'echte' politici te zien... niet de "losers" die andere ideëen hebben.
Er heeft ook geen enkele partij de guts om een echt voor hun standpunten op te komen (desnoods met geweld) want er is een 'open'-debat cultuur ontstaan, waarbij je in een net maatpak je gedichtjes mag komen voordragen onder het goedkeurend oog van zogenaamde journalisten.
Ik moet er allemaal niks meer van weten, ... ik ga me bezighouden met alles behalve politiek voortaan. Laat de heren ministers en partijbonzen elkaar maar vliegen afpakken, ons geld verkwanselen aan allerlei nutteloze projecten... en uit hun asse zal een totalitair regime herrijzen zonder voorgaande.
Het zal Hitler, Stalin, Napoleon en Pol Pot als watjes en doetjes achter zich laten... want één ding is voor mij duidelijk; democratie is zo dood als maar zijn kan, we leven in een schijndemocartie, een gerontocratie zonder enige vorm van leven, ontwikkeling en vermodernisering, een maatschappij van de meerderheid voor de meerderheid en zonder lange termijnsvisie.
We laten ons leegzuigen door het internationale grootkapitaal en door onze eigen onwetendheid. En alles wat men lokaal doet is TV kijken, spelletjes spelen en over details zitten lullen, en vooral veel spulletjes kopen om zichzelf te bevestigen in hun vrije-markt status.
De gebeurtenissen van deze week, waar waarschijnlijk weer eens een regering gaat over vallen, zijn gewoon te belachelijk voor woorden... Ik kan me bij deze berichten al voorstellen dat er weer op tv debatten zijn met allerlei betweters en volksmenners en ik wil het niet meer. Ik ben er mentaal gewoon uitgegroeid.
Ik voel me dus een droplul, aangezien ik me jarenlang heb ingelaten met allerlei onzinnige politieke debatten... en daar moet het nu maar eens mee gedaan zijn.
Wanneer ik volgende keer in een stemhokje sta, stem ik op het eerste het beste dat ik zie... of blanco, of op diegene die met z'n smoel het meeste op affiches hangt... whatever, ze mogen allemaal branden in hun eigen ruïne van een land binnen enkele jaren... wanneer de echte debatten zullen gevoerd worden. Maar dan niet meer op tv, maar op straat. Het maakt toch geen fuck uit.
Ik heb me op lijsten gestaan, debatten gevoerd in café's en jeugdhuizen, betogingen, vergaderingen, en allerlei andere politieke daden gesteld. Ik heb bewust gestemd, ik heb brieven en mail geschreven naar politici van allerlei pluimage, ik heb mensen overtuigd om op dit of dat wel of net niet te stemmen, noem maar op... En wat haalt het verdomme uit? Na dit tien jaar zitten jezelf te stressen en op te winden in allerlei uitspraken en daden van politici? Inderdaad : niks. Noppes, nul comma nul.
Ik kijk al meer dan 3 maanden geen tv meer (tenzij ik het tv-scherm gebruik om een DVD te bekijken) en ik moet zeggen: de drug is langzaam uit m'n systeem verdwenen.
Ik besef nu dat alle debatten, standpunten en polariserende programma's er op gebasseerd zijn bepaalde drukkingsgroepen hun achterban te laten indoctrineren. Om mensen een bepaalde mening en standpunt te laten innemen tegenover andere standpunten, om verdeeldheid te zaaien over onderwerpen waar men zelf nooit over zou gaan denken of van wakker liggen (hoofddoekjes, Brussel-Halle-Vilvoorde mestactieplannen, milieunormen, Brusselse pretentie over vliegroutes, groene zone's, corruptie,....)
Meer bepaald zijn de media in't algemeen de echte machthebbers, en heeft alles wat we zien gebeuren al lang niks meer met democratie te maken, en al zeker niet met politiek als zodanig.
Wat de finale kaakslag was voor m'n politiek rechtvaardigheidsgevoel was het definitief monddood maken van alle "kleine" partijen.
Men negeert ongeveer 750.000 stemgerechtigde mensen door een ongeloofelijk hoge kiesdrempel in te stellen. (een kiesdrempel in een democratie is voor mij een contradictie in termis, zeker wanneer het over zo'n groot percentage gaat).
Dit veroorzaakt dat zelfs extreem linkse mensen op extreem rechte partijen moeten beginnen stemmen, puur om toch nog gehoord te worden over het feit dat ze't niet eenz zijn met de regering. Om maar te zwijgen over mensen die zich helemaal niet thuisvoelen in de Westerse democratie in z'n geheel en eigenlijk een radicalere koerswijziging willen... stem maar... je haalt nooit de kiesdrempel zonder mediasteun).
Of het betekend ook dat echte democratische parijvormingen in de toekomst onmogenlijk worden,... aangezien je zelfs met veel geld de mensen niet kan overtuigen dat je veel stemmen zal gaan halen. Mensen stemmen voor "winnaars", want ze kijken veel TV, en op TV zijn de 'echte' politici te zien... niet de "losers" die andere ideëen hebben.
Er heeft ook geen enkele partij de guts om een echt voor hun standpunten op te komen (desnoods met geweld) want er is een 'open'-debat cultuur ontstaan, waarbij je in een net maatpak je gedichtjes mag komen voordragen onder het goedkeurend oog van zogenaamde journalisten.
Ik moet er allemaal niks meer van weten, ... ik ga me bezighouden met alles behalve politiek voortaan. Laat de heren ministers en partijbonzen elkaar maar vliegen afpakken, ons geld verkwanselen aan allerlei nutteloze projecten... en uit hun asse zal een totalitair regime herrijzen zonder voorgaande.
Het zal Hitler, Stalin, Napoleon en Pol Pot als watjes en doetjes achter zich laten... want één ding is voor mij duidelijk; democratie is zo dood als maar zijn kan, we leven in een schijndemocartie, een gerontocratie zonder enige vorm van leven, ontwikkeling en vermodernisering, een maatschappij van de meerderheid voor de meerderheid en zonder lange termijnsvisie.
We laten ons leegzuigen door het internationale grootkapitaal en door onze eigen onwetendheid. En alles wat men lokaal doet is TV kijken, spelletjes spelen en over details zitten lullen, en vooral veel spulletjes kopen om zichzelf te bevestigen in hun vrije-markt status.
De gebeurtenissen van deze week, waar waarschijnlijk weer eens een regering gaat over vallen, zijn gewoon te belachelijk voor woorden... Ik kan me bij deze berichten al voorstellen dat er weer op tv debatten zijn met allerlei betweters en volksmenners en ik wil het niet meer. Ik ben er mentaal gewoon uitgegroeid.
Ik voel me dus een droplul, aangezien ik me jarenlang heb ingelaten met allerlei onzinnige politieke debatten... en daar moet het nu maar eens mee gedaan zijn.
Wanneer ik volgende keer in een stemhokje sta, stem ik op het eerste het beste dat ik zie... of blanco, of op diegene die met z'n smoel het meeste op affiches hangt... whatever, ze mogen allemaal branden in hun eigen ruïne van een land binnen enkele jaren... wanneer de echte debatten zullen gevoerd worden. Maar dan niet meer op tv, maar op straat. Het maakt toch geen fuck uit.
zondag, mei 08, 2005
eten en drinken
Eigenlijk is zowat alles wat je doet eten of drinken. Meer is er niet. Je begeeft je ofwel tussen de mensen en je doet sociaal, je bent vrij en je denkt wat je wil. Je koopt dingen, en je drinkt koffie, thee, amaretto, cola, vodka en bier. Je eet wat men je voorschotelt. Bijvoorbeeld een tomatensoep (om een of andere reden staat 'soep van de dag' gelijk met tomatensoep in dit land) en je eet videekes, fritten, pita van bedenkelijke afkomst, of lekkere worteltjes met aardappelen en kalfsvlees.
Je blijft maar eten, en je blijft maar drinken... en verder doe je niet echt veel.
Er is geen begin en geen einde aan de sluimerende wereld waarin ik (k)leef, want ik ben niet gepushed, en ik ben niet gedwongen om wat dan ook te doen, ik ben de tomeloze consument zonder budget. En ik vind het niet meer prettig om te werken, en niet meer prettig om te berekenen hoeveel ik nog wil hebben. M'n auto rijd terug en ik ben blij. Sommige mensen zijn zelfs blij met een plastieken doos die ze hebben gekocht om een paar dingen in te stoppen. En ik ben al blij als er iemand naar me lacht, als er iemand me als mens beschouwd en niet opvreet of als opvulling gebruikt voor hun niet zo waterdcihte kelder. Ik haat witte sokjes en ik haat sportjasjes, en mensen die een smart-ass brilletje dragen in combinatie met een nep-nonchalante stoppelbaard en foto's uit Guatemala laten zien aan hun familie.
Hoe komt het toch dat mensen die vaak en ver op reis gaan blijkbaar meer bekrompen zijn dan mensen die opgesloten zitten in een betonnen kast?
Gisteren kwam er een Radio-Donna bitch samen met me binnen in het gebouw waar m'n moeder woont. Ik nam de sleutel, knikte goeiedag en opende de deur. Het wijf bleef in de hal staan, met open mond en een blik om me dood te bliksemen. Als was ik de baarlijke duivel zelf, al was een Marc Dutroux look-a-like of een zevenkoppige draak.
Ik ging naar binnen en merkte dat haar vriendin, die inmiddels had geantwoord via de parlofoon achter de hoek van de hal kwam kijken, een zelfde type, alleen een nog groter bakvis-gehalte. Ze schrok toen ze in plaats van haar vriendin, mij zag. Ik kon er ook niet aan doen dat haar vriendin een kwezel van de ergste soort is, en niet naar binnen wilde gaan omdat ze waarschijnlijk dacht dat er aliens uit m'n romp gingen springen, of dat ze door mij zou vermoord worden tussen de deur en de hal omdat ik lang haar heb en een zwarte trui aan - want dat is wat dat 'soort mensen ' doen in de tv-series die zo zo graag bekijkt, dus dat zal dan wel altijd en overal zo zijn.
De eerste tuttebel riep dan "Sofie-ie, Sofie-iè, zijde gij daàr? Eh?" waarop de andere al evenzeer in paniek terugriep "Jaja, gho, amai... gho!" Terwijl ze vlug-vlug naar binnen verdwenen in het gelijkvloerse appartement. Waarschijnlijk hebben ze daar eerst elkaar een dikke, welverdiende omhelzing gegeven, waarna ze nog natrillend, elkaar in de zetel hebben verwarmd met een kop thee en dan deze o-zo schokkende belevenis opnieuw en opnieuw tegen elkaar vertelden vanuit het oogpunt van hun kleingeestige schoolse zelfbewuste gewaarwordingen. "Oh my god" gebruikend bij elke adempauze teneinde te bevestigen dat ze onderbewust tot dezelfde subklasse van mensen behoorden. Mussen en mensen doen hetzelfde, piepen om er bij te horen. Ik haat de "praten-in-de-klas-over-Dutroux"generatie, zeker als ze dan ook nog eens te veel naar Friends hebben gekeken en zich nog zo gaan kleden ook. Een supersofte, lekker 'netjes' alles voor elkaar hebbende, meestal domme, supercheezy, doorsnee ultra conservatieve, pillenslikkende kutgeneratie waarbij je enkel maar kan vaststellen dat de generation-x'ers een nog erger soort kinderen hebben voortgebracht dan de hippies destijds. Hippiekinderen werden soms gewoon punkers... die uiteindelijk toch nog iets met hun leven deden in plaats van mee te dobberen op de voor hen uitgesippelde wegen.
Mijn ouders kenden de Rolling Stones wel, maar de Beatles dan weer niet, en vonden Van Halen veel cooler dan The Doors.
Je blijft maar eten, en je blijft maar drinken... en verder doe je niet echt veel.
Er is geen begin en geen einde aan de sluimerende wereld waarin ik (k)leef, want ik ben niet gepushed, en ik ben niet gedwongen om wat dan ook te doen, ik ben de tomeloze consument zonder budget. En ik vind het niet meer prettig om te werken, en niet meer prettig om te berekenen hoeveel ik nog wil hebben. M'n auto rijd terug en ik ben blij. Sommige mensen zijn zelfs blij met een plastieken doos die ze hebben gekocht om een paar dingen in te stoppen. En ik ben al blij als er iemand naar me lacht, als er iemand me als mens beschouwd en niet opvreet of als opvulling gebruikt voor hun niet zo waterdcihte kelder. Ik haat witte sokjes en ik haat sportjasjes, en mensen die een smart-ass brilletje dragen in combinatie met een nep-nonchalante stoppelbaard en foto's uit Guatemala laten zien aan hun familie.
Hoe komt het toch dat mensen die vaak en ver op reis gaan blijkbaar meer bekrompen zijn dan mensen die opgesloten zitten in een betonnen kast?
Gisteren kwam er een Radio-Donna bitch samen met me binnen in het gebouw waar m'n moeder woont. Ik nam de sleutel, knikte goeiedag en opende de deur. Het wijf bleef in de hal staan, met open mond en een blik om me dood te bliksemen. Als was ik de baarlijke duivel zelf, al was een Marc Dutroux look-a-like of een zevenkoppige draak.
Ik ging naar binnen en merkte dat haar vriendin, die inmiddels had geantwoord via de parlofoon achter de hoek van de hal kwam kijken, een zelfde type, alleen een nog groter bakvis-gehalte. Ze schrok toen ze in plaats van haar vriendin, mij zag. Ik kon er ook niet aan doen dat haar vriendin een kwezel van de ergste soort is, en niet naar binnen wilde gaan omdat ze waarschijnlijk dacht dat er aliens uit m'n romp gingen springen, of dat ze door mij zou vermoord worden tussen de deur en de hal omdat ik lang haar heb en een zwarte trui aan - want dat is wat dat 'soort mensen ' doen in de tv-series die zo zo graag bekijkt, dus dat zal dan wel altijd en overal zo zijn.
De eerste tuttebel riep dan "Sofie-ie, Sofie-iè, zijde gij daàr? Eh?" waarop de andere al evenzeer in paniek terugriep "Jaja, gho, amai... gho!" Terwijl ze vlug-vlug naar binnen verdwenen in het gelijkvloerse appartement. Waarschijnlijk hebben ze daar eerst elkaar een dikke, welverdiende omhelzing gegeven, waarna ze nog natrillend, elkaar in de zetel hebben verwarmd met een kop thee en dan deze o-zo schokkende belevenis opnieuw en opnieuw tegen elkaar vertelden vanuit het oogpunt van hun kleingeestige schoolse zelfbewuste gewaarwordingen. "Oh my god" gebruikend bij elke adempauze teneinde te bevestigen dat ze onderbewust tot dezelfde subklasse van mensen behoorden. Mussen en mensen doen hetzelfde, piepen om er bij te horen. Ik haat de "praten-in-de-klas-over-Dutroux"generatie, zeker als ze dan ook nog eens te veel naar Friends hebben gekeken en zich nog zo gaan kleden ook. Een supersofte, lekker 'netjes' alles voor elkaar hebbende, meestal domme, supercheezy, doorsnee ultra conservatieve, pillenslikkende kutgeneratie waarbij je enkel maar kan vaststellen dat de generation-x'ers een nog erger soort kinderen hebben voortgebracht dan de hippies destijds. Hippiekinderen werden soms gewoon punkers... die uiteindelijk toch nog iets met hun leven deden in plaats van mee te dobberen op de voor hen uitgesippelde wegen.
Mijn ouders kenden de Rolling Stones wel, maar de Beatles dan weer niet, en vonden Van Halen veel cooler dan The Doors.
vrijdag, mei 06, 2005
lang weekend
Een lang weekend weeral. (tof dat al die kerkelijke figuren Mei hebben uitgekozen om ofwel neder te dalen, of op te stijgen... de bewolking zal gunstig zijn geweest destijds vermoed ik).
Het is fijn om te zien hoe ik mezelf meteen in night-mode begeef zodra ik een lang weekend heb. Ik ben er van overtuigd dat we met z'n allen nachtdieren zijn.
De geforceerde daglicht-maatschappij is enkel maar ontstaan in hoofde van het makkelijk kunnen oriënteren tijdens daglicht van allerlei activiteiten, zoals daar zijn het handelen, werken, auto's repareren, trainen voor een sport-evenement, het afnemen van medische testen, het bieden op antieke kasten tijdens een veiling en het heen en weer hossen in het verkeer met allerlei gemotoriseerde paarden.
De grootste periodes uit onze geschiedenis hebben we echter in de komplete duisternis doorgebracht. Hier en daar geholpen door kaarslicht waren mensen eigenlijk aangewezen op de zon, om gewassen te groeien, schapen te hoeden en bijenkorven te onderhouden. Maar meer was er eigenlijk niet aan, tijdens de dag was de mens een soort van landbewerk-machine die door de planten en dieren om zich heen werd geforceerd tot het functionneren tijdens de dag. De echte pleziertjes werden echter beleefd in de duisternis. Heksenverbrandingen, seks, en het elkaars soep vol zout gooien kon je allemaal beter 's nachts doen.
Alsook de duivel aanbidden, God om vergiffenis vragen, de bokkerijders vervolgen en trektochten door de wilde natuur organiseren met personen die namen droegen als Karel en Elegast. De dikste boeken schrijven, de mooiste beelden houwen en de knapste schilderijen schilderen, het gebeurde allemaal in de duisternis eigenlijk; de nacht viel, en je kon dan bij de halfschemerende dansende schaduwen van een kaars jezelf ontplooien voor wie je echt was,... terwijl je gedurende de dag stond jezelf in het zweet te wroeten op het land omdat planten nu eenmaal het lef hebben fotosynthese o-zo tof te vinden.
Licht en energie, het is altijd wat.
Vandaag de dag zitten mensen meestal gedurende het uitvoeren van een dagtaak op een LCD-scherm te staren, in een strak economisch model winst te genereren, en elkaar contracten aan te bieden die nergens op slaan. En ze zweten niet meer, tenzij hun airco stuk is. Ze zitten niet meer op hat land te wroeten om bieten te oogsten, en dan 's nachts de boerendochters hun kamers binnen te dringen. Nu gaat dit anders, ... je logt in op een of ander chatkanaal, of date-site en je gooit je dobbertje uit met een al dan niet vette worm aan de haak teneinde een vis te vangen die hopelijk niet al te sterk naar slijk smaakt of cadmium in z'n lijf heeft zitten waar je stuiptrekkingen van krijgt. Chinese food syndrome op liefde.
Er zijn ook mensen die bij wijze van hun traditionnele eigenwaarde in stand te houden, in nachtcafé's hun gading zoeken. Zo zat ik om 5 AM in café "Elmer" en daar zat een 'jongere' met z'n lijf tegen een duidelijk lesbische griet in zomerse outfit aan te schurken terwijl hij "You'll like it" in haar oor fluisterde. Ik lachte naar haar, en ik keek naar haar vriendin die er al zo'n 2 joints en een hoop WC's op had. En ze keek een beetje scheel. Maar dat hebben alle lesbische grieten op dat uur. Ze was alleszins niet onder de indruk, ... ik kon er niet meer van genieten, buiten werd het licht. En dat hoort niet.
Het is fijn om te zien hoe ik mezelf meteen in night-mode begeef zodra ik een lang weekend heb. Ik ben er van overtuigd dat we met z'n allen nachtdieren zijn.
De geforceerde daglicht-maatschappij is enkel maar ontstaan in hoofde van het makkelijk kunnen oriënteren tijdens daglicht van allerlei activiteiten, zoals daar zijn het handelen, werken, auto's repareren, trainen voor een sport-evenement, het afnemen van medische testen, het bieden op antieke kasten tijdens een veiling en het heen en weer hossen in het verkeer met allerlei gemotoriseerde paarden.
De grootste periodes uit onze geschiedenis hebben we echter in de komplete duisternis doorgebracht. Hier en daar geholpen door kaarslicht waren mensen eigenlijk aangewezen op de zon, om gewassen te groeien, schapen te hoeden en bijenkorven te onderhouden. Maar meer was er eigenlijk niet aan, tijdens de dag was de mens een soort van landbewerk-machine die door de planten en dieren om zich heen werd geforceerd tot het functionneren tijdens de dag. De echte pleziertjes werden echter beleefd in de duisternis. Heksenverbrandingen, seks, en het elkaars soep vol zout gooien kon je allemaal beter 's nachts doen.
Alsook de duivel aanbidden, God om vergiffenis vragen, de bokkerijders vervolgen en trektochten door de wilde natuur organiseren met personen die namen droegen als Karel en Elegast. De dikste boeken schrijven, de mooiste beelden houwen en de knapste schilderijen schilderen, het gebeurde allemaal in de duisternis eigenlijk; de nacht viel, en je kon dan bij de halfschemerende dansende schaduwen van een kaars jezelf ontplooien voor wie je echt was,... terwijl je gedurende de dag stond jezelf in het zweet te wroeten op het land omdat planten nu eenmaal het lef hebben fotosynthese o-zo tof te vinden.
Licht en energie, het is altijd wat.
Vandaag de dag zitten mensen meestal gedurende het uitvoeren van een dagtaak op een LCD-scherm te staren, in een strak economisch model winst te genereren, en elkaar contracten aan te bieden die nergens op slaan. En ze zweten niet meer, tenzij hun airco stuk is. Ze zitten niet meer op hat land te wroeten om bieten te oogsten, en dan 's nachts de boerendochters hun kamers binnen te dringen. Nu gaat dit anders, ... je logt in op een of ander chatkanaal, of date-site en je gooit je dobbertje uit met een al dan niet vette worm aan de haak teneinde een vis te vangen die hopelijk niet al te sterk naar slijk smaakt of cadmium in z'n lijf heeft zitten waar je stuiptrekkingen van krijgt. Chinese food syndrome op liefde.
Er zijn ook mensen die bij wijze van hun traditionnele eigenwaarde in stand te houden, in nachtcafé's hun gading zoeken. Zo zat ik om 5 AM in café "Elmer" en daar zat een 'jongere' met z'n lijf tegen een duidelijk lesbische griet in zomerse outfit aan te schurken terwijl hij "You'll like it" in haar oor fluisterde. Ik lachte naar haar, en ik keek naar haar vriendin die er al zo'n 2 joints en een hoop WC's op had. En ze keek een beetje scheel. Maar dat hebben alle lesbische grieten op dat uur. Ze was alleszins niet onder de indruk, ... ik kon er niet meer van genieten, buiten werd het licht. En dat hoort niet.
dinsdag, mei 03, 2005
zand
Snelheid is zeer relatief. Ik ben zelf vrij traag in vanalles en nog wat. Vooral op het werk, of alles wat met werken in't algemeen te maken heeft. Dit om de eenvoudige reden dat ik eigenlijk lui ben. Zoals zovelen, heb ik een broertje dood aan alles wat we moeite kost die niet meteen omgezet wordt in resultaat. Resultaat is dan weer iets dat voor mijn part evengoed op lange termijn daar mag zijn. En daar wringt'm het spreekwoordelijke schoentje nu net. Ik kan plannen op lange termijn, en toch tegelijk lui zijn, maar wel op zo'n manier dat ik lijk vooruit te komen. Een rare perceptie van het ter plekke blijven trappelen ontstaat op die manier. En na een tijd ziet je leven er uit als een geavanceerd Risk boardgame.
risk2210
M'n wereld ziet er echter niet zo uit. Amerika is niet ingenomen door groene mannetjes, en in Rusland liggen geen zwarte pistoolhelden op de loer, evenmins is de helft van Australië genuked.
En toch ben ik niet zo gelukkig in m'n binnenste. Want ik mis weer iets in m'n leven, iets dat avontuurlijk leven heet. Nu doe ik dat al vaak genoeg vanuit m'n zetel, met een goed boek, en heb ik de tv-microbe al lang van me afgeschud. Ik ga ook elk jaar trouw op reis naar niet zo ver weg. Misschien moet ik het anders aanpakken... en gewoon doen waar iedereen zo'n beeje achter vist, het ongebreidelde zoeken naar verre oorden en daar van foto's mee van terugbrengen. En ik wil geen foto's zien van haar op een strand, met een glimlach die me achteraf zou doen spijt hebben, en zand tussen m'n tenen. Want daar kan ik dan niet tegen.
Ik hou niet van stranden, alleen van het nachtelijke lopen langsheen de ondiepe baren, de zee in al z'n glorie, met de schijn van mensen over de maan, en in de verte een boot die eenzaam z'n weg zoekt in de nacht. En dan op de grond vallen, en het je niet meer aantrekken dat je zand voelt. En het je niet aantrekken dat je jezelf weer herhaald.
De wereled ziet er beter uit sinds ik niet meer in Knokke kom... en ik denk dat mensen met een geruit hemd daar nog steeds ijsjes oplikken terwijl ze naar schilderijen kijken van 30000 euro. En ze weten dat het veel geld is, maar dat deert hen niet. Want ze staan in Knokke, daar is dat normaal.
M'n Juni vekantie staat op de helling. En ik denk er niet aan om te wijken voor het gelul op't werk. Ik wil met vakantie, want ik ben er aan toe. En ik wil haar bellen... en ze neemt niet op, en ik sms haar en ze geeft geen kik.
En dan opeens krijg ik toch leven te horen, op de achtergrond verdwijnt de rest.
Wacht maar... nog even en er is weer zon.
risk2210
M'n wereld ziet er echter niet zo uit. Amerika is niet ingenomen door groene mannetjes, en in Rusland liggen geen zwarte pistoolhelden op de loer, evenmins is de helft van Australië genuked.
En toch ben ik niet zo gelukkig in m'n binnenste. Want ik mis weer iets in m'n leven, iets dat avontuurlijk leven heet. Nu doe ik dat al vaak genoeg vanuit m'n zetel, met een goed boek, en heb ik de tv-microbe al lang van me afgeschud. Ik ga ook elk jaar trouw op reis naar niet zo ver weg. Misschien moet ik het anders aanpakken... en gewoon doen waar iedereen zo'n beeje achter vist, het ongebreidelde zoeken naar verre oorden en daar van foto's mee van terugbrengen. En ik wil geen foto's zien van haar op een strand, met een glimlach die me achteraf zou doen spijt hebben, en zand tussen m'n tenen. Want daar kan ik dan niet tegen.
Ik hou niet van stranden, alleen van het nachtelijke lopen langsheen de ondiepe baren, de zee in al z'n glorie, met de schijn van mensen over de maan, en in de verte een boot die eenzaam z'n weg zoekt in de nacht. En dan op de grond vallen, en het je niet meer aantrekken dat je zand voelt. En het je niet aantrekken dat je jezelf weer herhaald.
De wereled ziet er beter uit sinds ik niet meer in Knokke kom... en ik denk dat mensen met een geruit hemd daar nog steeds ijsjes oplikken terwijl ze naar schilderijen kijken van 30000 euro. En ze weten dat het veel geld is, maar dat deert hen niet. Want ze staan in Knokke, daar is dat normaal.
M'n Juni vekantie staat op de helling. En ik denk er niet aan om te wijken voor het gelul op't werk. Ik wil met vakantie, want ik ben er aan toe. En ik wil haar bellen... en ze neemt niet op, en ik sms haar en ze geeft geen kik.
En dan opeens krijg ik toch leven te horen, op de achtergrond verdwijnt de rest.
Wacht maar... nog even en er is weer zon.
vrijdag, april 29, 2005
geen zin
De regen en de mix van weekends en weekdagen volgen mekaar in sneltempo op en ik kan niet goed meer volgen. Alweer ben ik vervloekt zo te zien, want voor de zoveelste keer is iets dat ik online heb besteld niet aangekomen, deze keer omdat de leverancier gewoon het artikel dan toch niet in huis blijkt te hebben (daar hadden ze bij proxis 3 weken voor nodig om daar achter te komen). Ondertussen ligt het spul al tegen een verminderde prijs bij de Carrefour in de rekken... al troost ik me niet de moeite meer om er naartoe te gaan. Het is het me echt niet meer waard om voor elk product dat je wil hebben en niet 'mainstream' is of door 90% van de mensen als gebruiksvoorwerp wordt aanschouwd, een ware strijd te leveren.
Je moet naar een winkel gaan tijdens de kantoor-uren, liefst met baar geld, want hun bankautomaat (als die er al is) zal het wel weer niet doen, of ze zijn net op de dag dat je vakantie had genomen om de kantoor-uren te ontwijken, gesloten. Of ze hebben stocktelling, hun beerput wordt geruimd, hun moeder is gestorven, hun hond heeft een heel gezin doodgebeten, hun magazijn is opgebrand in een freak accident of er is een meteoor op hun kop gevallen,... het is altijd wel iets met kleine winkels. Grote winkels daar kan je dan tegenkomen dat 'alles al weg is' of 'nog moet binnenkomen' of een scheel kijkende, blonde, niet aan ander werk geraakte, ex-pol-en-soc'ster vertelt je dat 'ze't wel voor u kan bestellen'... Of he is te duur, of het is al stuk wanneer je het uitpakt, of onvolledig, of gewoonweg niet wat je dacht dat het was...
Whatever... ik koop niet zo veel, maar ik snap niet hoe mensne uberhaupt nog aan dingen geraken hier. Zelfs in een zogenaamd 'achter' gesteld land als Tjechië kan je met gemak een mp3 player, DVD of trui gaan kopen... hier moet je daarvoor al een hele planning opstellen eigenlijk,... en eerlijk gezegd ik zit gewoon liever in kapotte kleren dan dat ik nog 1 keer tussen de meute losers op een zaterdag in kledingwinkels zit rond te lopen om dan OOK met lege handen terug thuis te komen.
Thuis zat ik gisteren te lezen in Pandora's star. Er kwam echt een hoofdstuk in waar ik toch even stil van werd, die gast kan echt wel wendingen aan z'n verhaal geven waar je staat van te kijken.
Ik heb ook m'n Juni trip beginnen plannen... het zal eerst naar Frankfurt gaan, daarna Berlijn of Praag en van daaruit zie ik wel weer. Al vond ik Praag maar niks (te veel Amerikaanse toeristen en ander gespuis) . Ik zal wel zien... alles is goed als ik weg ben eigenlijk... vooral als ik even geen mensen meer moet zien, lachen en tof doen en doen alsof het me allemaal interesseerd. Want dat doet het niet. Waarom schrijf ik hier nog eigenlijk? Ik weet het niet, het is bijna 8uur en ik zit op m'n werk als een idioot naar m'n scherm te kijken. En ik schrijf meer en meer op het werk (dingen die ik niet online zet) en ik laat me in feite gaan. Deze middag naar de Quick met 2 collega's die onder de noemer 'gamergeeks' vallen... ze gaan me uitleggen in welke level ze zitten in World of Warcraft. M'n Giant menu zal smaken na een week hard dieten.
Je moet naar een winkel gaan tijdens de kantoor-uren, liefst met baar geld, want hun bankautomaat (als die er al is) zal het wel weer niet doen, of ze zijn net op de dag dat je vakantie had genomen om de kantoor-uren te ontwijken, gesloten. Of ze hebben stocktelling, hun beerput wordt geruimd, hun moeder is gestorven, hun hond heeft een heel gezin doodgebeten, hun magazijn is opgebrand in een freak accident of er is een meteoor op hun kop gevallen,... het is altijd wel iets met kleine winkels. Grote winkels daar kan je dan tegenkomen dat 'alles al weg is' of 'nog moet binnenkomen' of een scheel kijkende, blonde, niet aan ander werk geraakte, ex-pol-en-soc'ster vertelt je dat 'ze't wel voor u kan bestellen'... Of he is te duur, of het is al stuk wanneer je het uitpakt, of onvolledig, of gewoonweg niet wat je dacht dat het was...
Whatever... ik koop niet zo veel, maar ik snap niet hoe mensne uberhaupt nog aan dingen geraken hier. Zelfs in een zogenaamd 'achter' gesteld land als Tjechië kan je met gemak een mp3 player, DVD of trui gaan kopen... hier moet je daarvoor al een hele planning opstellen eigenlijk,... en eerlijk gezegd ik zit gewoon liever in kapotte kleren dan dat ik nog 1 keer tussen de meute losers op een zaterdag in kledingwinkels zit rond te lopen om dan OOK met lege handen terug thuis te komen.
Thuis zat ik gisteren te lezen in Pandora's star. Er kwam echt een hoofdstuk in waar ik toch even stil van werd, die gast kan echt wel wendingen aan z'n verhaal geven waar je staat van te kijken.
Ik heb ook m'n Juni trip beginnen plannen... het zal eerst naar Frankfurt gaan, daarna Berlijn of Praag en van daaruit zie ik wel weer. Al vond ik Praag maar niks (te veel Amerikaanse toeristen en ander gespuis) . Ik zal wel zien... alles is goed als ik weg ben eigenlijk... vooral als ik even geen mensen meer moet zien, lachen en tof doen en doen alsof het me allemaal interesseerd. Want dat doet het niet. Waarom schrijf ik hier nog eigenlijk? Ik weet het niet, het is bijna 8uur en ik zit op m'n werk als een idioot naar m'n scherm te kijken. En ik schrijf meer en meer op het werk (dingen die ik niet online zet) en ik laat me in feite gaan. Deze middag naar de Quick met 2 collega's die onder de noemer 'gamergeeks' vallen... ze gaan me uitleggen in welke level ze zitten in World of Warcraft. M'n Giant menu zal smaken na een week hard dieten.
zondag, april 24, 2005
geen titel
Een weekend is pas goed als het ten eerste een weekend is, en niet gewoon een zaterdag en zondag die elkaar opvolgen en zich verder niet onderschieden van de rest van de soep die de week voorstelt. Je bent bijgevolg iemand met een doel, een doel dat je niet graag verwezenlijkt ziet, tenzij bij toeval. En dat weekend is een aaneenschakeling van lachende gezichten, rare belichting, one-liners, rake opmerkingen, gemorste drank, geld, vruchtbare gesprekken over tequila, het verlichten van een ziel en de dikte van de schuif onderaan een vogelkooi. Ik kotste ergens en ik weet niet waar, we hebben een overdreven negativistische gothic-cd op de Bredabaan tegen een winkelruit gesmeten om 4 uur 's ochtends, en ik lachte luid terwijl ik andermans auto rondreed tegen overdreven snelheid. "Ge weet toch dat hier camera's staan?" "Nee, ik ben nuchter"
Later werd er een konijn doodgereden. En we hebben waarschijnlijk een ander konijn gelukkig gemaakt, want dat mag ook wel eens gezegd worden: konijnen haten elkaar soms ook als ze te veel gangen hebben moeten graven samen. Het is zoals in een kotje zitten heel de dag met mensen die geen mensen zijn maar taak-uitvoerende objecten waarbij het enkel gaat om de uren, en de momenten. Alles is een vage droom waarin mensen rondlopen die niet tegen gewelddaige filmbeelden kunnen, geen hoektanden kunnen verdragen omdat ze dan flashbacks krijgen naar hun eigen slecht afgelopen role playing games, of mensen waarbij een fruit- en groentenboterham het einde is van hun smakgeluiden.
Ik hoor en voel m'n hart kloppen op momenten dat dat niet hoeft, luid en pijnlijk. En ik denk dat ik ga doodvallen dan... wat jammer zou zijn,... op m'n grafsteen moet staan 'hij leerde z'n volk... kennen'. Maar m'n familie heeft hier geen geld voor.
Ik heb hoegaarden, witte wijn, rode wijn, smirnoff ice, Caipirovska's en JB-cola dooreen zitten zuipen, en ik bedenk me opeens dat het meisje met de blauwe broek uit Brasschaat komt, en dat ik die nog ken ook, maar ik kan er niet bij, want haar vriend is een rare. En buiten verkopen ze hamburgers au bain marrie. Ik ben altijd al een fan geweest van dit soort leven,... maar ik wil het niet meer doen op deze manier, want ik wil weg. En niemand kan me helpen, want ze zijn te rationneel. Ik moet vluchten naar een streek waar de vdab de mensen met rust laat... en waar ik een buur heb die drinkt. Ik hou niet van huisdieren, dus dat scheelt in de kosten.
M'n wagen is binnen en ik heb honger. Er knaagt iets aan me en dat is niet tof. De wereld is een toverbal moest ik vroeger zingen in de klas. En ik geloofde het toen niet. Maar die mensen hadden gelijk,... die mensen wisten niets van het leven, en toch konden ze vermoeden dat het allemaal een toverbal was. Waarschijnlijk doen ze in het geniept wat ze niet mogen. (zoals naar de mp3 zoeken van bovenvermeld liedje op deze site :)
Later werd er een konijn doodgereden. En we hebben waarschijnlijk een ander konijn gelukkig gemaakt, want dat mag ook wel eens gezegd worden: konijnen haten elkaar soms ook als ze te veel gangen hebben moeten graven samen. Het is zoals in een kotje zitten heel de dag met mensen die geen mensen zijn maar taak-uitvoerende objecten waarbij het enkel gaat om de uren, en de momenten. Alles is een vage droom waarin mensen rondlopen die niet tegen gewelddaige filmbeelden kunnen, geen hoektanden kunnen verdragen omdat ze dan flashbacks krijgen naar hun eigen slecht afgelopen role playing games, of mensen waarbij een fruit- en groentenboterham het einde is van hun smakgeluiden.
Ik hoor en voel m'n hart kloppen op momenten dat dat niet hoeft, luid en pijnlijk. En ik denk dat ik ga doodvallen dan... wat jammer zou zijn,... op m'n grafsteen moet staan 'hij leerde z'n volk... kennen'. Maar m'n familie heeft hier geen geld voor.
Ik heb hoegaarden, witte wijn, rode wijn, smirnoff ice, Caipirovska's en JB-cola dooreen zitten zuipen, en ik bedenk me opeens dat het meisje met de blauwe broek uit Brasschaat komt, en dat ik die nog ken ook, maar ik kan er niet bij, want haar vriend is een rare. En buiten verkopen ze hamburgers au bain marrie. Ik ben altijd al een fan geweest van dit soort leven,... maar ik wil het niet meer doen op deze manier, want ik wil weg. En niemand kan me helpen, want ze zijn te rationneel. Ik moet vluchten naar een streek waar de vdab de mensen met rust laat... en waar ik een buur heb die drinkt. Ik hou niet van huisdieren, dus dat scheelt in de kosten.
M'n wagen is binnen en ik heb honger. Er knaagt iets aan me en dat is niet tof. De wereld is een toverbal moest ik vroeger zingen in de klas. En ik geloofde het toen niet. Maar die mensen hadden gelijk,... die mensen wisten niets van het leven, en toch konden ze vermoeden dat het allemaal een toverbal was. Waarschijnlijk doen ze in het geniept wat ze niet mogen. (zoals naar de mp3 zoeken van bovenvermeld liedje op deze site :)
vrijdag, april 22, 2005
Op de bus zit je knus.
Door ouderdom, metaalmoeheid en verschillende conflicterende rijstijlen geveld, staat m'n wagen nu bij een louche garagist te wachten op een reparatie. Het voelt aan als die keer dat onze vorige paus naar het ziekenhuis werd gebracht, en dat je wist dat die er toch niet meer echt bovenop ging komen. M'n auto heb ik eigenlijk enkel maar nodig om eens naar een occassioneel feestje, fuif of concert te gaan (maar meestal rijd ik met mensen samen die het geluk hebben een bedrijfswagen te hebben, of gaan we met de trein), of om van thuis naar het werk te rijden en omgekeerd. De hoofdreden dat ik voor die verplaatsingen een auto ben beginnen gebruiken is de enorme tijd die het kostte voor het openbaar vervoer om een afstand af te leggen van ± 15 km. Ze deden dit op 2 uur à anderhalf uur, dat was een 2 jaar geleden.
Ik heb in totaal ongeveer 8 jaar met de tram gereden, naar school, of naar 't stad, en alhoewel dit nog net tollereerbaar was in die tijd, kon ik later toen ik ook met de tram en bus ging werken, het echt niet opbrengen om elke dag met ook maar een greintje levenslust op de tram te stappen. Negers die veesten in je gezicht, Polen die je gsm proberen te stelen, zure kuisvrouwen, bekakte bontjas-dragende rotwijven, bescheten upper-class elitaire schoolbitches, natte honden, debielen zonder begeleiding, debielen met begeleiding, halve scholen met luidruchtige kleutertjes op weg naar de Zoo, bejaarden die te luid in iemand z'n nek reutelen op de tram in plaats van naar de dokter te gaan, stinkende 'jongeren' en uiteraard de chauffeurs zelf, waren daar de hoofdreden van. Deze laatste hadden als het ware als kwaliteitslabel "Ik ben gegarandeerd lid van een extreem rechtse partij." als button opgespeld. Het is inderdaad niet echt een pretje. Of toch, zo dacht ik.
Vandaag ben ik dus na 2 jaar nog eens met de tram naar het werk gegaan. De lijn heeft op haar website een soort van routeplanner, waarbij de potentiële tram en busgebruiker kan uitrekenen hoelang ik hij erover zou doen om van A naar B te geraken en welke de beste routes en verbingen waren en nog zo van dat efficiënt gedoe. Aangezien zulke websites meestal ineengestoken zijn door totale nitwits, xml-nerds en mensen die zelf de diensten niet gebruiken, waren men verwachtingen zeer laag gespannen.
Maar neen, de website klopte verbazend genoeg 100% met wat ik echt meemaakte! Ik was inderdaad om 6.35 aan m'n tramhalte (openbaar vervoer is vroeg opstaan of afzien zo leert men algauw!) en ik was inderdaad om 7.29 op het werk. Wat dus een tijdswinst is van een uur tegenover dezelfde verplaatsing pakweg 2 jaar geleden. De bus kon vlotter door, de tram had een paar halte's minder, de chauffeur stopt voor niets of niemand die onderweg wilde opstappen (wat in het verleden tot vertragingen leidde omwille van bejaarden die met kleingeld betaalden en opstapten in't midden van een kruispunt), en vooral waren ze op de aangeduide haltes op tijd aanwezig. Hoe ze't precies gedaan hebben weet ik niet, maaar het OV is toch terug een bespreekbaar alternatief om op het werk te geraken op deze manier. Snel is het nog niet, maar het is al wel menselijker. Zeker nu m'n auto in reparatie is en de benzine zo duur.
Achter op de bus hing een grote sticker met "Liever in de bus dan erachter". Ik kan ze geen ongelijk geven. Ik heb op dezelfde plek op de Singel al vaak achter die bus 32 gehangen, en het is niet echt plezant te noemen.
Gelukkig had ik wel m'n zen-micro bij, want de chauffeur was Deckers & Ornelis op de radio aan't beluisteren op zo'n manier dat heel de bus kon meegenieten van deze 2 assholes hun ochtengezeik en nep-vrolijke opmerkingen en perfecte articulatie. I hate these fucks. Maar da's voor een andere blog :)
Ik heb in totaal ongeveer 8 jaar met de tram gereden, naar school, of naar 't stad, en alhoewel dit nog net tollereerbaar was in die tijd, kon ik later toen ik ook met de tram en bus ging werken, het echt niet opbrengen om elke dag met ook maar een greintje levenslust op de tram te stappen. Negers die veesten in je gezicht, Polen die je gsm proberen te stelen, zure kuisvrouwen, bekakte bontjas-dragende rotwijven, bescheten upper-class elitaire schoolbitches, natte honden, debielen zonder begeleiding, debielen met begeleiding, halve scholen met luidruchtige kleutertjes op weg naar de Zoo, bejaarden die te luid in iemand z'n nek reutelen op de tram in plaats van naar de dokter te gaan, stinkende 'jongeren' en uiteraard de chauffeurs zelf, waren daar de hoofdreden van. Deze laatste hadden als het ware als kwaliteitslabel "Ik ben gegarandeerd lid van een extreem rechtse partij." als button opgespeld. Het is inderdaad niet echt een pretje. Of toch, zo dacht ik.
Vandaag ben ik dus na 2 jaar nog eens met de tram naar het werk gegaan. De lijn heeft op haar website een soort van routeplanner, waarbij de potentiële tram en busgebruiker kan uitrekenen hoelang ik hij erover zou doen om van A naar B te geraken en welke de beste routes en verbingen waren en nog zo van dat efficiënt gedoe. Aangezien zulke websites meestal ineengestoken zijn door totale nitwits, xml-nerds en mensen die zelf de diensten niet gebruiken, waren men verwachtingen zeer laag gespannen.
Maar neen, de website klopte verbazend genoeg 100% met wat ik echt meemaakte! Ik was inderdaad om 6.35 aan m'n tramhalte (openbaar vervoer is vroeg opstaan of afzien zo leert men algauw!) en ik was inderdaad om 7.29 op het werk. Wat dus een tijdswinst is van een uur tegenover dezelfde verplaatsing pakweg 2 jaar geleden. De bus kon vlotter door, de tram had een paar halte's minder, de chauffeur stopt voor niets of niemand die onderweg wilde opstappen (wat in het verleden tot vertragingen leidde omwille van bejaarden die met kleingeld betaalden en opstapten in't midden van een kruispunt), en vooral waren ze op de aangeduide haltes op tijd aanwezig. Hoe ze't precies gedaan hebben weet ik niet, maaar het OV is toch terug een bespreekbaar alternatief om op het werk te geraken op deze manier. Snel is het nog niet, maar het is al wel menselijker. Zeker nu m'n auto in reparatie is en de benzine zo duur.
Achter op de bus hing een grote sticker met "Liever in de bus dan erachter". Ik kan ze geen ongelijk geven. Ik heb op dezelfde plek op de Singel al vaak achter die bus 32 gehangen, en het is niet echt plezant te noemen.
Gelukkig had ik wel m'n zen-micro bij, want de chauffeur was Deckers & Ornelis op de radio aan't beluisteren op zo'n manier dat heel de bus kon meegenieten van deze 2 assholes hun ochtengezeik en nep-vrolijke opmerkingen en perfecte articulatie. I hate these fucks. Maar da's voor een andere blog :)
woensdag, april 20, 2005
nut
Nut
-----
Niets maakt wat uit.
Ik doe m'n best
Ik doe kwaad
Ik verniel
Ik bouw op
En toch zie ik niets gebeuren
Geen reactie, geen actie, geen moer.
En ik bijt door
Ik zet door
en ik zie nog steeds niets.
De druif in een oneindige Tantaluskwelling.
Op de grond of in de lucht.
Ik ben aan het werk.
Ik ben de slaaf
van een computer.
De schuif , in een droog gebouw.
Een standaard tekst staat op m'n zerk.
-----
Niets maakt wat uit.
Ik doe m'n best
Ik doe kwaad
Ik verniel
Ik bouw op
En toch zie ik niets gebeuren
Geen reactie, geen actie, geen moer.
En ik bijt door
Ik zet door
en ik zie nog steeds niets.
De druif in een oneindige Tantaluskwelling.
Op de grond of in de lucht.
Ik ben aan het werk.
Ik ben de slaaf
van een computer.
De schuif , in een droog gebouw.
Een standaard tekst staat op m'n zerk.
dinsdag, april 19, 2005
Ik ben gehypnotisseerd door m'n monitor alweer. Denken gaat dan haast niet, en ik zit in het soort trances waar ik op het werk ook in zit. Niet kunnen werken, nadenken of creatief zijn, niet verder kunnen dan de aan en uit knop van m'n brein. Ik wil niet stoppen, maar ik wil niet doorgaan, en ik zie geen alternatief. Het verkiezen van een nieuwe paus zou normaal iets zijn om een stukje over te schrijven, maar ik zweef weer rond, niet eens wetende welke dag eht is, of hoe laat m'n trein aankomt die ik niet moet hebben. Momenteel lukt er niets, omdat ik leeg ben, en ongelukkig... want ik ben niet meer dan een kat die achter haar eigen staart jaagt, en dan nog. Het gras staat niet hoog genoeg om er in te verdwalen, en je kan door niets gehinder kijken naar de allesomvattende bomen en bergen... en ik wil slapen en nooit meer teruggaan naar die heuvel waar ik vandaan kom. Ik ben een kabauter zonder muts, met wie er niet te spotten valt, ik ben de lezer van dikke boeken, en men zegt me wel eens "met wat hou jij je bezig" en dan vragen ze wat is het toch met jou? En ik antwoord niet want ik ben in trance, m'n ogen tranen, m'n keel is schor en m'n vingers gaan ongecontrolleerd naar de uit knop... ze beschermen me tegen erger. M'n ogen zijn het beu, m'n brein heeft het gehad en ik heb hoofdpijn. Alles van vandaag was nutteloos en afstompend. En ik kom er niet uit... ik kom er niet uit, ik kom er niet uit, ik kom er niet uit......................................
tijd om te phoonen !
tijd om te phoonen !
zondag, april 17, 2005
playing
Ik ben dit weekend uit m'n kot gesleurd en heb mezelf in een vreemde stad begeven. En het was plezant om nog eens andere mensne te leren kennen.
Zaterdag reageerde niemand echt op iets, en ik heb 2 nieuwe cocktails uitgeprobeerd met E. en dan nog een beetje gelezen. Volgende week zou actiever moeten zijn.
Op zaterdag gaan winkelen is echt erg, ik heb het nogmaals geprobeerd, maar langer dan een kwartier hou ik het niet uit tussen de horde shopping-zombies... ik ga maandag m'n spullen wel halen... 't is een gewoonte aan't worden van me ondertussen: verlof nemen om te kunnen winkelen.
M'n brief aan m'n baas ligt klaar. dinsdag krijgt hij 'm onder z'n neus geduwd... vragend om een officiëel en schriftelijk antwoord (anders krijg je toch leugens en verhaaltjes om iemand met een kluitje het riet in te sturen)... het kan best zijn dat hij door het gedwongen worden van een beslissing te nemen zo van de kaart is dat hij me ineens als een persona-non-grata beschouwd... en da's net waar ik nu naartoe wil. Ze hebben buiten mij niemand meer die zo gek is om op papier onmogenlijke taken uit te voeren... dat ze't oplossen, ik ben gecyndiceerd en I don't give a rat's ass anymore dus ze kunnen me wat...
Ik sta nog liever aan de dop of ocmw dan nog langer een netslave te zijn.
Raar toch dat om een of andere reden de oude bende niet meer met me belt of afspreekt. Eentje zit kompleet zonder geld en schaamt zich daarvoor, een andere leer auto rijden (de gek) en is nu enkel daar mee bezig, en nog een andere is aan't verbouwen in z'n kot. Mooie bende... ik zit gewoon thuis te schrijven, wat eigenlijk zinloos is momenteel. Ik vraag me soms af waarom en voor wie ik schrijf als in deze tijd minder en minder mensen lezen en willen lezen. En dan bedoel ik echt lezen, niet een artikelje meepikken hier, een stukje mail daar en nog een brokje info op een website. Alles is fragmentarisch tegenwoordig. Waarom nog volle stukken maken... enfin... whatever. Het boek dat ik aan't lezen ben gaat trager nu... het verhaal is aan't evolueren in een klassiekere richting zo lijkt het. Al weet je gewoon dat de schrijver het er voor doet.
Zaterdag reageerde niemand echt op iets, en ik heb 2 nieuwe cocktails uitgeprobeerd met E. en dan nog een beetje gelezen. Volgende week zou actiever moeten zijn.
Op zaterdag gaan winkelen is echt erg, ik heb het nogmaals geprobeerd, maar langer dan een kwartier hou ik het niet uit tussen de horde shopping-zombies... ik ga maandag m'n spullen wel halen... 't is een gewoonte aan't worden van me ondertussen: verlof nemen om te kunnen winkelen.
M'n brief aan m'n baas ligt klaar. dinsdag krijgt hij 'm onder z'n neus geduwd... vragend om een officiëel en schriftelijk antwoord (anders krijg je toch leugens en verhaaltjes om iemand met een kluitje het riet in te sturen)... het kan best zijn dat hij door het gedwongen worden van een beslissing te nemen zo van de kaart is dat hij me ineens als een persona-non-grata beschouwd... en da's net waar ik nu naartoe wil. Ze hebben buiten mij niemand meer die zo gek is om op papier onmogenlijke taken uit te voeren... dat ze't oplossen, ik ben gecyndiceerd en I don't give a rat's ass anymore dus ze kunnen me wat...
Ik sta nog liever aan de dop of ocmw dan nog langer een netslave te zijn.
Raar toch dat om een of andere reden de oude bende niet meer met me belt of afspreekt. Eentje zit kompleet zonder geld en schaamt zich daarvoor, een andere leer auto rijden (de gek) en is nu enkel daar mee bezig, en nog een andere is aan't verbouwen in z'n kot. Mooie bende... ik zit gewoon thuis te schrijven, wat eigenlijk zinloos is momenteel. Ik vraag me soms af waarom en voor wie ik schrijf als in deze tijd minder en minder mensen lezen en willen lezen. En dan bedoel ik echt lezen, niet een artikelje meepikken hier, een stukje mail daar en nog een brokje info op een website. Alles is fragmentarisch tegenwoordig. Waarom nog volle stukken maken... enfin... whatever. Het boek dat ik aan't lezen ben gaat trager nu... het verhaal is aan't evolueren in een klassiekere richting zo lijkt het. Al weet je gewoon dat de schrijver het er voor doet.
vrijdag, april 15, 2005
nullen en enen
Ik luister naar 'dreams never end' van New Order, en ik kijk voor me uit op een nutteloze lijst van engineering opsommingen. Dit terwijl de 'concurrerende afdeling' langzaam alle werk vna ons wegtrekt, met daarbij nog volk extra erbij wanneer ze't maar vragen. Onze afdeling wordt langzaam leeggezogen, minder volk, meer werk, en meer kritiek. Motiviatie is er al nooit geweest, laat staan nu. M'n manager is een futloze, ruggegraatloze, zakkenwasser zonder verstand en mensenkennis,... en m'n directe collega's zijn makke ja-knikkers die enkel naar perfectie willen streven... dit terwijl perfectie niet mogenlijk is, en al zeker niet als je te veel werk hebt. Ik zit naar m'n scherm te staren en ik hoop dat m'n pogingen om een andere job te vinden success hebben.
Ik ben een netslave... ik moet om een minimum aan bestaansmiddelen te hebben lusiteren naar mensen die in mijn regime in een concentratiekamp achter prikkeldraad zouden zitten afzien. Het van de ene kant van het kamp naar het andere rijden van 10 kg zware stukken rots met behulp vna een kruiwagen met vierkantiege wielen is zoiets dat zulke mensen zeker tot een goed einde kunnen brengen met al hun streven naar perfectie en efficiëntie. Mogen ze allen rotten in de hel die ze zelf hebben gecreëerd...
Straks ga ik uit en ik ga weg en ik ga huppelen en dansen, zingen en springen, en ik ga voelen hoe het is om in een bos rond te wandelen. En ik ga nog eens kijken om een huisdier te nemen... de twijfels gaan nog tussen een zebravink of een witte muis. Ik haat het om slaaf te zijn van iets als een hond of een rat, en ik wil een kat maar ik wil het het beest in kwestie niet aandoen om in m'n appartement opgesloten te zitten. whatever... ik voel dat de energie die ik ha dde voorbije dagen weer even wegglipt, gewoon door de ongeloofelijke domheid, bureaucratie en dilletantisme dat hier heerst. Wat zou het fijn zijn om nu ergens in een woestijn rond te stappen... het droge zond onder m'n voeten te voelen warmte afgeven. En maar stappen, en dorst lijden. En voelen dat je nog een mens bent van vlees en bloed. Ver weg van enen en nullen. Vooral nullen,... een één daar heb je nog iets aan, maar een nul kom je al zo vaak tegen... sommige kunnen zelfs praten.
Ik ben een netslave... ik moet om een minimum aan bestaansmiddelen te hebben lusiteren naar mensen die in mijn regime in een concentratiekamp achter prikkeldraad zouden zitten afzien. Het van de ene kant van het kamp naar het andere rijden van 10 kg zware stukken rots met behulp vna een kruiwagen met vierkantiege wielen is zoiets dat zulke mensen zeker tot een goed einde kunnen brengen met al hun streven naar perfectie en efficiëntie. Mogen ze allen rotten in de hel die ze zelf hebben gecreëerd...
Straks ga ik uit en ik ga weg en ik ga huppelen en dansen, zingen en springen, en ik ga voelen hoe het is om in een bos rond te wandelen. En ik ga nog eens kijken om een huisdier te nemen... de twijfels gaan nog tussen een zebravink of een witte muis. Ik haat het om slaaf te zijn van iets als een hond of een rat, en ik wil een kat maar ik wil het het beest in kwestie niet aandoen om in m'n appartement opgesloten te zitten. whatever... ik voel dat de energie die ik ha dde voorbije dagen weer even wegglipt, gewoon door de ongeloofelijke domheid, bureaucratie en dilletantisme dat hier heerst. Wat zou het fijn zijn om nu ergens in een woestijn rond te stappen... het droge zond onder m'n voeten te voelen warmte afgeven. En maar stappen, en dorst lijden. En voelen dat je nog een mens bent van vlees en bloed. Ver weg van enen en nullen. Vooral nullen,... een één daar heb je nog iets aan, maar een nul kom je al zo vaak tegen... sommige kunnen zelfs praten.
maandag, april 11, 2005
self-inflicted mine detonator
Grappig om te zien hoe een weekend waarin ik niet mezelf was, zo lang kan blijven duren. Normaal is het om voor ik het door heb. Maar deze keer dus niet. Ik kreeg maar geen slaap, en ik kreeg maar geen rust die ik zo nodig had. En dat is misschien niet slecht. Ik heb niet veel gegeten, en ben terug sober aan't leven. Minder alcohol, minder vettig eten, minder junk en vooral minder mensen om me heen die me vertellen wat ik moet doen. Ik moet niets.
De ogen van het meisje keken me aan. Ze was verveeld aan het luisteren naar het fiere auto-verhaal met het 'dat-kan-toch-niet-hé'-effect, van haar vriendje... en ze keek rond... Drie tafels verder zat ikzelf. En ik luisterde naar een verre stem die tegen me babbelde over onbelangrijke dingen. Dingen die je kon horen maar niet zeggen, dingen die je kon weten, maar niet willen, ... en ik keek terug. En haar mond stond klaar om iets te fluisteren. Ik lachte lichtjes en keek naar rechts, de ogen vlug heen en weer bewegend. En ze knikte. Ze zat meteen juist... ze deed een haarlok uit haar rechteroog weg en verschoof haar thee. En de vriend ging maar door. Z'n wit truitje over de rugleuning, de armband van zilver, de autosleutels op de tafel. Het bezit ten toon gepreid. En hij wond zich op. Ik sprak zonder woorden tegen haar, ik spelde het woord "boring". En ze schoof haar stoel naar achter. Want haar vriendin kwam uit het niets. Ze zette zich erbij, en sprak over haar spannend leven, zichzelf centraal. Het meisje verwisselde van stoel, ... en ik keek naar haar lege shouders, en haar holle blik toen ze ging zitten. Ik dronk m'n lauwe pint uit en verdween. Ze fluisterde iets toen ik voorbij kwam en ik zei haar nog een prettige avond. En ik hoorde nog toen de deur dicht ging "Kende gij die gast?". Haar gitzwarte haar reflecteerde in de spiegels... en m'n ogen. Ik val wel op zwart, en ik val wel op fluisterende mensen, ...
En ik lachte binnenin. Ik zocht naar m'n sleutels en m'n balpen, en een beetje licht. Ik zocht m'n wagen in de diepte van de nacht, en al wat ik vond was een wrak.
De vlgende morgend belde E. En ik moest haar zebravinken zien... haar fret uitlaten, haar nieuwe DVD's die ik had gebrand mee bekijken. Ik ben een middel tegen angst. Ik betaal benzine en krijg Kebab, en ik ben blij voor haar. Ze raast met "Firestarter" over de baan tegen 170 per uur. Want ze is gelukkiger dan vroeger... Ik moet niks. Ik ben een middel tegen angst. Ik zie E. graag, en ze weet wie ik ben.
En B. zit rond te crossen, in een dikke auto door de woestijn. En als ze terug komt wil ik leven. En een tijdlang bij haar zijn.
De ogen van het meisje keken me aan. Ze was verveeld aan het luisteren naar het fiere auto-verhaal met het 'dat-kan-toch-niet-hé'-effect, van haar vriendje... en ze keek rond... Drie tafels verder zat ikzelf. En ik luisterde naar een verre stem die tegen me babbelde over onbelangrijke dingen. Dingen die je kon horen maar niet zeggen, dingen die je kon weten, maar niet willen, ... en ik keek terug. En haar mond stond klaar om iets te fluisteren. Ik lachte lichtjes en keek naar rechts, de ogen vlug heen en weer bewegend. En ze knikte. Ze zat meteen juist... ze deed een haarlok uit haar rechteroog weg en verschoof haar thee. En de vriend ging maar door. Z'n wit truitje over de rugleuning, de armband van zilver, de autosleutels op de tafel. Het bezit ten toon gepreid. En hij wond zich op. Ik sprak zonder woorden tegen haar, ik spelde het woord "boring". En ze schoof haar stoel naar achter. Want haar vriendin kwam uit het niets. Ze zette zich erbij, en sprak over haar spannend leven, zichzelf centraal. Het meisje verwisselde van stoel, ... en ik keek naar haar lege shouders, en haar holle blik toen ze ging zitten. Ik dronk m'n lauwe pint uit en verdween. Ze fluisterde iets toen ik voorbij kwam en ik zei haar nog een prettige avond. En ik hoorde nog toen de deur dicht ging "Kende gij die gast?". Haar gitzwarte haar reflecteerde in de spiegels... en m'n ogen. Ik val wel op zwart, en ik val wel op fluisterende mensen, ...
En ik lachte binnenin. Ik zocht naar m'n sleutels en m'n balpen, en een beetje licht. Ik zocht m'n wagen in de diepte van de nacht, en al wat ik vond was een wrak.
De vlgende morgend belde E. En ik moest haar zebravinken zien... haar fret uitlaten, haar nieuwe DVD's die ik had gebrand mee bekijken. Ik ben een middel tegen angst. Ik betaal benzine en krijg Kebab, en ik ben blij voor haar. Ze raast met "Firestarter" over de baan tegen 170 per uur. Want ze is gelukkiger dan vroeger... Ik moet niks. Ik ben een middel tegen angst. Ik zie E. graag, en ze weet wie ik ben.
En B. zit rond te crossen, in een dikke auto door de woestijn. En als ze terug komt wil ik leven. En een tijdlang bij haar zijn.
dinsdag, april 05, 2005
blah
Een paar nieuwe sites ontdekt, en vooral weer goed gelachen met de impulsivebuy. De combichrist Cd is nog niet uit m'n lader geweest... vooral de agressiviteit van de bassen en de stem zijn echt wel ok...
De herinrichting van m'n appartement is al half geslaagd. Mits wat hulp van E. heb ik een en ander opgekuist en anders ingedeeld. Het ziet er gezelliger, ruimer en beter uit dan daarvoor. Nog twee dingen aan te pakken (budget:100 euro :) dat zijn de ramen, waar de oude gordijnen weg moeten, en dan de computer hoek, waar ik veel te vastgeroest aan ben momenteel. Ik wil deze laatste 'mobiel' maken. Wat betekend dat de PC zelf verplaatsbaar moet zijn... wireless moet niet per sé, maar is ok. En vooral makkelijk eventjes naar de slaapkamer te transporteren, of gewoon even uit de weg te zetten. Dit maakt dat allemaal plaats voor een paar andere dingen die ik met die ruimte wil gaan doen. Plannen uiteraard. Ik ben al blij moest ik de raam-kant gedaan krijgen tegen juni. Er is geen haast bij, nooit geweest, ik ben geen nest-maniak, die alles netjes in orde moet hebben of ander begint te freaken.
Het boek waarin ik bezig ben gaat trager... de nieuwe personages volgen in sneltempo, en het wordt nu echt wel volgen geblazen.
Het soort dieet dat ik aan het volgen ben, en dat er op neerkomt dat ik de vetzakkerij op't werk niet meer eet, is goed aan't gaan. Alleen snap ik niet dat ons lichaam niet wiskundig werkt. In die zin dat je dus iets van 0.3kg kan eten, en toch 2kg bijkomen. Ik weet niet hoe, maar dat lijkt me onlogisch.
blablabla
De herinrichting van m'n appartement is al half geslaagd. Mits wat hulp van E. heb ik een en ander opgekuist en anders ingedeeld. Het ziet er gezelliger, ruimer en beter uit dan daarvoor. Nog twee dingen aan te pakken (budget:100 euro :) dat zijn de ramen, waar de oude gordijnen weg moeten, en dan de computer hoek, waar ik veel te vastgeroest aan ben momenteel. Ik wil deze laatste 'mobiel' maken. Wat betekend dat de PC zelf verplaatsbaar moet zijn... wireless moet niet per sé, maar is ok. En vooral makkelijk eventjes naar de slaapkamer te transporteren, of gewoon even uit de weg te zetten. Dit maakt dat allemaal plaats voor een paar andere dingen die ik met die ruimte wil gaan doen. Plannen uiteraard. Ik ben al blij moest ik de raam-kant gedaan krijgen tegen juni. Er is geen haast bij, nooit geweest, ik ben geen nest-maniak, die alles netjes in orde moet hebben of ander begint te freaken.
Het boek waarin ik bezig ben gaat trager... de nieuwe personages volgen in sneltempo, en het wordt nu echt wel volgen geblazen.
Het soort dieet dat ik aan het volgen ben, en dat er op neerkomt dat ik de vetzakkerij op't werk niet meer eet, is goed aan't gaan. Alleen snap ik niet dat ons lichaam niet wiskundig werkt. In die zin dat je dus iets van 0.3kg kan eten, en toch 2kg bijkomen. Ik weet niet hoe, maar dat lijkt me onlogisch.
blablabla
vrijdag, april 01, 2005
zon
Zonnestralen hebben een rare invloed op automobilisten. Ze zorgen ervoor dat de anders zo voorzichtige jongen, de frisse verschijningen op het werk en den oude gesapige dikkerd veranderen in lusteloze, rusteloze, nijdige wegmaniakken. Mensen, nog nauwelijks verwant met hun voorvaderen, die wars van alle verkeersregels over de wegen razen. De zoektocht naar het niets, de pot met goud aan de horizon, daar waar die regenboog ooit stond. En je ben niet blij, wanneer je als rasechte nachtmens en winterliefhebber je tussen deze roedel ongelikte dolle herten moet begeven.
De redenen hiervoor blijven me volstrekt onduidelijk. Er is niet meer haast bij alles wat die mensen doen omwille van de zon. Er is niet een allesomvattende haast neergedaald over de wereld samen met enkele graden temperatuursstijging. Het kan niet anders zijn dan dat er bij het verschijnen van de eeste zon een soort van DNA-aanpassing gebeurd bij bepaalde mensen. Opeens veranderen ze in een lichtjes gemodificiëerd ras mensen, waarbij de hoofddoelen opeens het SNEL zijn wordt. Misschien ben ik wel stom, en moet ik meedoen. Misschien krijg je aan het einde van zo'n haastige zonnige dag een beloning.
Ik ga naar't stad, met de tram, ... rondwandelen met m'n walkman. Morgen de secret mission to anywhere. En zondag bereid ik me voor op een helse week.
Ik moet opeens aan Willy Sommers denken,... had die zo geen nummers over de zomer vooralleer hij definitief verdween in het zwarte gat waar zoveel BV's in terecht gekomen zijn na de Vlaamse Zang-bubble? haha De geschiedenis heeft altijd gelijk... mensen die naar Vlaamse zangers keken op vtm waren fout, toen, nu en altijd :)
Ik heb net spirelli's gegeten en ik denk dat ik er nu de helft van ga uitkotsen.
Gekte allom... ik ben weer daar waar ik moet zijn ... op de top van m'n kunnen, een laagje energie zonder vorm, en ik mis B. ... maar niet voor lang meer want ze komt terug. En ik ga waarschijnlijk ongelukkig zijn of superblij wanneer ik haar weer zie en kan vertellen over m'n avonturen en hoor over de hare.
buurt.
Er stond een man in de straat
en die keek weer naar beneden.
Wat je bij had en droeg, wat je momepelde
tegen jezelf in de regen.
Je wagen kent hij al, de inhoud van je tas nog niet
en hij kijkt tot je verwijnt.
Even later kijk ik naar beneden,
en ik zie de man op z'n balkon.
Hij kijkt naar me op en wuift naar me.
en ik wuif terug en weet niet waarom
Wanneer ik ook daar ben, buiten of hier.
De man staat daar steeds, en heeft geen gezicht.
Z'n ogen zijn de buurt, z'n oren zijn groot.
Hij kijkt veel tv, van waar ik ook sta.
Ik wuif niet meer terug, en gaap hem niet na.
De man zal wel sterven, en leven komt terug.
M'n buurt zit vol leven en spanning en vuur.
m. 0104005
De redenen hiervoor blijven me volstrekt onduidelijk. Er is niet meer haast bij alles wat die mensen doen omwille van de zon. Er is niet een allesomvattende haast neergedaald over de wereld samen met enkele graden temperatuursstijging. Het kan niet anders zijn dan dat er bij het verschijnen van de eeste zon een soort van DNA-aanpassing gebeurd bij bepaalde mensen. Opeens veranderen ze in een lichtjes gemodificiëerd ras mensen, waarbij de hoofddoelen opeens het SNEL zijn wordt. Misschien ben ik wel stom, en moet ik meedoen. Misschien krijg je aan het einde van zo'n haastige zonnige dag een beloning.
Ik ga naar't stad, met de tram, ... rondwandelen met m'n walkman. Morgen de secret mission to anywhere. En zondag bereid ik me voor op een helse week.
Ik moet opeens aan Willy Sommers denken,... had die zo geen nummers over de zomer vooralleer hij definitief verdween in het zwarte gat waar zoveel BV's in terecht gekomen zijn na de Vlaamse Zang-bubble? haha De geschiedenis heeft altijd gelijk... mensen die naar Vlaamse zangers keken op vtm waren fout, toen, nu en altijd :)
Ik heb net spirelli's gegeten en ik denk dat ik er nu de helft van ga uitkotsen.
Gekte allom... ik ben weer daar waar ik moet zijn ... op de top van m'n kunnen, een laagje energie zonder vorm, en ik mis B. ... maar niet voor lang meer want ze komt terug. En ik ga waarschijnlijk ongelukkig zijn of superblij wanneer ik haar weer zie en kan vertellen over m'n avonturen en hoor over de hare.
buurt.
Er stond een man in de straat
en die keek weer naar beneden.
Wat je bij had en droeg, wat je momepelde
tegen jezelf in de regen.
Je wagen kent hij al, de inhoud van je tas nog niet
en hij kijkt tot je verwijnt.
Even later kijk ik naar beneden,
en ik zie de man op z'n balkon.
Hij kijkt naar me op en wuift naar me.
en ik wuif terug en weet niet waarom
Wanneer ik ook daar ben, buiten of hier.
De man staat daar steeds, en heeft geen gezicht.
Z'n ogen zijn de buurt, z'n oren zijn groot.
Hij kijkt veel tv, van waar ik ook sta.
Ik wuif niet meer terug, en gaap hem niet na.
De man zal wel sterven, en leven komt terug.
M'n buurt zit vol leven en spanning en vuur.
m. 0104005
Abonneren op:
Posts (Atom)