Recentelijk voerde de Kinepolis-groep de gereserveerde bioscoopplaatsen in.
Blijkbaar was het te moeilijk voor bepaalde filmbezoekers om op tijd op te dagen aan de cinemazaal om zodoende een goede plek te bekomen. Dus heeft men er weer een typische "service" aan gekoppeld (lees: meerwaarde trachten te toveren waar er geen zit). Een service die waarschijnlijk in het hoofd van een marketingboy voor een diepere invulling van het cinemabezoek concept moet zorgen en vertical-revenue-adjustements veroorzaakt of van die bullshit.
Goed gezien misschien van hun businessmensen, maar als klant en kritiek-addict heb ik hier iets tegen.
Waarom moet alles, maar dan ook àlles, op basis van reservatie gebeuren tegenwoordig?
Zijn de mensen zo voorgeprogrammeerd aan het leven deze dagen dat ze zelfs het risico op een slechtere plek in een cinemazaal niet meer aankunnen? Zijn ze allemaal zo kleinzielig geworden dat ze lekker gesetteld zich niet de moeite willen troosten op tijd aan de kassa te staan van een cinémazaal? Op zich is dit niet echt een moeilijke opgave. Je kijkt wanneer de vertoning begint, calculeert er een half uur af en je vertrekt OP TIJD naar deze plek, rekeninghoudend met de reistijd tussen A en B. Eenvoudig en doeltreffend, mensen doen dat al jàren zo... mensen die op tijd zijn althans.
Deze obsessie met alles zeker op voorhand te willen vastleggen blijft trouwens ook niet bij bioscoopzalen alleen. Ook andere vormen van entertainment moeten er stilaan aan geloven.
Je kunt in deze tijd waar zelfs een viswinkel een online reservatiesysteem heeft, geen restaurant meer binnenstappen 'op-het-goed-valt-het-uit' want dan wordt je steevast de deur gewezen (ook als is de zaak nagenoeg leeg) omdat er 'gereserveerde' tafels zijn. Gereserveerd voor mensen die zelf het verorberen van een steak met fritten of een croque-monsieur op voorhand vastleggen om toch maar zeker niet te moeten zoeken naar een restaurant dat nog plaatsen heeft. Even avontuurlijk gaan rondlopen of iets nieuws ontdekken is er dus niet meer bij.
Ik ging vroeger wel eens op't laatste nippertje naar Metropolis, gewoon omdat ik zin had in een film. Ik pikte al dan niet ter plekke een film uit het programma en begaf me vervolgens naar de zaal. Meestal stapte ik op die manier mee van de eerste binnen en nam een plek in die me OK leek. Indien de plek later, wanneer er meer volk binnenkwam, niet meer zo aangenaam bleek te zijn verplaatste ik me naar elders in de zaal tot ik goed zat.
Met het Metropolis systeem is ook deze 'pret' er af.
Een nadeel is dat indien de zitplaats je niet (meer) aan staat je niet zomaar kan verhuizen. Vaste plaatsten zijn vaste plaatsen. De kans dat je zomaar kan verwisselen is klein.
Pech dus voor iedereen die zoals ik vrij onverdraagzaam is ten opzichte van stinkende/hinderlijke/lawaaierige/domme/joelende/spelende/te hoge new-wave kapsels dragende mensen in bioscoopzalen. Ik kijk graag naar een film zonder al de hinderlijke dingen van andere mensen te moeten aanhoren of meemaken met andere zintuiglijke waarnemingen.
In't kort: onze vrijheid is dus helemaal weg bij Kinepolis.
Als in een entertainmentversie van een concentratiekamp moet je je maar tevreden stellen met de plek die je hebt vastgekregen via hun Visa-kaart computersysteem. (Privacy?)
Je kiest ten slotte zelf een nummer (wat een excuus) en daar moet je dan maar tevreden mee zijn. Men verkoopt een stoelnummer, maar geen echte zitplaats in feite. Staat die plek je niet aan? Dan heb je pech. Want er zijn waarschijnlijk andere mensen die alle andere plekken hebben ingenomen, pardon gereserveerd.
Het gevolg is uiteraard dat ik deze reservatie-oorden niet meer bezoek. Ik roep iedere filmliefhebber op hetzelfde te doen.
Ik word graag als een klant behandeld. Als een persoon die naar een film komt kijken in ruil voor 5 tot 8 euro.
Ik wil bijgevolg, net zoals voorheen, zèlf beslissen waar ik wel of niet ga zitten. Ik wil zelf beslissen wanneer ik opsta en me op een rij verderop een plek zoek, om welke reden dan ook.
Het is toch al te gek dat je in een LEGE zaal binnenkomt en moet gaan zitten waar de tot net voor de vertoning ongereserveerde plekken vrij waren, terwijl de mensen die vaak te laat binnen komen wanneer de film al begonnen is lekker op de beste plekken gaan zitten. Walgelijk.
Men geeft hier de illusie van vrije keuze, waar men beweert van 'Ja mijnheer, maar u kiest toch zèlf op welke plek u wilt zitten bij de reservatie?' (Een pertinente leugen aangezien je niet op voorhand weet of die zetel wel een goede zetel is, en of het volk dat eromheen komt zitten je niet totaal het bloed van onder de nagels haalt qua ergernis).
Men neemt de spontaniteit uit een bioscoopbezoek weg. Aangezien niemand graag op een slechte plek zit zullen mensen eerder geneigd zijn nog meer gepland naar een film te gaan zien in plaats van in een spontane impuls. Dit laatstse is duidelijk de bedoeling van de cinemazalen, ze merken dat er een bepaald publiek vaste klant is (de mensen die te oud/stom/correct zijn om te downloaden? :) en die mensen willen ze vooral ter wille zijn. Dat er ook een cinefiel publiek is dat niet per sé naar elke kaskraker komt kijken en deze liefst weken op voorhand reserveert is hen totaal voorbijgegaan. Je kunt dat ook zien aan de soort titels die men speelt bij Kinepolis.
Dat is net waar het'm wringt bij mij. ALLES wordt gepland... alles wordt aangepast naar de mensen die lekker lang op voorhand alles organiseren, bespreken en vooral niets aan het toeval over willen laten. De time-planners, time-coachers en To-do-list mensen die zelfs een spontaan dinertje en bioscoop bezoek laten regelen door e-mails, dayplanners en andere rotzooi.
Akkoord dat je bepaalde dingen beter op voorhand uitstippelt, zoals een reis naar Borneo of een bezoek aan een toprestaurant. Er zijn nu eenmaal dingen waar een wachtlijst voor nodig is.
Maar ook de gewone dagdagelijkse dingen als een eenvoudig restaurantje of een cinema worden ons voorgeschoteld als iets enorm exclusiefs waar je best voor reserveert omdat hun product o-zo meerwaardig is.
Pure onzin, straks moeten we nog op een website van een café of taverne gaan reserveren wanneer we aan de toog een pint willen drinken. Dan krijgen we een webinterface met daarop de aanwezige krukken en zitplaatsen en moeten we aanduiden hoeveel we gaan drinken, wat we gaan eten daarna en welk barmeisje we het liefst voor onze neus zouden hebben, en vooral hoe lang we plannen in de bar te blijven!?
Ik zal vanzelfsprekend geen voet meer binnenzetten in bioscopen van de Kinepolis-groep zolang men dit onspontaan systeem in voege laat.
Daarbij, de stoelen en het geluid zijn van zulke lage kwaliteit (dat men daar maar eerst wat aan doet ipv stomme systemen uit te vinden, eh... aan te kopen). Ik ga dus in ieder geval al liever thuis een film bekijken dan tussen een hoop losgeslagen Nederlanders of randgemeenteboeren die weken op voorhand een ticket reserveren om lekker in't midden te zitten... Het zal er trouwens gezellig zijn denk ik daar in't midden van die zalen.
Moge de colabekers eeuwig uitgedronken worden door de meest luidruchtige rietjeszuigers en de chipsverpakking lekker knisperen tijdens de spannende momenten, voor mij hoeft het echt niet meer, de smak- en slurpgeluiden, de domme vragen en opmerkingen, de GSM'ers, het geroep, de stank, de reservaties... plan het maar voor een ander doelpubliek want mij zie je niet meer.
donderdag, juli 26, 2007
zondag, juli 15, 2007
de warmte
Een kleine persoonlijke blogpost maar eens een keer. Af en toe moet het kunnen nietwaar?
Het maakt met niet uit hoezeer mensen ook liggen te genieten van allerlei zonnen. De winterzon, de zomerzon, de terrasjesweer-zon, de kustzon, de zonsondergang, de bakken-en-braden zon en de gezien-op-VTM zon. De zon is er nu eenmaal, en zolang dat ding niet al te opwarmend is vind ik het best fijn. De zomer op zich is voor mij niet aangenaam, ik heb namelijk hooikoorts, allerhande allergiën voor gevolgelte, honden, runderen en grassen. Niet alleen maakt het me loom om telkens enkele pillen te moeten slikken hiertegen, het maakt me ook totaal onenthousisast om buiten te komen. Alles plakt van het zweet, mensen stinken en wandelen rond alsof ze de wereld aan hun reet hebben hangen.
Vooral de eeuwige barbeques vind ik vreselijk. Telkens als een stomme oen op een tuinstoel moeten zitten wachten tot je fucking vlees klaar is gemaakt. Het is te zwartgeblakerd, te rauw of nog bevroren vanbinnen. Trouwens, alles smaakt toch naar houtskool op zo'n ding. Je zit dan te barsten van de hitte in een of andere tuin vol ongedierte, wespen en onkruid. Om dan wanneer het boeltje afgelopen is meestal zat weer terug naar huis te moeten geraken.
Ik vind er niks aan; het per sé moeten buiten komen omdat buiten de zon schijnt. Nog veel erger is het om alléén te moeten buiten gaan rondhossen. Je bent dan al een alleenstaande pariah in deze vrolijke hebzucht maatschappij, en dan begeef je je naar een of andere schaduwplek om een boek te lezen, en dan bekijken ze je alsof je net een buitenaards ruimtetuig hebt verlaten.
Ik voel me vaker en vaker bekeken. Gewoon omdat ik er niet bijloop als de opgepompte piekjes-haar jongeren of de afgeborstelde 'alles-ok' douchebag-types... allemaal vrolijke mensen, tollerant, bijdehand en winstgevend.
Ik lees verder en wacht tot het winter wordt. Of tot er iemand opdaagt die me niet als een stront behandelt; want ja dat gebeurd. Zoals het meisje dat ik wilde bezoeken in het ziekenhuis vorige week. Het gaat er niet goed mee, dus ik dacht van haar een bezoekje te brengen en eventueel wat op te vrolijken. Maar ik werd behandeld alsof ik niet mocht langstkomen. Ik begrijp het niet.
Ik werk, rijd en wandel rond, tussen de mensen. Ik kijk, koop en kauw op voedsel. Toch hoor ik er niet bij. Ik ben niet één van jullie, ...
Het maakt met niet uit hoezeer mensen ook liggen te genieten van allerlei zonnen. De winterzon, de zomerzon, de terrasjesweer-zon, de kustzon, de zonsondergang, de bakken-en-braden zon en de gezien-op-VTM zon. De zon is er nu eenmaal, en zolang dat ding niet al te opwarmend is vind ik het best fijn. De zomer op zich is voor mij niet aangenaam, ik heb namelijk hooikoorts, allerhande allergiën voor gevolgelte, honden, runderen en grassen. Niet alleen maakt het me loom om telkens enkele pillen te moeten slikken hiertegen, het maakt me ook totaal onenthousisast om buiten te komen. Alles plakt van het zweet, mensen stinken en wandelen rond alsof ze de wereld aan hun reet hebben hangen.
Vooral de eeuwige barbeques vind ik vreselijk. Telkens als een stomme oen op een tuinstoel moeten zitten wachten tot je fucking vlees klaar is gemaakt. Het is te zwartgeblakerd, te rauw of nog bevroren vanbinnen. Trouwens, alles smaakt toch naar houtskool op zo'n ding. Je zit dan te barsten van de hitte in een of andere tuin vol ongedierte, wespen en onkruid. Om dan wanneer het boeltje afgelopen is meestal zat weer terug naar huis te moeten geraken.
Ik vind er niks aan; het per sé moeten buiten komen omdat buiten de zon schijnt. Nog veel erger is het om alléén te moeten buiten gaan rondhossen. Je bent dan al een alleenstaande pariah in deze vrolijke hebzucht maatschappij, en dan begeef je je naar een of andere schaduwplek om een boek te lezen, en dan bekijken ze je alsof je net een buitenaards ruimtetuig hebt verlaten.
Ik voel me vaker en vaker bekeken. Gewoon omdat ik er niet bijloop als de opgepompte piekjes-haar jongeren of de afgeborstelde 'alles-ok' douchebag-types... allemaal vrolijke mensen, tollerant, bijdehand en winstgevend.
Ik lees verder en wacht tot het winter wordt. Of tot er iemand opdaagt die me niet als een stront behandelt; want ja dat gebeurd. Zoals het meisje dat ik wilde bezoeken in het ziekenhuis vorige week. Het gaat er niet goed mee, dus ik dacht van haar een bezoekje te brengen en eventueel wat op te vrolijken. Maar ik werd behandeld alsof ik niet mocht langstkomen. Ik begrijp het niet.
Ik werk, rijd en wandel rond, tussen de mensen. Ik kijk, koop en kauw op voedsel. Toch hoor ik er niet bij. Ik ben niet één van jullie, ...
zaterdag, juli 14, 2007
Vlaggetje in de lucht
Het is waarschijnlijk symbolisch, het dragen van gele balonnen met de opdruk van een leeuw, met in die ballon veel lucht.
Ik liep over de Groenplaats (of wat daar van overblijft na enkele generaties socialistische corruptie) en zag dat de 11-juli gekte weer op volle toeren draaide. Dezelfde artiesten, diezelfde vlaggen en het bijbehorende verstarde sfeertje. Het ons-sfeertje waarbij allerlei organisaties zich moeten bewijzen om de aan hen toegewezen dag nut te geven. Alles moet ingevuld worden, net als de vitrines met paaseieren of een met hartjes gevulde bakker op Valentijn. Want hun dag, moet hun dag zijn en blijven.
De fiere Vlamingen waren nochthans nergens te bespeuren (tenzij op het podium). Ik liep even haastig door een rij kraampjes. Men verkocht er uitheemse noten, Amerikaanse hoeden, Indische sjaaltjes, hamburgers, hot-dogs,... Waar is de stoofcarbonade? De paling-in't-Groen of Karakollenkraam? Nergens te bespeuren natuurlijk. Wanneer ik even later met een vriendin naar een kraam met ijsjes ging werd me echter duidelijk waarom.
Voor ons stond een ouder koppel, Hollanders. Ze bestelden twee ijsjes, elks 4 euro. We wandelden weg met de woorden 'Dat kunnen ze me ôllanders flikke mor ni me moa'.
Eens je erop begint te letten is het helemaal erg; de hele zone rond de Grote Markt en Groenplaats was compleet ingenomen door Nederlanders. Velen onder hen hielden een ballon of vlaggetje vast met een Vlaamse leeuw erop. Het grappige is dat deze mensen gewoon even een dagje uit komen nemen in Antwerpen, dan toevallig op een zogenaamde feestdag binnen komen vallen en dan het 'leuk' vinden om mee op te gaan in het feestgedruis. Als een extra attractie die mee in de prijs begrepen zit. Ik zeg het nogmaals: Onze stad is niets meer geworden dan een natte droom voor project-ontwikkelaars en een surrogaat Disneyland voor toeristen.
Ik heb die dag dus nauwelijke Antwerps horen praten, ... het is des te schrijnender om dan de holle lege doos te zien op het podium. Waar men men dezelfde oude Raymond-nummers laat brengen door aftandse soap-acteurs of een over het paard getilt notalent als Andrea Cronenberghs. In het publiek staan dan enkele winkelbediendes uit te buurt die hun rook-pauze nemen, een schare toeristen die niet eens weten wat er aan de hand is en dan een stuk of wat bejaarden die eens met hun hond komen wandelen.
Vlaanderen feest zou men best veranderen in Vlaanderen Veest, want het is niet meer dan een stinkende scheet in een fles als ge't mij vraagt.
Ik liep over de Groenplaats (of wat daar van overblijft na enkele generaties socialistische corruptie) en zag dat de 11-juli gekte weer op volle toeren draaide. Dezelfde artiesten, diezelfde vlaggen en het bijbehorende verstarde sfeertje. Het ons-sfeertje waarbij allerlei organisaties zich moeten bewijzen om de aan hen toegewezen dag nut te geven. Alles moet ingevuld worden, net als de vitrines met paaseieren of een met hartjes gevulde bakker op Valentijn. Want hun dag, moet hun dag zijn en blijven.
De fiere Vlamingen waren nochthans nergens te bespeuren (tenzij op het podium). Ik liep even haastig door een rij kraampjes. Men verkocht er uitheemse noten, Amerikaanse hoeden, Indische sjaaltjes, hamburgers, hot-dogs,... Waar is de stoofcarbonade? De paling-in't-Groen of Karakollenkraam? Nergens te bespeuren natuurlijk. Wanneer ik even later met een vriendin naar een kraam met ijsjes ging werd me echter duidelijk waarom.
Voor ons stond een ouder koppel, Hollanders. Ze bestelden twee ijsjes, elks 4 euro. We wandelden weg met de woorden 'Dat kunnen ze me ôllanders flikke mor ni me moa'.
Eens je erop begint te letten is het helemaal erg; de hele zone rond de Grote Markt en Groenplaats was compleet ingenomen door Nederlanders. Velen onder hen hielden een ballon of vlaggetje vast met een Vlaamse leeuw erop. Het grappige is dat deze mensen gewoon even een dagje uit komen nemen in Antwerpen, dan toevallig op een zogenaamde feestdag binnen komen vallen en dan het 'leuk' vinden om mee op te gaan in het feestgedruis. Als een extra attractie die mee in de prijs begrepen zit. Ik zeg het nogmaals: Onze stad is niets meer geworden dan een natte droom voor project-ontwikkelaars en een surrogaat Disneyland voor toeristen.
Ik heb die dag dus nauwelijke Antwerps horen praten, ... het is des te schrijnender om dan de holle lege doos te zien op het podium. Waar men men dezelfde oude Raymond-nummers laat brengen door aftandse soap-acteurs of een over het paard getilt notalent als Andrea Cronenberghs. In het publiek staan dan enkele winkelbediendes uit te buurt die hun rook-pauze nemen, een schare toeristen die niet eens weten wat er aan de hand is en dan een stuk of wat bejaarden die eens met hun hond komen wandelen.
Vlaanderen feest zou men best veranderen in Vlaanderen Veest, want het is niet meer dan een stinkende scheet in een fles als ge't mij vraagt.
dinsdag, juli 03, 2007
Perceptie
Ik heb het niet zo begrepen op de trend die hier en daar de kop op steekt in de werksfeer. Vooral in 'moderne' bedrijven, wat dat dan ook moge zijn, is het tegenwoordig een trend om voor perceptie te gaan.
Perceptie is vaak belangrijker dan echte prestaties.
Ik verklaar me nader:
Iemand die laat ons zeggen 2 muren schildert elke dag en daar dan over opschept.
Erover rondbelt over hoe zwaar het werk wel niet was en vooral begint te lullen over soorten verf en allerlei andere dingen die er niet meteen toe doen. Deze krijgt een perceptiewaarde mee die hoger is dan de persoon die laat ons zeggen 8 muren schildert, zijn kop houdt en gewoon na het beïndigen van zijn taak naar huis gaat.
Deze laatste persoon heeft een zogenaamd communicatieprobleem, die wil het spelletje niet meespelen, of heeft een andere persoonlijkheid dan de eerste. Die persoon zal, volgens de inschatting bij vele managers wel niet veel werken, aangezien hij zich niet vaak laat horen.
Of het nu gaat over brood bakken, iets verkopen in een winkel of werken in een technologie bedrijf, het principe blijft meestal hetzelfde: wie veel lawaai maakt over zichzelf. Zich als het ware als een eigen marketing-departement doorheen de firma begeeft, zichzelf bewierrokend met allerei ideeën en opmerkingen (meestal nog gepikt van een ander ook), die mensen lopen in de kijker. En vermits ze in de kijker lopen scoren ze danook makkelijk bij het soort managers die zelf ook niet veel werken, denken of willen weten. Bij het soort mensen waar het inderdaad allemaal om de perceptie draait.
Ik heb hier een fundamenteel probleem mee aangezien ik op elke firma waar ik werkzaam was dezelfde soort mentaliteit ontwaar. Alleen wordt het erger en erger. Niet moeilijk, de nieuwe mensen die deze bedrijven binnenstapen komen uit een onderwijssysteem waar men 'erbij horen' en 'meedoen' hoog in het vaandel voert, waar het er vooral om draait niet positief of negatief op te vallen en genoeg puntjes te scoren op de door de leerkrachten en docenten voorziene manieren.
Deze manier van werken sijpelt stilaan door in de bedrijfswereld, waar het er meer en meer op aankomt jezelf te verkopen. Op zichzelf is hier niets verkeerd mee uiteraard: wanneer je iets hebt gepresteerd mag dat opgemerkt worden. Jezelf verkopen hoort er nu eenmaal bij, vanaf het eerste sollicitatiegesprek. Waar het echter foutloopt is het ongebreidelde, ongeverifiëerde lucht blazen.
Een schilder kan indien gewenst gecontrolleerd worden, het volstaat als baas naar de plek te gaan kijken en het aantal geschilderde muren te tellen om iemands prestatie te meten.
In veel bedrijven is dit soort controle echter onbestaande. Daar gaat men af op uiterlijkheden, gebabbel en rapportjes. Daar sluipt het dus binnen.
Ik begrijp dit allemaal niet eerlijk gezegd. Is er dan zo weinig ruggegraat en spirit aanwezig in onze bedrijven dat men blindeling afgaat op iemands percetie naar anderen toe? Men heeft blijkbaar liever iemand die een masker opzet, altijd lacht, altijd met de duimen omhoog staat en alles fijn vindt, en ondertussen alle aandacht naar zich toetrekt, andere mensen lastig valt op het werk om vervolgens luchtbellen te blazen, meestal met zichzelf als onderwerp, held en redder van de firma. Wat verderop zitten dan de mensen te werken die gewoon hun job willen doen, en daarna naar huis gaan. Is daar op zich iets mis mee dan? Waarom heeft men zo graag van die acteurs, van die 'posers'? Op langere termijn ben je toch helemaal niets met zulke luchtzakken?
Ik vraag het me gewoon af.
Perceptie is vaak belangrijker dan echte prestaties.
Ik verklaar me nader:
Iemand die laat ons zeggen 2 muren schildert elke dag en daar dan over opschept.
Erover rondbelt over hoe zwaar het werk wel niet was en vooral begint te lullen over soorten verf en allerlei andere dingen die er niet meteen toe doen. Deze krijgt een perceptiewaarde mee die hoger is dan de persoon die laat ons zeggen 8 muren schildert, zijn kop houdt en gewoon na het beïndigen van zijn taak naar huis gaat.
Deze laatste persoon heeft een zogenaamd communicatieprobleem, die wil het spelletje niet meespelen, of heeft een andere persoonlijkheid dan de eerste. Die persoon zal, volgens de inschatting bij vele managers wel niet veel werken, aangezien hij zich niet vaak laat horen.
Of het nu gaat over brood bakken, iets verkopen in een winkel of werken in een technologie bedrijf, het principe blijft meestal hetzelfde: wie veel lawaai maakt over zichzelf. Zich als het ware als een eigen marketing-departement doorheen de firma begeeft, zichzelf bewierrokend met allerei ideeën en opmerkingen (meestal nog gepikt van een ander ook), die mensen lopen in de kijker. En vermits ze in de kijker lopen scoren ze danook makkelijk bij het soort managers die zelf ook niet veel werken, denken of willen weten. Bij het soort mensen waar het inderdaad allemaal om de perceptie draait.
Ik heb hier een fundamenteel probleem mee aangezien ik op elke firma waar ik werkzaam was dezelfde soort mentaliteit ontwaar. Alleen wordt het erger en erger. Niet moeilijk, de nieuwe mensen die deze bedrijven binnenstapen komen uit een onderwijssysteem waar men 'erbij horen' en 'meedoen' hoog in het vaandel voert, waar het er vooral om draait niet positief of negatief op te vallen en genoeg puntjes te scoren op de door de leerkrachten en docenten voorziene manieren.
Deze manier van werken sijpelt stilaan door in de bedrijfswereld, waar het er meer en meer op aankomt jezelf te verkopen. Op zichzelf is hier niets verkeerd mee uiteraard: wanneer je iets hebt gepresteerd mag dat opgemerkt worden. Jezelf verkopen hoort er nu eenmaal bij, vanaf het eerste sollicitatiegesprek. Waar het echter foutloopt is het ongebreidelde, ongeverifiëerde lucht blazen.
Een schilder kan indien gewenst gecontrolleerd worden, het volstaat als baas naar de plek te gaan kijken en het aantal geschilderde muren te tellen om iemands prestatie te meten.
In veel bedrijven is dit soort controle echter onbestaande. Daar gaat men af op uiterlijkheden, gebabbel en rapportjes. Daar sluipt het dus binnen.
Ik begrijp dit allemaal niet eerlijk gezegd. Is er dan zo weinig ruggegraat en spirit aanwezig in onze bedrijven dat men blindeling afgaat op iemands percetie naar anderen toe? Men heeft blijkbaar liever iemand die een masker opzet, altijd lacht, altijd met de duimen omhoog staat en alles fijn vindt, en ondertussen alle aandacht naar zich toetrekt, andere mensen lastig valt op het werk om vervolgens luchtbellen te blazen, meestal met zichzelf als onderwerp, held en redder van de firma. Wat verderop zitten dan de mensen te werken die gewoon hun job willen doen, en daarna naar huis gaan. Is daar op zich iets mis mee dan? Waarom heeft men zo graag van die acteurs, van die 'posers'? Op langere termijn ben je toch helemaal niets met zulke luchtzakken?
Ik vraag het me gewoon af.
zaterdag, juni 23, 2007
De TV zwendel.
Aangezien ik al een tweetal jaren zonder Televisie leef, heb ik geen beeld meer (hebt u'em?:) over de huidige stand van zake in abonnementenland. De bedrijven die aan TV-distributie doen waren danook eens toe aan een kleine doorlichting. Gewoon voor de fun ben ik even gaan rondkijken over wat er zoal te kopen valt indien je TV wil kijken.
De intercommunales, zoals geweten, zijn alle 36 een soort baronniën die de lokale verdeling van gas, electriciteit, kabeldistributie enzovoorts op zich nemen. 'Op zich nemen' betekent in dit geval dat ze het belastingsgeld dat onze voorouders hebben betaald hebben omgezet in leuke spulletjes zoals TV-bekabeling, gasleidingen en electrisiteitslijnen. Om deze diensten daarna dubbel en dik te laten her-betalen door de kinderen van deze belastingbetalers; uiteraard is er onderhoud en uitbreiding van het netwerk nodig, aar sommige intercommuncales gaan wel erg ver in het afrippen van mensen vind ik. Dat er moet betaald worden voor een dienst en het onderhoud van onze nutsvoorzieningen is logisch, maar waarom speelt hier de vrije markt niet op plekken waar het wel zou moeten? En waarom speelt de vrije markt net wel waar het niet zou moeten?
Een voorbeeld dringt zich op.
Integan, de televisie-distributeur van Antwerpen is een bedrijf dat een ijzeren greep heeft over de manier waarom we TV kijken in deze provincie. Ze zijn al bij al goed georganniseerd, dus over de dienstverlening heb ik niet echt klagen. Maar dat mag wel wanneer je hun prijzenpolitiek bekijkt.
Wat me vooral stoort is dat net hier de vrije markt niet speelt. Je hebt dus geen keuze. Wanneer je in deze Goelag-Antwerpen-Noord woont kan je nu eenmaal maar kiezen tussen enkel opties voor kabe TVl: Integan, of niets.
Ik koos voor 'niets'. Waarom, is meteen duidelijk hieronder:
Rekent u even mee?
Allereerst de verplichte kost voor indienststelling : 29.10 Euro (belachelijk bedrag maar ok)
Deze 'dienst' is puur nep. Aangezien de aansluiting er al ligt in dit geval en er eigenlijk nog steeds signaal op zit. Het is enkel een filter die er voor zorgt dat je niets kan zien buiten sneeuw en 2 vrije zenders. (inderdaad, zelfs zonder aansluiting kan je perfect NBC en ZDF ontvangen blijkbaar ;).
Wanneer je een 'nieuwe' aansluiting neemt is deze prijs 67 euro. Met of zonder BTW vertellen ze er niet bij op hun site, ik vermoed dus zonder.
Vervolgens een abonnemnet (basis-zenders) van 149,85 jaarlijks.
Dit aanbod is magertjes... een allegaartje van Franse, Nederlandse en Duitse openbare zenders waar geen kat naar kijkt.
Hier stopt het verhaal voor de mensen die op de analoge manier TV willen kijken. Voor de anderen, die wat meer zenders willen ontvangen en vooral betere beeldkwaliteit gaat het door:
Voorts nog een digitale decoder: HD-receiver voor 229 EUR. Er is ook nog een recorder (waar je zonder bij te betalen NIET mee kan recorden!! ) van 369 EUR. De mensen die dit ding (productiewaarde 70 euro) kopen zijn stapelgek in mijn opinie...
En dan nu de klap op de vuurpijl: je staat daar dan in een van hun winkels als een koplete lul met je 500 euro aan materaal in je handen en je krijgt je HD 'decoder'.
En wat blijkt?
Je kan met dit toestel niet decoderen zonder een smartcard te hebben. Zelfs voor het goedkoopste basis-pakket heb je deze smartcard nodig! Dus het is sowieso verbonden met de aanschaf van een decoder.
Kost? 25 euro voor 'activatie' van een smarcard.
Dit is de druppel voor mij: dit is pure koppelverkoop. Dit is zoiets als een waterkraan verkopen waarvan de draaiknop zelf niet kan ronddraaien zonder een 'speciale' sleutel van 25 euro. Je rijnste onzin.
De echte TV freaks (die dus ook wel wat anders willen zien dan re-runs van 'Allo-Allo' en The Simpsons seizoen 1 tot 4), kunnen er best nog een 'MEGA' pack bij kopen om daadwerkelijk films van na 1998 te bekijken kosten? 36 euro extra per maand.
En dan heb je dit alles thuis staan... voor de prijs van rond de 430 à 580 Euro, en een returning kost van om en bij de 13 tot 55 euro afhankelijk van je kijk-smaak.
Dan zet je je TV aan en kijk je naar ... diezelfde flutzenders die je op je analoge TV al had.
Nu nog een HD-capable TV kopen van om en bij de 1000 à 2000 euro (die overigens elk uur evenveel verbruikt dan je wasmachine die op volle toeren draait) en je kan 'lekker genieten' van diezelfde uitzendingen van FC de Kampioenen en andere rommel die ze blijven herhalen en herhalen.
Wat een troep. Ik wil best betalen voor TV... maar dan TV waar ik naar kijk!
Laat me de keuze uit zowat ALLE zenders van Japan tot Finland, Van The States tot België en ik zal wel zelf kiezen en betalen voor wat ik 'verbruik'. Technisch is het perfect haalbaar (Internet remember?) om om het even welke kanaal uit te zenden. De prijs erbij vermelden en hup ik kan kijken. En hou de staatzenders gratis voor iedereen.
Maar een 'recorder' verpatsen en dan de mensen extra laten bijbetalen om er te MOGEN mee opnemen is natuurlijk veel winstgevender waarschijnlijk.
"Me iel Aàntwaarpe, mor ni me moa."
Het is me trouwens nog steeds een raadsel waarom we in het grootste deel van Antwerpen nog steeds geen telenet digitaal hebben, niet dat dat goedkoper of beter is, maar dan heb je tenminste al twee spelers op de markt. Nog beter zou zijn dat Telenet via de projecten die lopen voor de Xbox360 mee zou werken. Daarbij gebruikt men deze spelconsole als een decoder en kan je op die manier video on demand doen en live zenders streamen. Maar helaas... telenet doet hier niet aan mee voorlopig. Het had een leuke derde optie geweest...
Voorlopig kijk ik TV op joost.com da's ook goede kwaliteit, geen abonnementen, activatiekost of dure decoders en stomme smartcards... gewoon TV. Vaak zelfs de zelfde zenders dan die integan of telnet digitaal aanbieden...
De intercommunales, zoals geweten, zijn alle 36 een soort baronniën die de lokale verdeling van gas, electriciteit, kabeldistributie enzovoorts op zich nemen. 'Op zich nemen' betekent in dit geval dat ze het belastingsgeld dat onze voorouders hebben betaald hebben omgezet in leuke spulletjes zoals TV-bekabeling, gasleidingen en electrisiteitslijnen. Om deze diensten daarna dubbel en dik te laten her-betalen door de kinderen van deze belastingbetalers; uiteraard is er onderhoud en uitbreiding van het netwerk nodig, aar sommige intercommuncales gaan wel erg ver in het afrippen van mensen vind ik. Dat er moet betaald worden voor een dienst en het onderhoud van onze nutsvoorzieningen is logisch, maar waarom speelt hier de vrije markt niet op plekken waar het wel zou moeten? En waarom speelt de vrije markt net wel waar het niet zou moeten?
Een voorbeeld dringt zich op.
Integan, de televisie-distributeur van Antwerpen is een bedrijf dat een ijzeren greep heeft over de manier waarom we TV kijken in deze provincie. Ze zijn al bij al goed georganniseerd, dus over de dienstverlening heb ik niet echt klagen. Maar dat mag wel wanneer je hun prijzenpolitiek bekijkt.
Wat me vooral stoort is dat net hier de vrije markt niet speelt. Je hebt dus geen keuze. Wanneer je in deze Goelag-Antwerpen-Noord woont kan je nu eenmaal maar kiezen tussen enkel opties voor kabe TVl: Integan, of niets.
Ik koos voor 'niets'. Waarom, is meteen duidelijk hieronder:
Rekent u even mee?
Allereerst de verplichte kost voor indienststelling : 29.10 Euro (belachelijk bedrag maar ok)
Deze 'dienst' is puur nep. Aangezien de aansluiting er al ligt in dit geval en er eigenlijk nog steeds signaal op zit. Het is enkel een filter die er voor zorgt dat je niets kan zien buiten sneeuw en 2 vrije zenders. (inderdaad, zelfs zonder aansluiting kan je perfect NBC en ZDF ontvangen blijkbaar ;).
Wanneer je een 'nieuwe' aansluiting neemt is deze prijs 67 euro. Met of zonder BTW vertellen ze er niet bij op hun site, ik vermoed dus zonder.
Vervolgens een abonnemnet (basis-zenders) van 149,85 jaarlijks.
Dit aanbod is magertjes... een allegaartje van Franse, Nederlandse en Duitse openbare zenders waar geen kat naar kijkt.
Hier stopt het verhaal voor de mensen die op de analoge manier TV willen kijken. Voor de anderen, die wat meer zenders willen ontvangen en vooral betere beeldkwaliteit gaat het door:
Voorts nog een digitale decoder: HD-receiver voor 229 EUR. Er is ook nog een recorder (waar je zonder bij te betalen NIET mee kan recorden!! ) van 369 EUR. De mensen die dit ding (productiewaarde 70 euro) kopen zijn stapelgek in mijn opinie...
En dan nu de klap op de vuurpijl: je staat daar dan in een van hun winkels als een koplete lul met je 500 euro aan materaal in je handen en je krijgt je HD 'decoder'.
En wat blijkt?
Je kan met dit toestel niet decoderen zonder een smartcard te hebben. Zelfs voor het goedkoopste basis-pakket heb je deze smartcard nodig! Dus het is sowieso verbonden met de aanschaf van een decoder.
Kost? 25 euro voor 'activatie' van een smarcard.
Dit is de druppel voor mij: dit is pure koppelverkoop. Dit is zoiets als een waterkraan verkopen waarvan de draaiknop zelf niet kan ronddraaien zonder een 'speciale' sleutel van 25 euro. Je rijnste onzin.
De echte TV freaks (die dus ook wel wat anders willen zien dan re-runs van 'Allo-Allo' en The Simpsons seizoen 1 tot 4), kunnen er best nog een 'MEGA' pack bij kopen om daadwerkelijk films van na 1998 te bekijken kosten? 36 euro extra per maand.
En dan heb je dit alles thuis staan... voor de prijs van rond de 430 à 580 Euro, en een returning kost van om en bij de 13 tot 55 euro afhankelijk van je kijk-smaak.
Dan zet je je TV aan en kijk je naar ... diezelfde flutzenders die je op je analoge TV al had.
Nu nog een HD-capable TV kopen van om en bij de 1000 à 2000 euro (die overigens elk uur evenveel verbruikt dan je wasmachine die op volle toeren draait) en je kan 'lekker genieten' van diezelfde uitzendingen van FC de Kampioenen en andere rommel die ze blijven herhalen en herhalen.
Wat een troep. Ik wil best betalen voor TV... maar dan TV waar ik naar kijk!
Laat me de keuze uit zowat ALLE zenders van Japan tot Finland, Van The States tot België en ik zal wel zelf kiezen en betalen voor wat ik 'verbruik'. Technisch is het perfect haalbaar (Internet remember?) om om het even welke kanaal uit te zenden. De prijs erbij vermelden en hup ik kan kijken. En hou de staatzenders gratis voor iedereen.
Maar een 'recorder' verpatsen en dan de mensen extra laten bijbetalen om er te MOGEN mee opnemen is natuurlijk veel winstgevender waarschijnlijk.
"Me iel Aàntwaarpe, mor ni me moa."
Het is me trouwens nog steeds een raadsel waarom we in het grootste deel van Antwerpen nog steeds geen telenet digitaal hebben, niet dat dat goedkoper of beter is, maar dan heb je tenminste al twee spelers op de markt. Nog beter zou zijn dat Telenet via de projecten die lopen voor de Xbox360 mee zou werken. Daarbij gebruikt men deze spelconsole als een decoder en kan je op die manier video on demand doen en live zenders streamen. Maar helaas... telenet doet hier niet aan mee voorlopig. Het had een leuke derde optie geweest...
Voorlopig kijk ik TV op joost.com da's ook goede kwaliteit, geen abonnementen, activatiekost of dure decoders en stomme smartcards... gewoon TV. Vaak zelfs de zelfde zenders dan die integan of telnet digitaal aanbieden...
vrijdag, juni 22, 2007
knipperen
Zelf was ik geruime tijd een voorstander van strenge controles in het verkeer, met aangepaste boetes. Liefst zelfs boetes die geen geld kosten, maar eerder alternatieve straffen, op maat voor de overtreder. Er zijn nu eenmaal mensen die je niet kan straffen door ze geld te laten betalen , in tegendeel die dan nog opscheppen tegen elkaar over welk een hoge boete ze wel niet moesten betalen.
In ieder geval WAS ik een voorstander van strenger straffen, maar ik ben daar nu vanaf gestapt. Het is me een beetje aan het tegensteken dat mensen die zich proberen aan de verkeersregels te houden (vooral snelheid) toch blijven gepakt worden op alle mogenlijke manieren, terwijl andere overtredingen door de vingers worden gekeken. Zelf krijg ik nooit boetes, aangezien ik me steeds aan de regels houdt, maar ik zie om me heen dat het steeds moeilijker wordt.
Het gaat me vooral hierom: Ik zie, net zoals zovele andere mensen, elke dag talloze overtredingen. Die vaak tot bijna-botsingen leiden, en jammer genoeg ook tot èchte ongevallen. Vandaag nog reed een allochtone jongeman met een totaal wrak van een wagen, zonder richtingaanwijzers een krijspunt op, om dat volledig tot stilstand te komen, en dan vervolgens (ik was bijna op hem gereden) naar links af te draaien. De voorsorteerstrook om naar links af te draaien was blijkbaar 'te lang wachten' want daar stonden nog een 5-tal auto's voor het rood maar ja, wanneer je geen knipperlichten gebruikt mag het blijkbaar wel volgens mijnheer.
Ik claxonneerde hevig, om de man duidelijk te maken dat hij een kruispunt blokkeerde, waarna hij verder linksaf reed, middenvinger in de lucht. Er kwam net een vrachtwagen aan gereden uit de andere richting. Ik gaf gas, en hoopte ondertussen dat Darwin zijn werk zou doen en deze mafketel van de weg zou maaien.
Dit is maar één enkel voorbeeld, maar er zijn er honderden. Waar niet de snelheid, maar de totale onwetendheid over reglementering of gewone domheid de echte overtreding is. Het ergste is, dat ikzelf dan de kans loop enkele meters verder geflitst te worden omdat ik 7 km/u te snel rijd. Terwijl het heerschap in kwestie lekker verder ongelukken kan veroorzaken.
Ik vind dat er te veel werk wordt gemaakt om snelheidsovertredingen vast te stellen (en vooral te innen), terwijl er voor de rest van de overtredingen totale wetteloosheid heerst. Ik zie bijvoorbeeld geen enkele bejaarde beboet worden, omdat deze geen voorrang verleent aan een rond punt aan de reeds aanwezige bestuurders (altijd aangegeven door de verkeersborden), ik zie dezelfde bejaarden ook niet beboet worden wanneer ze op het midden van een kruispunt hun neus aan het snuiten zijn op de fiets of zonder knipperlichten te gebruiken links indraaien tegen 5 km/u op een baan waar je 70 mag.
Wat ik enkel zie, zijn mensen die werken voor hun geld en beboet worden voor het fout parkeren en het te snel rijden. Niet dat deze laatste ook vrijuit moeten gaan, in tegendeel, men mag streng controlleren. Alleen vraag ik me af hoe je in hemelsnaam mensen een beetje rekening met elkaar kan laten houden en hoffelijk laten rijden wanneer je steeds beloond wordt om je niet aan de regels te houden?
Zolang je maar niet tè snel rijdt is er zeer weinig kans op een boete. Waarom zou men dan nog zijn knipperlicht gebruiken? Of voorrang verlenen of de witte volle lijnen respecteren?
Je kan evengoed even een snelle shortcut nemen over diezelfde witte lijnen, en zonder pinkers door het verkeer zoeven. Zolang je maar niet TE snel rijdt... en daar zit'm het probleem net; de gevaarlijkste mensen rijden niet noodzakelijk te snel, maar zijn de mensen die nog nooit een examen hebbena afgelegd, hun rijbewijs destijds hebben gekrègen in een totaal andere wereld dan nu, nooit hun theoretische kennis hebben moeten bewijzen (zo denken nog vele oudere mensen dat je op een rond punt gewoon voorrang van rechts hebt ook al staan er bordjes die ze niet echt kennen), mensen die geen 5 meter ver kunnen kijken, te gierig zijn om gas te geven, of met wagens rijden waarvan er niets in orde is.
Ik vrees zelfs dat heel wat wagens worden bestuurd door mensen uit bepaalde Oost-Europese landen, waar het rijden blijkbaar heel anders in elkaar zit ofzo. Het wordt elke dag gevaarlijker op de wegen, en elke dag zie ik meer en meer flistpaaltjes overal opduiken (samen met onreglementair aangelegde vluchtheuvels).
Ik wacht op de dag dat men de bejaarde man die zijn knipperlichten niet gebruikt eens aan de kant zet en ook 50 euro laat betalen.
Ik wacht op de dag dat de 4x4 rijder die gewoon over een berm rijdt om sneller op zijn bestemming te geraken zijn wagen in beslag neemt.
En ik wacht nog meer op de dag dat mensen die op een linkerrijvak van een grote baan 30 km/u aan het rijden zijn (omdat ze naar 'den bakker' moeten en zeker op tijd naar links willen geraken), van de baan worden gehaald, auto kwijt zijn, rijbewijs kwijt zijn en in ruil een tramkaart van 1 maand krijgen als ze beloven nooit meer in een auto te komen.
En ondertussen gaat het flitsen voort. Zonder visie, maar met een volle portemonee. Even wat cijfers: 425 000 overtredingen ongeveer voor snelheid alleen in 2006. Waarbij de minimum een 50 euro is. U kan zelf uitrekenen.
Dit brengt meer op dan de verkeersregels laten naleven op andere buiten de snelheid uiteraard.
Dus lekker bellen met de gsm zonder handenvrij,... sigaretten opsteken, haar kammen, schmink opdoen en geen knipperlichten gebruiken. De politie is er toch niet mee bezig...
In ieder geval WAS ik een voorstander van strenger straffen, maar ik ben daar nu vanaf gestapt. Het is me een beetje aan het tegensteken dat mensen die zich proberen aan de verkeersregels te houden (vooral snelheid) toch blijven gepakt worden op alle mogenlijke manieren, terwijl andere overtredingen door de vingers worden gekeken. Zelf krijg ik nooit boetes, aangezien ik me steeds aan de regels houdt, maar ik zie om me heen dat het steeds moeilijker wordt.
Het gaat me vooral hierom: Ik zie, net zoals zovele andere mensen, elke dag talloze overtredingen. Die vaak tot bijna-botsingen leiden, en jammer genoeg ook tot èchte ongevallen. Vandaag nog reed een allochtone jongeman met een totaal wrak van een wagen, zonder richtingaanwijzers een krijspunt op, om dat volledig tot stilstand te komen, en dan vervolgens (ik was bijna op hem gereden) naar links af te draaien. De voorsorteerstrook om naar links af te draaien was blijkbaar 'te lang wachten' want daar stonden nog een 5-tal auto's voor het rood maar ja, wanneer je geen knipperlichten gebruikt mag het blijkbaar wel volgens mijnheer.
Ik claxonneerde hevig, om de man duidelijk te maken dat hij een kruispunt blokkeerde, waarna hij verder linksaf reed, middenvinger in de lucht. Er kwam net een vrachtwagen aan gereden uit de andere richting. Ik gaf gas, en hoopte ondertussen dat Darwin zijn werk zou doen en deze mafketel van de weg zou maaien.
Dit is maar één enkel voorbeeld, maar er zijn er honderden. Waar niet de snelheid, maar de totale onwetendheid over reglementering of gewone domheid de echte overtreding is. Het ergste is, dat ikzelf dan de kans loop enkele meters verder geflitst te worden omdat ik 7 km/u te snel rijd. Terwijl het heerschap in kwestie lekker verder ongelukken kan veroorzaken.
Ik vind dat er te veel werk wordt gemaakt om snelheidsovertredingen vast te stellen (en vooral te innen), terwijl er voor de rest van de overtredingen totale wetteloosheid heerst. Ik zie bijvoorbeeld geen enkele bejaarde beboet worden, omdat deze geen voorrang verleent aan een rond punt aan de reeds aanwezige bestuurders (altijd aangegeven door de verkeersborden), ik zie dezelfde bejaarden ook niet beboet worden wanneer ze op het midden van een kruispunt hun neus aan het snuiten zijn op de fiets of zonder knipperlichten te gebruiken links indraaien tegen 5 km/u op een baan waar je 70 mag.
Wat ik enkel zie, zijn mensen die werken voor hun geld en beboet worden voor het fout parkeren en het te snel rijden. Niet dat deze laatste ook vrijuit moeten gaan, in tegendeel, men mag streng controlleren. Alleen vraag ik me af hoe je in hemelsnaam mensen een beetje rekening met elkaar kan laten houden en hoffelijk laten rijden wanneer je steeds beloond wordt om je niet aan de regels te houden?
Zolang je maar niet tè snel rijdt is er zeer weinig kans op een boete. Waarom zou men dan nog zijn knipperlicht gebruiken? Of voorrang verlenen of de witte volle lijnen respecteren?
Je kan evengoed even een snelle shortcut nemen over diezelfde witte lijnen, en zonder pinkers door het verkeer zoeven. Zolang je maar niet TE snel rijdt... en daar zit'm het probleem net; de gevaarlijkste mensen rijden niet noodzakelijk te snel, maar zijn de mensen die nog nooit een examen hebbena afgelegd, hun rijbewijs destijds hebben gekrègen in een totaal andere wereld dan nu, nooit hun theoretische kennis hebben moeten bewijzen (zo denken nog vele oudere mensen dat je op een rond punt gewoon voorrang van rechts hebt ook al staan er bordjes die ze niet echt kennen), mensen die geen 5 meter ver kunnen kijken, te gierig zijn om gas te geven, of met wagens rijden waarvan er niets in orde is.
Ik vrees zelfs dat heel wat wagens worden bestuurd door mensen uit bepaalde Oost-Europese landen, waar het rijden blijkbaar heel anders in elkaar zit ofzo. Het wordt elke dag gevaarlijker op de wegen, en elke dag zie ik meer en meer flistpaaltjes overal opduiken (samen met onreglementair aangelegde vluchtheuvels).
Ik wacht op de dag dat men de bejaarde man die zijn knipperlichten niet gebruikt eens aan de kant zet en ook 50 euro laat betalen.
Ik wacht op de dag dat de 4x4 rijder die gewoon over een berm rijdt om sneller op zijn bestemming te geraken zijn wagen in beslag neemt.
En ik wacht nog meer op de dag dat mensen die op een linkerrijvak van een grote baan 30 km/u aan het rijden zijn (omdat ze naar 'den bakker' moeten en zeker op tijd naar links willen geraken), van de baan worden gehaald, auto kwijt zijn, rijbewijs kwijt zijn en in ruil een tramkaart van 1 maand krijgen als ze beloven nooit meer in een auto te komen.
En ondertussen gaat het flitsen voort. Zonder visie, maar met een volle portemonee. Even wat cijfers: 425 000 overtredingen ongeveer voor snelheid alleen in 2006. Waarbij de minimum een 50 euro is. U kan zelf uitrekenen.
Dit brengt meer op dan de verkeersregels laten naleven op andere buiten de snelheid uiteraard.
Dus lekker bellen met de gsm zonder handenvrij,... sigaretten opsteken, haar kammen, schmink opdoen en geen knipperlichten gebruiken. De politie is er toch niet mee bezig...
zaterdag, juni 16, 2007
de lucht is blauw...
...En het zonnetje schijnt. Daar zijn de flikken weer.
Elk jaar wordt het fenomeen duidelijker: de politie is meer prominent aanwezig in de stad wanneer het zonnig is.
Het lijkt wel alsof er opeens meer agenten, meer patrouillewagens en meer voetvolk beschikbaar is wanneer het zomert. Een raar fenomeen vind ik dat. Niet dat er iets mis is met meer blauw op straat. Op zich kan het alleen het gevoel maar verbeteren dat je veilig in je eigen stad kan rondlopen, alleen vind ik het wat vreemd dat die mensen opeens vanachter elke hoek en struik komen gekropen wanneer het zonnetje schijnt.
Het lijkt wel alsof ze heel de winter binnen achter hun bureau zitten, schrik van de regen, wind en eventuele sneeuwvlokjes. Om dan wanneer de zon begint te schijnen en de thermometer boven de 25°C begint te komen, naar buiten te gaan: massaal.
Het is ook opvallend dat op de eerste echte zomerse warme dag dit jaar, ik maar liefst 3 keer een flitspatrouille tegenkwam (lekker met de ramen open in de wagen zitten wachten tot er iemand 3 km/u te snel rijdt, terwijl ze daar van de zon aan't genieten waren... als een spin in een web.)
Het is hen gegund uiteraard om, net zoals iedereen, van het weer te genieten waar mogenlijk... al vraag ik me af waarom ik in de wintermaanden, nergens maar dan ook nergens politie tegenkom in de binnenstad. Ook dan loopt er krapuul op straat, ook dan kunnen je hersens ingeslagen worden door een dolgedraaide mafketel die op je gsm (45 euro, mediamarkt :) uit is... maar dan zie je ze niet uiteraard...
Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat deze 'pose' een deel is van een campagne om vooral toeristen, te laten zien dat deze stad veilig is. Dat ze met andere woorden lekker relaxed hun centjes hier kunnen uitgeven: want de politie waakt, gekleed in zweterige zomerhemden over hun welzijn.
Alles begint in deze stad trouwens hetzelfde doel te dienen; toeristen het naar hun zin maken.
Ik dacht dat we een havenstad waren? Een stad die niet van één enkel ding leeft (namelijk toerisme), maar van een waaier aan handel, industrie, scheepvaart, toerisme, cultuur, ....
Als er dan toch zoveel politie beschikbaar is in de zomer om over meestal Nederlandse toeristen te waken, dan kunnen ze deze manschappen ook inzetten tijdens de wintermaanden. Moest het aan inspiratie ontrbreken: ze kunnen bijvoorbeeld eens om 3-4 u 's ochtends alle zatte, of stonede taxi-chauffeurs controlleren of de Keizerlei-Meir ontdoen van straatboefjes of nog beter: de drommen nep-muzikanten/aftroggelaars in de gavangenis zwieren (waar ze thuishoren).
Maar in de zomer rondparaderen met 5 patroeilles op 10 min tijd over de Groenplaats is natuurlijk veel toffer. Er waren zelfs agenten die vrolijk meespeelden met enkele wilde meisjes die een vrijgezellenavond waren aan het houden "Kijk, nen echte flik... haha, vraag die ne kus!".
Elk Disneyland heeft zo z'n man in een Mickey-Mouspak nodig natuurlijk...
Elk jaar wordt het fenomeen duidelijker: de politie is meer prominent aanwezig in de stad wanneer het zonnig is.
Het lijkt wel alsof er opeens meer agenten, meer patrouillewagens en meer voetvolk beschikbaar is wanneer het zomert. Een raar fenomeen vind ik dat. Niet dat er iets mis is met meer blauw op straat. Op zich kan het alleen het gevoel maar verbeteren dat je veilig in je eigen stad kan rondlopen, alleen vind ik het wat vreemd dat die mensen opeens vanachter elke hoek en struik komen gekropen wanneer het zonnetje schijnt.
Het lijkt wel alsof ze heel de winter binnen achter hun bureau zitten, schrik van de regen, wind en eventuele sneeuwvlokjes. Om dan wanneer de zon begint te schijnen en de thermometer boven de 25°C begint te komen, naar buiten te gaan: massaal.
Het is ook opvallend dat op de eerste echte zomerse warme dag dit jaar, ik maar liefst 3 keer een flitspatrouille tegenkwam (lekker met de ramen open in de wagen zitten wachten tot er iemand 3 km/u te snel rijdt, terwijl ze daar van de zon aan't genieten waren... als een spin in een web.)
Het is hen gegund uiteraard om, net zoals iedereen, van het weer te genieten waar mogenlijk... al vraag ik me af waarom ik in de wintermaanden, nergens maar dan ook nergens politie tegenkom in de binnenstad. Ook dan loopt er krapuul op straat, ook dan kunnen je hersens ingeslagen worden door een dolgedraaide mafketel die op je gsm (45 euro, mediamarkt :) uit is... maar dan zie je ze niet uiteraard...
Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat deze 'pose' een deel is van een campagne om vooral toeristen, te laten zien dat deze stad veilig is. Dat ze met andere woorden lekker relaxed hun centjes hier kunnen uitgeven: want de politie waakt, gekleed in zweterige zomerhemden over hun welzijn.
Alles begint in deze stad trouwens hetzelfde doel te dienen; toeristen het naar hun zin maken.
Ik dacht dat we een havenstad waren? Een stad die niet van één enkel ding leeft (namelijk toerisme), maar van een waaier aan handel, industrie, scheepvaart, toerisme, cultuur, ....
Als er dan toch zoveel politie beschikbaar is in de zomer om over meestal Nederlandse toeristen te waken, dan kunnen ze deze manschappen ook inzetten tijdens de wintermaanden. Moest het aan inspiratie ontrbreken: ze kunnen bijvoorbeeld eens om 3-4 u 's ochtends alle zatte, of stonede taxi-chauffeurs controlleren of de Keizerlei-Meir ontdoen van straatboefjes of nog beter: de drommen nep-muzikanten/aftroggelaars in de gavangenis zwieren (waar ze thuishoren).
Maar in de zomer rondparaderen met 5 patroeilles op 10 min tijd over de Groenplaats is natuurlijk veel toffer. Er waren zelfs agenten die vrolijk meespeelden met enkele wilde meisjes die een vrijgezellenavond waren aan het houden "Kijk, nen echte flik... haha, vraag die ne kus!".
Elk Disneyland heeft zo z'n man in een Mickey-Mouspak nodig natuurlijk...
maandag, juni 11, 2007
waar zijn de winnaars?
Wie zijn al die CD&V'ers eigenlijk? Wanneer bij de mensen die ik ken rondvraag is er niemand, maar danook niemand die op deze mensen gestemd heeft. Niet dat het iets is om je over te schamen. Neen, zelfs verstokte Vlaams Belang stemmers zijn tegenwoordig hun gêne kwijt en scheppen er openlijk over op dat ze 'de Gerolf' weer hun stem hebben gegeven. Het is hun gegund uiteraard, iedereen stemt op wie hij of zij wil.
Wat me echter opvalt is dat er in mijn vriendenkring, familie omgeving en zelfs op het werk geen kat openlijk zegt dat ze op de CD&V hebben gestemd. Nu vraag ik me af wat voor mensen er dan wèl op stemmen. Van de plusminus 30 mensen aan wie ik het heb gevraagd, was er alvast niemand. Wel zo'n stuk of 11 die op de Lijst deDecker stemden, wat proportioneel ook niet klopt uiteraard.
Ik kan enkel maar concluderen dat er ergens in van die kleine afgeschermde, landelijke gehuchten enorm veel mensen zijn die massaal op deze partij hebben gestemd. Samen met een boel andere mensen uit de steden die er niet openlijk voor durven uitkomen om een of andere reden.
Ik schrok een beetje van de uitslag eerlijk gezegd,... dat de SP.a zoveel klappen ging krijgen had ik niet verwacht, temeer omdat hun kiespubliek meestal de partij blijft steunen ondanks alle tegenslagen. Maar wanneer ik zo rondhoor zijn er ex-SP.a stemmers die verbazend genoeg wel iets zien in de LDD. Wat op zich nog maar eens bewijst dat denken in termen van links en rechts een beetje passé is. Iedereen is wel eens links en ook recht over bepaalde standpunten.
Wat me nog het meest stoorde was het Vlaams-blok-achtige broeierige, vlaggenswaai-sfeerje dat er bij de CD&V overwinning heerste in hun feestzaal. Het was er zweterig, te zien aan de bovenlip van Yves Leterme. Het was er ook Vlaamsgezind. Eigenlijk had het me niet verbaasd om een enkeling 'eigen volk eerst' te horen roepen, of met een paar bokshandschoenen zwaaiend het worod te nemen vanop een tafel... maar Yves bleef kalm en berekend. De machtspartij van weleer is opnieuw herrezen en zal ook op die manier opnieuw regeren. Wat dat zijn ze, een partij die kost wat kost aan de macht wil zijn om de oude garde hun postjes te geven. Er is in mijn ogen niets veranderd, al kunnen ze uiteraard nog positief verrassen. Ik geef hen daarom het voordeel van de twijfel. De komende weken en maanden kunnen al heel wat bewijzen in die zin.
Al vrees ik dat we nog spijt gaan hebben dat Verhofstadt weg is.
Verder een hele opluchting om te zien dat zowel groen als de Lijst deDecker het halen.
Zelf ben ik een hevig tegenstander van de 5% kiesdrempel. Ik vind het basis-ondemocratisch om elke keer een half miljoen stemmen gewoon te laten veranderen van signatuur. Wie de pech heeft dat de partij waar men op stemde net de kiesdrempel niet haalt, ziet vaak de zetel ingenomen worden door een partij die helemààl NIET de mening van deze persoon vertegenwoordigd. Is het niet waar het om draait. Volksvertegenwoordiging?
Wanneer je van partijen her en der 1%, 4.2% 0.5 % afsnoept kan je al een heleboel 'uitgerangeerde' van de andere partijen terughalen.
vrijdag, juni 08, 2007
over verdraagzaamheid
Onverdraagzaamheid gaat soms ver, kijk maar naar de schijtpartij in Antwerpen of de vele mensen die racistische uitlatingen blijven 'cool' vinden.
Er is echter nog iets veel ergerlijkers dan onverdraagzaamheid zich als een virus meester aan het maken van de maatschappij: de òververdraagzaamheid.
De oververdraagzaamheid vind ik persoonlijk smeriger, laffer en hatelijker dan de onverdraagzaamheid. Het verschil zit'm in de attitude van de personen.
Een voorbeeld: een niet al te toffe persoon maakt misschien recht in iemand anders' gezicht een opmerking over het feit dat hij/zij de andere niet kan luchten. Dit kan zijn omdat de persoon in kwestie rookt, een huidskleur heeft die de onverdraagzame niet kan uitstaan, of desnoods muziek speelt die hem niet aanstaat. De redenen kunnen velerlij zijn. Zeker in bepaalde buurten in de grootsteden is iedereen wel over iedereen onverdraagzaam over bepaalde punten.
Maar, moet ik opmerken, in dit voorbeeld is de mens in kwestie wel zo eerlijk geweest om eerlijk uit te komen voor het onverdraagzaam zijn.
Het is niet mooi natuurlijk. Al kan er wel enige sympathie af voor iemand die openlijk durft zeggen dat hij niet verdraagzaam (meer) is over bepaalde dingen in zijn/haar buurt. Je zult maar jaren aan een stuk naast bijvoorbeeld een papegaaienliefhebber wonen die deze lawaaierige dieren laat krijsen doorheen heel de woonbuurt... prettig is anders. Zulke mensen hebben blijkbaar ook niet het besef dat ze misschien beter op een boerderij zouden thuishoren dan in een voorstad, maar dit terzijde.
Er is dus ook oververdraagzaamheid.
De oververdraagzame mensen, wie zijn dat?
Deze zijn erger dan de persoon uit mijn eerste voorbeeld in mijn opinie. Aangezien ze te laf zijn om voor hun èchte mening uit te komen, te bang zijn om deze meningen te uiten, of nog erger: dat hun brein tot zo'n moestuin is herleid door de vele medicatie, dat er van enig bewustzijn nauwelijks nog sprake kan zijn.
Je kan bij wijze van spreken naast zulke oververdraagzame mensen wonen, heel je gezin uitmoorden terwijl je een album van Slayer loeihard zet, en dan nog zullen deze mensen geen kik geven. Meer nog, wanneer men achteraf vraagt of ze iets gehoord of gezien hebben zullen ze de schouders ophalen en verbaasd voor zich uit staren. Hetzelfde wanneer je bijvoorbeeld elke dag met een enorm luidruchtige stofzuiger de gang schoonmaakt om 7u 's ochtends. Niemand geeft een reactie...
Deze oververdraagzame mensen zijn waardeloze planten. Op zich niet erg zou je denken, ware het niet dat ook àndere mensen door deze oververdraagzame mensen niet meer de kans hebben te klagen. Ze overwoekeren als het ware de publieke opinie. Want zeg nu eerlijk, als alle mensen iets tollereren om je heen, dan zal er wel met jouw iets mis zijn niet? Niet waar...
Een voorbeeld: een ijskarretje met een enorm luid en irritant elektronisch muziekje rijdt elke dag 4 maal door dezelfde straat. Minutenlang moet heel de buurt telkens dezelfde enerverende tonen aanhoren van een kinderliedje dat met 100db de lucht wordt ingesmeten.
Maar niemand reageert. Niemand wil doorgaan voor "de onverdraagzame", "die Vlaams-blokker", "de kleinzielige klager"... dus er gebeurt niets.
De hinder blijft; iedereen is lekker democratisch, politiek correct en o-zo verdraagzaam.
Maar ondertussen zijn er enkele studenten die niet kunnen leren, zijn er mensen die in hun avondwerk gestoord worden, of zijn er mensen die op hun vrije dag geen boek kunnen lezen.
En dat allemaal omwille van de minieme winst die een of andere leurder wil opstrijken door de verkoop van ijs van matige kwaliteit?!
Ik denk niet onverdraagzaamheid op zich hier misplaatst zou zijn. Meer nog, ik heb alle respect voor iemand die op dat ogenblik naar die ijsventer stapt en deze verzoekt zijn elektronische rommel uit te schakelen. En in het geval van een negatief antwoord (of agressie, want niet alle leurders zijn even 'verdraagzaam' als het op klachten aankomt:) naar de lokale overheden stapt om paal en perk te stellen aan de geluidshinder.
In ieder geval is het heel 'in' aan het worden (vooral in blaadjes die het van rijkeluiskindjes, EMO-kids en scoutsmensen moeten hebben) om onverdraagzaamheid als iets heel negatiefs af te schilderen. Als iets dat enkel thuishoort bijdolgedraaide extremisten en halve waanzinnigen. Uiteraard zijn er mensen die tè zijn. Uiteraard zijn er mensen die uit onverdraagzaamheid gewelddaden plegen, wat niet goed te praten valt. Alleen vind ik het jammer dat we door het afschilderen van 'onverdraagzaam' als een equivalent voor 'kwaadaardig' in de mainstream media onszelf in de over-verdraagzaamheid dwingen. En dit is veel schadelijker.
Dit wekt net de illusie op dat alles in orde is, dat JIJ alleen met een klacht of een irritatie zit tegenover iets of iemand, terwijl het eigenlijk niet zo is.
Het is vaak zo dat wat jou hindert ook een heleboel andere mensen dwars zit (grasmaaiers, luidruchtige dieren, buren die niet ophouden te doe-het-zelven, luide muziek, kleine pesterijen...) alleen is er ogenschijnlijk niemand die nog op straat durft gaan staan en zeggen "Ik ben het kotsbeu, ik ben onverdraagzaam tegenover dit of dat!".
Zulke mensen worden met de vinger gewezen, terwijl ze misschien proberen duidelijk te maken dat we allemaal veel te veel over ons heen laten lopen door mensen die denken dat alles wat ze doen wel in orde zal zijn voor hun omgeving.
Zo zijn er veel mensen die omdat ze daar zelf lekker zin in hebben, allerlei dieren in huis halen. Wanneer de overlast voor henzelf echter te groot wordt, zetten ze ze in de tuin of op terras, waar ze dan een hinder vormen voor heel de buurt. En zo zijn er tientalle voorbeelden (zoals de egoïst met zijnijskar die de sfeer in vele straten elke dag verpest met zijn muziek) die allemaal getolereerd worden,... omdat niemand nog een zeurpiet durft zijn.
Mijn tip: wees die zeurpiet, schrijf naar de gemeente, leg klacht neer, ga praten met de buurt... doe in ieder geval iets!
Er is echter nog iets veel ergerlijkers dan onverdraagzaamheid zich als een virus meester aan het maken van de maatschappij: de òververdraagzaamheid.
De oververdraagzaamheid vind ik persoonlijk smeriger, laffer en hatelijker dan de onverdraagzaamheid. Het verschil zit'm in de attitude van de personen.
Een voorbeeld: een niet al te toffe persoon maakt misschien recht in iemand anders' gezicht een opmerking over het feit dat hij/zij de andere niet kan luchten. Dit kan zijn omdat de persoon in kwestie rookt, een huidskleur heeft die de onverdraagzame niet kan uitstaan, of desnoods muziek speelt die hem niet aanstaat. De redenen kunnen velerlij zijn. Zeker in bepaalde buurten in de grootsteden is iedereen wel over iedereen onverdraagzaam over bepaalde punten.
Maar, moet ik opmerken, in dit voorbeeld is de mens in kwestie wel zo eerlijk geweest om eerlijk uit te komen voor het onverdraagzaam zijn.
Het is niet mooi natuurlijk. Al kan er wel enige sympathie af voor iemand die openlijk durft zeggen dat hij niet verdraagzaam (meer) is over bepaalde dingen in zijn/haar buurt. Je zult maar jaren aan een stuk naast bijvoorbeeld een papegaaienliefhebber wonen die deze lawaaierige dieren laat krijsen doorheen heel de woonbuurt... prettig is anders. Zulke mensen hebben blijkbaar ook niet het besef dat ze misschien beter op een boerderij zouden thuishoren dan in een voorstad, maar dit terzijde.
Er is dus ook oververdraagzaamheid.
De oververdraagzame mensen, wie zijn dat?
Deze zijn erger dan de persoon uit mijn eerste voorbeeld in mijn opinie. Aangezien ze te laf zijn om voor hun èchte mening uit te komen, te bang zijn om deze meningen te uiten, of nog erger: dat hun brein tot zo'n moestuin is herleid door de vele medicatie, dat er van enig bewustzijn nauwelijks nog sprake kan zijn.
Je kan bij wijze van spreken naast zulke oververdraagzame mensen wonen, heel je gezin uitmoorden terwijl je een album van Slayer loeihard zet, en dan nog zullen deze mensen geen kik geven. Meer nog, wanneer men achteraf vraagt of ze iets gehoord of gezien hebben zullen ze de schouders ophalen en verbaasd voor zich uit staren. Hetzelfde wanneer je bijvoorbeeld elke dag met een enorm luidruchtige stofzuiger de gang schoonmaakt om 7u 's ochtends. Niemand geeft een reactie...
Deze oververdraagzame mensen zijn waardeloze planten. Op zich niet erg zou je denken, ware het niet dat ook àndere mensen door deze oververdraagzame mensen niet meer de kans hebben te klagen. Ze overwoekeren als het ware de publieke opinie. Want zeg nu eerlijk, als alle mensen iets tollereren om je heen, dan zal er wel met jouw iets mis zijn niet? Niet waar...
Een voorbeeld: een ijskarretje met een enorm luid en irritant elektronisch muziekje rijdt elke dag 4 maal door dezelfde straat. Minutenlang moet heel de buurt telkens dezelfde enerverende tonen aanhoren van een kinderliedje dat met 100db de lucht wordt ingesmeten.
Maar niemand reageert. Niemand wil doorgaan voor "de onverdraagzame", "die Vlaams-blokker", "de kleinzielige klager"... dus er gebeurt niets.
De hinder blijft; iedereen is lekker democratisch, politiek correct en o-zo verdraagzaam.
Maar ondertussen zijn er enkele studenten die niet kunnen leren, zijn er mensen die in hun avondwerk gestoord worden, of zijn er mensen die op hun vrije dag geen boek kunnen lezen.
En dat allemaal omwille van de minieme winst die een of andere leurder wil opstrijken door de verkoop van ijs van matige kwaliteit?!
Ik denk niet onverdraagzaamheid op zich hier misplaatst zou zijn. Meer nog, ik heb alle respect voor iemand die op dat ogenblik naar die ijsventer stapt en deze verzoekt zijn elektronische rommel uit te schakelen. En in het geval van een negatief antwoord (of agressie, want niet alle leurders zijn even 'verdraagzaam' als het op klachten aankomt:) naar de lokale overheden stapt om paal en perk te stellen aan de geluidshinder.
In ieder geval is het heel 'in' aan het worden (vooral in blaadjes die het van rijkeluiskindjes, EMO-kids en scoutsmensen moeten hebben) om onverdraagzaamheid als iets heel negatiefs af te schilderen. Als iets dat enkel thuishoort bijdolgedraaide extremisten en halve waanzinnigen. Uiteraard zijn er mensen die tè zijn. Uiteraard zijn er mensen die uit onverdraagzaamheid gewelddaden plegen, wat niet goed te praten valt. Alleen vind ik het jammer dat we door het afschilderen van 'onverdraagzaam' als een equivalent voor 'kwaadaardig' in de mainstream media onszelf in de over-verdraagzaamheid dwingen. En dit is veel schadelijker.
Dit wekt net de illusie op dat alles in orde is, dat JIJ alleen met een klacht of een irritatie zit tegenover iets of iemand, terwijl het eigenlijk niet zo is.
Het is vaak zo dat wat jou hindert ook een heleboel andere mensen dwars zit (grasmaaiers, luidruchtige dieren, buren die niet ophouden te doe-het-zelven, luide muziek, kleine pesterijen...) alleen is er ogenschijnlijk niemand die nog op straat durft gaan staan en zeggen "Ik ben het kotsbeu, ik ben onverdraagzaam tegenover dit of dat!".
Zulke mensen worden met de vinger gewezen, terwijl ze misschien proberen duidelijk te maken dat we allemaal veel te veel over ons heen laten lopen door mensen die denken dat alles wat ze doen wel in orde zal zijn voor hun omgeving.
Zo zijn er veel mensen die omdat ze daar zelf lekker zin in hebben, allerlei dieren in huis halen. Wanneer de overlast voor henzelf echter te groot wordt, zetten ze ze in de tuin of op terras, waar ze dan een hinder vormen voor heel de buurt. En zo zijn er tientalle voorbeelden (zoals de egoïst met zijn
Mijn tip: wees die zeurpiet, schrijf naar de gemeente, leg klacht neer, ga praten met de buurt... doe in ieder geval iets!
zaterdag, juni 02, 2007
verkiezingskoorts ... not
Een van de vele geneugden van de zogenaamde zomer is op een terrasje zitten en lekker over werk, politiek, kunst praten. Wat anekdotes vertellen die al dan niet leiden tot een grappige conversatie. Gisterenavond was zo'n avond waarop het aangenaam was buiten. Tot de terrassfeer even verstoord werd door een groepje Antwerpse SP-A'ers.
Deze mensen stelden zich voor als de SP-A jongeren en wilde me een papier in mijn handen duwen met daarop hun beeldtenis in stickervorm. Ik wijgerde. Om een of andere reden heb ik niet graag dat men me stoort om reclame te maken; of het nu voor een produkt is of een kandidaat op een kieslijst. Ik zie die mensen nooit, enkel zo 2-3 weken voor de verkiezingen realiseren ze zich dat ze 'onder de mensen' moeten komen, waarna ze in groep de straat op trekken om wat pamfletjes uit te delen. Ikzelf heb een vrij extreme politieke strekking... een die momenteel niet vertegenwoordigd wordt door geen enkele Belgische partij. Dus wat kan mij het schelen...
Ik ben niet voor of tegen welke strekking danook, ik vind alleen dat we met te veel mensen op deze aardkloot ronlopen. En deze overpopulatie, in combinatie met vrije markt en democratie maakt dat er allerlei problemen ontstaan. Die problemen leiden tot oorlogen, hongersnood en totale decadentie. Maar er is uiteraard geen enkele politieke partij die zal zeggen dat ze graag een 95% van de mensen zou willen laten verdwijnen. Dit is op zijn zachts gezegd niet politiek correct. Dus moddert men maar aan door te praten over hoofddoeken, verkeersregels en andere onzin die er totaal niet toe doet. Waar het echt om draait is als mensenras in een zeker evenwicht te leven met de planeet (en dan heb ik het niet over ecologie alleen!) en een zekere technologische vooruitgang na te streven waardoor we al te grote problemen kunnen voorkomen.
Dit kan volgens mij nooit in een maatschappij waar mensen in recordtijd alles willen bezitten wat hen voorgespiegeld wordt en waar het consumeren op zich het centrale thema is van zowat elk gesprek dat je opvangt.
En dan staat er iemand van rond de 40 jaar, die zichzelf lid noemt van de "jongeren" afdeling van een partij voor je neus met een papier te leuren waar op staat dat je JA moet zeggen tegen iets. Waar ik dan precies JA op zeg was niet meteen duidelijk. Waarschijnlijk stem je op zo iemand omdat ze er leuk uitziet, of omdat je ze kent van in de familie. Waarna ze een stuk of 4 jaar een mandaat opneemt met bijbehorende dotaties en dan in de anonimiteit verdwijnt omdat er weer andere zogenaamde jongeren in die partij ook een kans willen krijgen. Bollenwinkel noemen ze zoiets terecht. Deze mensen hebben geen ruggegraat, zullen nooit een betere toekomst uittekenen en hebben zeker niet de drive in hen om mij een stem te ontlokken. De vraag is wie wel...
Wanneer ik lees dat de jongeren van 18 tot 21 jaar die nu voor het eerst gaan stemmen massaal op de CD&V-NVa stemmen kan ik enkel maar concluderen dat er enorm veel jeugdbeweging-achtige, humo-lezende, studiebeurs krijgende, nette-gezins-ouders hebbende kindjes ronlopen met EMO-kapsels die denken dat alles wel in orde is als je een net pak aan hebt en vormloze taal spreekt, geen ruggegraat toont en vooral lekker in het midden van elke discussie neerzit zonder echt standpunten in te nemen. Ik moet eerlijk gezegd kotsen van zulke mensen, aangezien ze hun meningen ingelepeld krijgen van leerkrachten en enkele jongerenbladen. Ik heb het programma van de CD&V gelezen en kan alleen maar concluderen dat deze partij nog steeds hetzelfde doet dan haar Corrupte voorganger... geld geven aan gezinnen in welke vorm dan ook... en dat geld halen uit besparingen op vitale onderdelen van onze maatschappij (onderwijs!). De CD&V zou zelfs aan spermatozoïden een studiebeurs geven om toch maar zeker te zijn dat elk gezinshoofd op hen zou stemmen. Waarna we waarschijnlijk weer het aloude Christelijke bestuur krijgen. Niet dat de openVLD of SP.A daar beter aan deden uiteraard. Moest ik enkel tussen deze drie te kiezen hebben zou ik uit pure ellende blanco stemmen.
Deze mensen stelden zich voor als de SP-A jongeren en wilde me een papier in mijn handen duwen met daarop hun beeldtenis in stickervorm. Ik wijgerde. Om een of andere reden heb ik niet graag dat men me stoort om reclame te maken; of het nu voor een produkt is of een kandidaat op een kieslijst. Ik zie die mensen nooit, enkel zo 2-3 weken voor de verkiezingen realiseren ze zich dat ze 'onder de mensen' moeten komen, waarna ze in groep de straat op trekken om wat pamfletjes uit te delen. Ikzelf heb een vrij extreme politieke strekking... een die momenteel niet vertegenwoordigd wordt door geen enkele Belgische partij. Dus wat kan mij het schelen...
Ik ben niet voor of tegen welke strekking danook, ik vind alleen dat we met te veel mensen op deze aardkloot ronlopen. En deze overpopulatie, in combinatie met vrije markt en democratie maakt dat er allerlei problemen ontstaan. Die problemen leiden tot oorlogen, hongersnood en totale decadentie. Maar er is uiteraard geen enkele politieke partij die zal zeggen dat ze graag een 95% van de mensen zou willen laten verdwijnen. Dit is op zijn zachts gezegd niet politiek correct. Dus moddert men maar aan door te praten over hoofddoeken, verkeersregels en andere onzin die er totaal niet toe doet. Waar het echt om draait is als mensenras in een zeker evenwicht te leven met de planeet (en dan heb ik het niet over ecologie alleen!) en een zekere technologische vooruitgang na te streven waardoor we al te grote problemen kunnen voorkomen.
Dit kan volgens mij nooit in een maatschappij waar mensen in recordtijd alles willen bezitten wat hen voorgespiegeld wordt en waar het consumeren op zich het centrale thema is van zowat elk gesprek dat je opvangt.
En dan staat er iemand van rond de 40 jaar, die zichzelf lid noemt van de "jongeren" afdeling van een partij voor je neus met een papier te leuren waar op staat dat je JA moet zeggen tegen iets. Waar ik dan precies JA op zeg was niet meteen duidelijk. Waarschijnlijk stem je op zo iemand omdat ze er leuk uitziet, of omdat je ze kent van in de familie. Waarna ze een stuk of 4 jaar een mandaat opneemt met bijbehorende dotaties en dan in de anonimiteit verdwijnt omdat er weer andere zogenaamde jongeren in die partij ook een kans willen krijgen. Bollenwinkel noemen ze zoiets terecht. Deze mensen hebben geen ruggegraat, zullen nooit een betere toekomst uittekenen en hebben zeker niet de drive in hen om mij een stem te ontlokken. De vraag is wie wel...
Wanneer ik lees dat de jongeren van 18 tot 21 jaar die nu voor het eerst gaan stemmen massaal op de CD&V-NVa stemmen kan ik enkel maar concluderen dat er enorm veel jeugdbeweging-achtige, humo-lezende, studiebeurs krijgende, nette-gezins-ouders hebbende kindjes ronlopen met EMO-kapsels die denken dat alles wel in orde is als je een net pak aan hebt en vormloze taal spreekt, geen ruggegraat toont en vooral lekker in het midden van elke discussie neerzit zonder echt standpunten in te nemen. Ik moet eerlijk gezegd kotsen van zulke mensen, aangezien ze hun meningen ingelepeld krijgen van leerkrachten en enkele jongerenbladen. Ik heb het programma van de CD&V gelezen en kan alleen maar concluderen dat deze partij nog steeds hetzelfde doet dan haar Corrupte voorganger... geld geven aan gezinnen in welke vorm dan ook... en dat geld halen uit besparingen op vitale onderdelen van onze maatschappij (onderwijs!). De CD&V zou zelfs aan spermatozoïden een studiebeurs geven om toch maar zeker te zijn dat elk gezinshoofd op hen zou stemmen. Waarna we waarschijnlijk weer het aloude Christelijke bestuur krijgen. Niet dat de openVLD of SP.A daar beter aan deden uiteraard. Moest ik enkel tussen deze drie te kiezen hebben zou ik uit pure ellende blanco stemmen.
woensdag, mei 09, 2007
reactie op een optocht
Ik hoop alleen dat de élitekindjes, zelfgenoegzaam opstappend in hun uniformpjes in een optocht ter ere van hun vermoorde kompaan, er zich van bewust zijn dat hun sociale manier van leven, of tenminste het vertonen van eenzelfde uitstraling van zulk gedrag, haar niet heeft gered. Integendeel, samen met whatever pervert haar heeft vermoord, zijn ook diegenen mee schuldig die pretenderen een jeugdbeweging te zijn die sociale waarden hoog in het vaandel voert.
Meer nog, ik beweer dat moest me volgens echte sociale regels leven men een persoon die dronken is (en/of stoned, al mogen we dat weer niet insinueren volgens sommigen), thuis had afgedropt. Zonder erg.
In plaats van de jongedame in kwestie goeienacht te wensen, weg te fietsen en er wereldvreemd vanuit te gaan dat er wel niks zal gebeuren, dat naar hun eigen zeggen wel iedereen 'zelfstandig' genoeg is om naar huist te geraken. Zelfstandigheid is in dit geval een excuus, meer niet. Een veel gebruikt excuus in allerei jeugdbewegingen om 'er vanaf' te zijn meestal.
Toegegeven, in een idealewereld heeft zo'n meisje niets te vrezen, en kan ze eender waar, eender wanneer gewoon naar huis. Maar we leven niet in zo'n ideale wereld, anders liep het niet vol met zich over-sociaal gedragende scouts en KSJ en weet ik veel wat nog allemaal die zichzelf op allerlei manieren willen laten gelden door spel en dans.
Ik vind het persoonlijk vrij schijnheilig dat ook maar iemand zich durft te laten zien in een optocht voor iemand die vermoord werd omwille van het asociale gedrag, wat dat is het, en de nalatigheid van enkele individuen. Om da allemaal samen te wenen en toespraken te houden over hoe vreselijk slecht onze maatschappij wel niet is geworden. Waarschijnlijk kunnen ze dan ook eigengemaakte liedjes zingen met enkele mislukte leerkrachten geschiedenis die hen begeleiden op blokfluit en gitaar. De Witte Mars'ers hebben blijkbaar allemaal kindjes gekregen, mensen die te pas en te onpas met witte ballonnen staan zwaaien en wenen en vooral liedjes maken om er sàààmen iets aan te doen.
Dat iets is dan meestal gewoon thuis naar TV kijken, in terreinwagens rondgebracht worden in rijke randgemeentes en vooral zichzelf geweldig rechtvaardig te vinden, superieur bijna.
Want wie bij de jeugdbeweging heeft geweest 'kent' veel mensen, is in een 'goede' groep opgegroeid en zal het later ver schoppen is de notie.
Zelf ben ik nooit in de jeugdbeweging geweest, maar ik heb wel de basis-menselijkheid in me om het samen-uit-samen-thuis principe toe te passen. Ook al is iemand lastig, dronken, ziek. Je laat geen meisje van 18 alleen achter, zat, in een bos. Ik dacht dat zelfs een woudloper en aanverwanten zoiets doorhadden.
Ik meen me trouwens te herinneren dat er ergens in de jaren 90 in Antwerpen een punk-achtig meisje verdween na een fuif in Wommelgem, ook zij werd later vermoord teruggevonden. Hierover werd in de media en door de 'meeste mensen' niet zoveel tamtam gemaakt. Eigenlijk bleven de reacties vrij lauw, ondanks dat het meisje in kwestie ook 18 was, en ook nog een heel leven voor haar had.
Maar uiteraard maakte ze waarschijnlijk niet deel uit van de elite-kliek die de jeugdbewegingen stilaan zijn aan het worden. De geuniformeerde oefenvijver voor de unief-kliekjes en de mensen die elkaar latern aan de betere jobs helpen. Jammer wanneer je er niet 'bij hoort' vult men geen kerken en optochten ter nagedachtenis. En dat is jammer, want op die manier krijg je een maatschappij waar je vooral van jongsaf aan (en dat begint tegewoordig al bij de juiste kliniek kiezen voor de geboorte!) in de JUISTE kliek te horen.
Ik maak me vooral boos hierover omdat er blijkbaar niemand dit soort onrecht kan tegengaan.
Meer nog, ik beweer dat moest me volgens echte sociale regels leven men een persoon die dronken is (en/of stoned, al mogen we dat weer niet insinueren volgens sommigen), thuis had afgedropt. Zonder erg.
In plaats van de jongedame in kwestie goeienacht te wensen, weg te fietsen en er wereldvreemd vanuit te gaan dat er wel niks zal gebeuren, dat naar hun eigen zeggen wel iedereen 'zelfstandig' genoeg is om naar huist te geraken. Zelfstandigheid is in dit geval een excuus, meer niet. Een veel gebruikt excuus in allerei jeugdbewegingen om 'er vanaf' te zijn meestal.
Toegegeven, in een idealewereld heeft zo'n meisje niets te vrezen, en kan ze eender waar, eender wanneer gewoon naar huis. Maar we leven niet in zo'n ideale wereld, anders liep het niet vol met zich over-sociaal gedragende scouts en KSJ en weet ik veel wat nog allemaal die zichzelf op allerlei manieren willen laten gelden door spel en dans.
Ik vind het persoonlijk vrij schijnheilig dat ook maar iemand zich durft te laten zien in een optocht voor iemand die vermoord werd omwille van het asociale gedrag, wat dat is het, en de nalatigheid van enkele individuen. Om da allemaal samen te wenen en toespraken te houden over hoe vreselijk slecht onze maatschappij wel niet is geworden. Waarschijnlijk kunnen ze dan ook eigengemaakte liedjes zingen met enkele mislukte leerkrachten geschiedenis die hen begeleiden op blokfluit en gitaar. De Witte Mars'ers hebben blijkbaar allemaal kindjes gekregen, mensen die te pas en te onpas met witte ballonnen staan zwaaien en wenen en vooral liedjes maken om er sàààmen iets aan te doen.
Dat iets is dan meestal gewoon thuis naar TV kijken, in terreinwagens rondgebracht worden in rijke randgemeentes en vooral zichzelf geweldig rechtvaardig te vinden, superieur bijna.
Want wie bij de jeugdbeweging heeft geweest 'kent' veel mensen, is in een 'goede' groep opgegroeid en zal het later ver schoppen is de notie.
Zelf ben ik nooit in de jeugdbeweging geweest, maar ik heb wel de basis-menselijkheid in me om het samen-uit-samen-thuis principe toe te passen. Ook al is iemand lastig, dronken, ziek. Je laat geen meisje van 18 alleen achter, zat, in een bos. Ik dacht dat zelfs een woudloper en aanverwanten zoiets doorhadden.
Ik meen me trouwens te herinneren dat er ergens in de jaren 90 in Antwerpen een punk-achtig meisje verdween na een fuif in Wommelgem, ook zij werd later vermoord teruggevonden. Hierover werd in de media en door de 'meeste mensen' niet zoveel tamtam gemaakt. Eigenlijk bleven de reacties vrij lauw, ondanks dat het meisje in kwestie ook 18 was, en ook nog een heel leven voor haar had.
Maar uiteraard maakte ze waarschijnlijk niet deel uit van de elite-kliek die de jeugdbewegingen stilaan zijn aan het worden. De geuniformeerde oefenvijver voor de unief-kliekjes en de mensen die elkaar latern aan de betere jobs helpen. Jammer wanneer je er niet 'bij hoort' vult men geen kerken en optochten ter nagedachtenis. En dat is jammer, want op die manier krijg je een maatschappij waar je vooral van jongsaf aan (en dat begint tegewoordig al bij de juiste kliniek kiezen voor de geboorte!) in de JUISTE kliek te horen.
Ik maak me vooral boos hierover omdat er blijkbaar niemand dit soort onrecht kan tegengaan.
dinsdag, april 10, 2007
kust ze
Ik kijk dan online in de krant en zie dat zowat de helft van ons land tegelijkertijd met heel hun kroost richting kust is vertrokken. De files nemen ze er blijkbar graag bij om een lekker weekendje te ontspannen. Men ziet de eerste wakke zonnestraaltjes van de aankomende zomer, en meteen springen alle mensen in de bres om er vooral bij te horen: meteen worden de auto's zo luidruchtig mogenlijk gewassen op straat (liefst heel vroeg in de ochtend om vooral geen tijd te verliezen), geroep op straat, blaffende honden, jengelende kinderen, slaande portieren. En dan uiteindelijk zijn ze weg.
Mij ontgaat het volkomen wat er ontspannend aan is. Je eerst forceren vroeg op te staan, dan je hele gezin opjutten om daarna samen met een miljoen andere Belgen op dat ene kleinse stukje kuststroop op elkaar te gaan zitten. Om te beginnen vind ik dat er niets ontspannend is aan het eindeloos zoeken naar een parkeerplek terwijl je continue op moet letten om geen luie soft-ijs likkende dikzak omver te rijden. Ik vind er ook geen fuck aan om op een vuil stuk zand te gaan zitten tussen kleverige mensen die meestal hun kleren beter hadden aangehouden. Enkele uitzonderingen niet te na gesproken is zo's strand meestal een opeenstapeling van dikke oude mensen en hun irritante hondjes of kleinkinderen.
Op een terras gaan zitten is meestal ook geen optie aangezien de horecazaken aan de kust meestal te weinig personeel hebben, ik heb nog nooit zoveel dorst geleden dan op terrasjes aan de kust. Meestal met een grote troep boerefamilies in de buurt... lekker ontspannend aan een kleverige tafel zitten gillen naar een ober die de puberjaren nauwelijks is ontgroeit.
Los daarvan is er ook niets ontspannends en genietbaar aan de ware rush die er na een dagje zon ontstaat op de restaurants en taverne's in de buurt. Want uiteraard willen al die mensen tegelijk gaan eten (videe-kip met fritten tot mosselen meestal), hun kinderen -lekker opgefokt door een dagje ravotten in het zand- zijn meestal niet te genieten in zulke etablissementen.
Voor de rust moet je daarna ook al niet tot een uur of 1 ' snachts in de file gaan staan terug naar huis. De volgende morgen kunnen ze dan wel mooi en moe meepraten over het fatastsiche weekend dat ze hebben gehad.
Ontspannend is het niet, maar men schildert een dagje kust in de media maar al te graag af als een absolute must. Terwijl het doffe ellende is waar ikzelf alvast niet voor te vinden ben.
Mij ontgaat het volkomen wat er ontspannend aan is. Je eerst forceren vroeg op te staan, dan je hele gezin opjutten om daarna samen met een miljoen andere Belgen op dat ene kleinse stukje kuststroop op elkaar te gaan zitten. Om te beginnen vind ik dat er niets ontspannend is aan het eindeloos zoeken naar een parkeerplek terwijl je continue op moet letten om geen luie soft-ijs likkende dikzak omver te rijden. Ik vind er ook geen fuck aan om op een vuil stuk zand te gaan zitten tussen kleverige mensen die meestal hun kleren beter hadden aangehouden. Enkele uitzonderingen niet te na gesproken is zo's strand meestal een opeenstapeling van dikke oude mensen en hun irritante hondjes of kleinkinderen.
Op een terras gaan zitten is meestal ook geen optie aangezien de horecazaken aan de kust meestal te weinig personeel hebben, ik heb nog nooit zoveel dorst geleden dan op terrasjes aan de kust. Meestal met een grote troep boerefamilies in de buurt... lekker ontspannend aan een kleverige tafel zitten gillen naar een ober die de puberjaren nauwelijks is ontgroeit.
Los daarvan is er ook niets ontspannends en genietbaar aan de ware rush die er na een dagje zon ontstaat op de restaurants en taverne's in de buurt. Want uiteraard willen al die mensen tegelijk gaan eten (videe-kip met fritten tot mosselen meestal), hun kinderen -lekker opgefokt door een dagje ravotten in het zand- zijn meestal niet te genieten in zulke etablissementen.
Voor de rust moet je daarna ook al niet tot een uur of 1 ' snachts in de file gaan staan terug naar huis. De volgende morgen kunnen ze dan wel mooi en moe meepraten over het fatastsiche weekend dat ze hebben gehad.
Ontspannend is het niet, maar men schildert een dagje kust in de media maar al te graag af als een absolute must. Terwijl het doffe ellende is waar ikzelf alvast niet voor te vinden ben.
vrijdag, september 08, 2006
soms
Soms na een tijd schiet je weer in actie. Zoals hier. Een tijd geleden ben ik compleet gestopt met bloggen. Zeker in het Nederlands is dit eigenlijk een vrij dood iets geworden. Het nieuwe is er voor veel mensen af en dan hoeft het al snel niet meer. Ik heb echter een stuk of 3 blogs ondertussen, maar allemaal in het Engels. Blijkbaar wordt dat wel gelezen dan, waar er in't Nederlands nauwelijks reactie komt.
Waarschijnlijk heeft een en ander te maken met het feit dat mensen die veel Nederlandstalige dingen lezen wel niet zo vertrouwd zijn met het medium, en dat diegenen die dat wel zijn allemaal het Engels als voertaal gebruiken.
Desalnietemin ga ik hier opnieuw beginnen schrijven. Er is veel gebeurd en er is veel te vertellen... Hopelijk win ik er een paar trouwe lezers bij.
Waarschijnlijk heeft een en ander te maken met het feit dat mensen die veel Nederlandstalige dingen lezen wel niet zo vertrouwd zijn met het medium, en dat diegenen die dat wel zijn allemaal het Engels als voertaal gebruiken.
Desalnietemin ga ik hier opnieuw beginnen schrijven. Er is veel gebeurd en er is veel te vertellen... Hopelijk win ik er een paar trouwe lezers bij.
zaterdag, mei 13, 2006
opinie
De recente gebeurtenissen in mijn stad Antwerpen zitten blijkbaar veel
mensen hoog. De feiten even op een rijtje: Een jongen van 18 schoot
met een pas gekocht jachtgeweer 3 mensen dood, waarvan 1 kind van 2
jaar. Ditalles op klaarlichte dag, in het midden van de stad. De
schutter werd geneutraliseerd door een toegsenelde agent en verklaarde
later uit extreem-rechtse hoek te komen en uit rascistische motieven
te hebben gehandeld.
Het is een feit dat er meer en meer incidenten gebeuren rond de holle
media-term 'zinloos geweld'. Of het nu gaat om iemand doodsteken voor
een kleinnood, of uit puur rascisme iemand vermoorden, het blijft
allemaal onder media termen in het nieuws rondwaren.
Ik heb niet echt een mening over ditalles. In die zin dat er moeilijk
een bepaalde partij gelijk of ongelijk kan hebben in zulke gevallen.
Het gebeurd gewoon, en daarmee basta. Tof is het uiteraard niet, daar
kan geen twijfel over zijn, maar wat ik maar moeilijk kan vatten is
dat er opeens aan alle kanten mensen opduiken die om-ter-politiek
correctst willen doen. Politici, soms van fout pluimage, verdringen
zich in de mediakanalen om hun graantje weer mee te pikken. Om hun
holle boodschappen nog maar eens op te sommen.
Volgens mij zouden ze beter zwijgen, want is het niet zo dat het net
deze vaak niet gemeende uitspraken over samenleven met andere culturen
en het domweg roepen van linkse slogans even erg is dan hetzelfde hol
gelul dat er uit de rechtse hoeken komt dag in dag uit? Ik vind van
wel. Ik ben het kotsbeu om mediafiguren, BV's en politici de meest
mooie speeches te horen geven over verdraagzaamheid en samen leven
enzo, terwijl ze het niet menen, en het puur als gimmick gebruiken.
Het wordt zo vaak en zo zonder inhoud herhaald dat het even banaal
wordt dan een 'goei weekend' wensen aan je collega's op het werk. Als
er iets is dat al deze ellende veroorzaakt zal het wel dat soort
opgewekte onverschilligheid zijn.
Misschien moeten dezelfde politici in hun nette pakjes en hun bruine
schmink op TV eens denken aan al die mensen die opgevoed zijn door dit
soort holle zeveraars. De linkse leraars, de opdringerige ex-hippies
en de o-zo over politiek correcte sympathieke mensen. In schril
contrast met de 'echte' wereld waar je in leeft. Waar er vaak ECHT
last is met allerlei bevolkingsgroepen, marginalen van allerlei
nationaliteit, huidskleur en afkomst. Er zijn maatschappelijke
problemen door de ongebreidelde hebzcuht en de nietsontziende manier
van ongecontrolleerd kapitalisme, daaruit voortkomend zijn er meer en
meer incidenten bij mensen die deze snelle veranderingen niet
aankunnen.
Of je nu een rascist bent, een communist, of iemand die gewoon
iedereen haat, deze maatschappij geeft niet veel oplossingen. Alles
wat je hoort zijn Koning Boudewijn-achtige speeches waarbij door
mensen die in dikke villa's wonen wordt gezegd dat we allemaal
vriendjes met elkaar moeten zijn. De dag daarop wordt misschien je
wagen gestolen of smeert er een extramist je gevel vol politieke
grafitti. Er gebeurd niets. Men kiest in zoveel landen als BelgiË
voor de papieren oplossingen: een oplossing waarbij er wetjes,
regeltjes en andere rommel wordt goedgekeurd door mensen die te ver
van de realiteit af staan (of beïnvloed worden door lobbyisten) en
waarbij deze regels vervolgens door niemand worden gecontrolleerd of
afgedwongen wegens ' te duur'.
De staat treft een zeer grote schuld aan dit soort klimaat. Wanneer
ik in de stad rondloop op een zaterdagmiddag, zie ik in enkele buurten
geen Belg meer rondlopen. Ik heb daar geen probleem mee op zich, al
geeft het soms een beklemmend gevoel.
Er zijn echter mensen die zich graag bewapenen en er iets willen tegen doen.
En daar sta je dan als links parlementslid ergens een amendement in te
dienen om 'meer verdraagzaamheid' te krijgen in de scholen of waar dan
ook.
Ik zat ooit op een school waar het stikte van de rascisten. En deze
school kreeg van de staat uit een titel 'school zonder rascisme',
omdat ze 200 handtekeningen bijelkaar hadden gekregen of zoiets. De
mensen die zulke onzin organiseren zijn eigenlijk nog erger dan NAzi's
vind ik zelf. Zzn neo Nazi draagt emblemen waaraan je duidelijk kan
herkennen waarvoor hij/zij staat (en er naar kan handelen). Zulke
figuren waarover ik het daarnet had niet. Die verschansen zich als
grijze muizen in allerelei governemenetele en gemeenschapsdiensten, en
pretenderen voor een betere samenleving iets te doen. Terwijl ze
eignelijk de maatschappij nog zieker maken dan ze al is ter eigen eer
en glorie.
Als er iets is wat we uit dit rot incident in Antwerpen moeten leren,
is het dat slap nep politiek correct gedrag en extreem rechtse
propagande eigenlijk allebei even erg zijn.
Wanneer je echt iets wil doen aan dit soort problemen, doe er dan echt
iets aan. En stop met pamfletjes te drukken op glanspapier, posters te
hangen in lokalen waar geen kat komt, t-shirts te drukken die niemand
draagt, of stickers te kleven waar niemand ze ziet. Stop met hol
gebabbel over 'samenleven' en 'verdraagzaamheid', want hier help je
niemand mee. Wanneer je bijvoorbeeld mensen gaat helpen die in de
problemen zitten, wie dan ook zonder onderscheid te maken. Dan ben je
misschien goed bezig. Maar daar staat meestal geen VTM cameraploeg
bij uiteraard. En dan zien we deze politici niet uiteraard. Als er
niet te scoren valt zijn al deze slappe figuren opeens verdwenen.
En misschien drijft dat bepaalde mensen met extreme standpunten wel
tot het kopen van een jachtgeweer en te kiezen voor een heel ander
soort aanpak.
Moge we hopen dat de dader in kwestie een "American history-X" achtige
dingen meemaakt. Misschien leert hij er nog iets van bij dan. We
kunnen er drie onschuldige mensen jammer genoeg nooit meer mee
terugkrijgen. Laat ons ook hopen dat al die mensen die nu 'o-zo' gechoqueerd zijn
eens uit hun ivoren toren kruipen en eens in de echte wereld gaan kijken. HEt soort mensen die in 4x4's rondrijden, voor de tv zitten en gaan fitnessen en verder geen contact hebben met de wereld (buiten wat ze zien op hun georganisseerde reisjes), dit soort mensen is onrechtstreeks verantwoordelijk voor de hebberige maatschappij waarin we leven, en zullen vroeg of laat door hun rotgedrag en hautaine houding het geweld tot in hun nette voortuintjes krijgen. Hopelijk hebben ze dan nog zin in holle linkse makkelijke slogans (of rechts voor mijn part, even erg) want dan is het te laat.
Ik zelf help mee om daklozen eten te geven in de winter, en ik doe dat graag. Ik loop daar ook verder niet meer te koop ofzo, ... ik denk dat zoiets veel meer doet dan de Groen! houding waar je dagelijks 'oproept tot verdraagzaamheid' maar verder geen moer uitvoert in de maatschappij buiten jezelf interessant maken in de media.
Gooi allemaal die TV buiten en die boekjes en er zijn al veel problemen opgelost denk ik.
Just my opinion.
PS: ik ben geen lid van welke partij dan ook
mensen hoog. De feiten even op een rijtje: Een jongen van 18 schoot
met een pas gekocht jachtgeweer 3 mensen dood, waarvan 1 kind van 2
jaar. Ditalles op klaarlichte dag, in het midden van de stad. De
schutter werd geneutraliseerd door een toegsenelde agent en verklaarde
later uit extreem-rechtse hoek te komen en uit rascistische motieven
te hebben gehandeld.
Het is een feit dat er meer en meer incidenten gebeuren rond de holle
media-term 'zinloos geweld'. Of het nu gaat om iemand doodsteken voor
een kleinnood, of uit puur rascisme iemand vermoorden, het blijft
allemaal onder media termen in het nieuws rondwaren.
Ik heb niet echt een mening over ditalles. In die zin dat er moeilijk
een bepaalde partij gelijk of ongelijk kan hebben in zulke gevallen.
Het gebeurd gewoon, en daarmee basta. Tof is het uiteraard niet, daar
kan geen twijfel over zijn, maar wat ik maar moeilijk kan vatten is
dat er opeens aan alle kanten mensen opduiken die om-ter-politiek
correctst willen doen. Politici, soms van fout pluimage, verdringen
zich in de mediakanalen om hun graantje weer mee te pikken. Om hun
holle boodschappen nog maar eens op te sommen.
Volgens mij zouden ze beter zwijgen, want is het niet zo dat het net
deze vaak niet gemeende uitspraken over samenleven met andere culturen
en het domweg roepen van linkse slogans even erg is dan hetzelfde hol
gelul dat er uit de rechtse hoeken komt dag in dag uit? Ik vind van
wel. Ik ben het kotsbeu om mediafiguren, BV's en politici de meest
mooie speeches te horen geven over verdraagzaamheid en samen leven
enzo, terwijl ze het niet menen, en het puur als gimmick gebruiken.
Het wordt zo vaak en zo zonder inhoud herhaald dat het even banaal
wordt dan een 'goei weekend' wensen aan je collega's op het werk. Als
er iets is dat al deze ellende veroorzaakt zal het wel dat soort
opgewekte onverschilligheid zijn.
Misschien moeten dezelfde politici in hun nette pakjes en hun bruine
schmink op TV eens denken aan al die mensen die opgevoed zijn door dit
soort holle zeveraars. De linkse leraars, de opdringerige ex-hippies
en de o-zo over politiek correcte sympathieke mensen. In schril
contrast met de 'echte' wereld waar je in leeft. Waar er vaak ECHT
last is met allerlei bevolkingsgroepen, marginalen van allerlei
nationaliteit, huidskleur en afkomst. Er zijn maatschappelijke
problemen door de ongebreidelde hebzcuht en de nietsontziende manier
van ongecontrolleerd kapitalisme, daaruit voortkomend zijn er meer en
meer incidenten bij mensen die deze snelle veranderingen niet
aankunnen.
Of je nu een rascist bent, een communist, of iemand die gewoon
iedereen haat, deze maatschappij geeft niet veel oplossingen. Alles
wat je hoort zijn Koning Boudewijn-achtige speeches waarbij door
mensen die in dikke villa's wonen wordt gezegd dat we allemaal
vriendjes met elkaar moeten zijn. De dag daarop wordt misschien je
wagen gestolen of smeert er een extramist je gevel vol politieke
grafitti. Er gebeurd niets. Men kiest in zoveel landen als BelgiË
voor de papieren oplossingen: een oplossing waarbij er wetjes,
regeltjes en andere rommel wordt goedgekeurd door mensen die te ver
van de realiteit af staan (of beïnvloed worden door lobbyisten) en
waarbij deze regels vervolgens door niemand worden gecontrolleerd of
afgedwongen wegens ' te duur'.
De staat treft een zeer grote schuld aan dit soort klimaat. Wanneer
ik in de stad rondloop op een zaterdagmiddag, zie ik in enkele buurten
geen Belg meer rondlopen. Ik heb daar geen probleem mee op zich, al
geeft het soms een beklemmend gevoel.
Er zijn echter mensen die zich graag bewapenen en er iets willen tegen doen.
En daar sta je dan als links parlementslid ergens een amendement in te
dienen om 'meer verdraagzaamheid' te krijgen in de scholen of waar dan
ook.
Ik zat ooit op een school waar het stikte van de rascisten. En deze
school kreeg van de staat uit een titel 'school zonder rascisme',
omdat ze 200 handtekeningen bijelkaar hadden gekregen of zoiets. De
mensen die zulke onzin organiseren zijn eigenlijk nog erger dan NAzi's
vind ik zelf. Zzn neo Nazi draagt emblemen waaraan je duidelijk kan
herkennen waarvoor hij/zij staat (en er naar kan handelen). Zulke
figuren waarover ik het daarnet had niet. Die verschansen zich als
grijze muizen in allerelei governemenetele en gemeenschapsdiensten, en
pretenderen voor een betere samenleving iets te doen. Terwijl ze
eignelijk de maatschappij nog zieker maken dan ze al is ter eigen eer
en glorie.
Als er iets is wat we uit dit rot incident in Antwerpen moeten leren,
is het dat slap nep politiek correct gedrag en extreem rechtse
propagande eigenlijk allebei even erg zijn.
Wanneer je echt iets wil doen aan dit soort problemen, doe er dan echt
iets aan. En stop met pamfletjes te drukken op glanspapier, posters te
hangen in lokalen waar geen kat komt, t-shirts te drukken die niemand
draagt, of stickers te kleven waar niemand ze ziet. Stop met hol
gebabbel over 'samenleven' en 'verdraagzaamheid', want hier help je
niemand mee. Wanneer je bijvoorbeeld mensen gaat helpen die in de
problemen zitten, wie dan ook zonder onderscheid te maken. Dan ben je
misschien goed bezig. Maar daar staat meestal geen VTM cameraploeg
bij uiteraard. En dan zien we deze politici niet uiteraard. Als er
niet te scoren valt zijn al deze slappe figuren opeens verdwenen.
En misschien drijft dat bepaalde mensen met extreme standpunten wel
tot het kopen van een jachtgeweer en te kiezen voor een heel ander
soort aanpak.
Moge we hopen dat de dader in kwestie een "American history-X" achtige
dingen meemaakt. Misschien leert hij er nog iets van bij dan. We
kunnen er drie onschuldige mensen jammer genoeg nooit meer mee
terugkrijgen. Laat ons ook hopen dat al die mensen die nu 'o-zo' gechoqueerd zijn
eens uit hun ivoren toren kruipen en eens in de echte wereld gaan kijken. HEt soort mensen die in 4x4's rondrijden, voor de tv zitten en gaan fitnessen en verder geen contact hebben met de wereld (buiten wat ze zien op hun georganisseerde reisjes), dit soort mensen is onrechtstreeks verantwoordelijk voor de hebberige maatschappij waarin we leven, en zullen vroeg of laat door hun rotgedrag en hautaine houding het geweld tot in hun nette voortuintjes krijgen. Hopelijk hebben ze dan nog zin in holle linkse makkelijke slogans (of rechts voor mijn part, even erg) want dan is het te laat.
Ik zelf help mee om daklozen eten te geven in de winter, en ik doe dat graag. Ik loop daar ook verder niet meer te koop ofzo, ... ik denk dat zoiets veel meer doet dan de Groen! houding waar je dagelijks 'oproept tot verdraagzaamheid' maar verder geen moer uitvoert in de maatschappij buiten jezelf interessant maken in de media.
Gooi allemaal die TV buiten en die boekjes en er zijn al veel problemen opgelost denk ik.
Just my opinion.
PS: ik ben geen lid van welke partij dan ook
woensdag, maart 15, 2006
the end
Voor de mensen die deze blog wel eens lazen, bedankt voor de comments en de reacties.
Ik stop er hier mee voorlopig. Ik weet niet wanneer ik terug begin, of misschien elders zal opduiken.
Ik voel aan dat het niet meer deugt om hier nog te schrijven, mensen zien het niet als een momentopname, als een uitlaatklep of als een beetje harmless fun writing. Er zijn veel mensen die het concept bloggen niet eens door hebben blijkbaar. Wat je in Engelstalige blogs niet voorhebt, daar is het blijkbaar we ingeburgerd geraakt. Men neemt het soms al te serieus allemaal of men begrijpt het niet. Ze kunnen niet lezen wat er ècht staat of zijn op zoek naar een van de vele spellingsfouten of nog erger, een moraal.
Ze doen maar, wanneer je graag naar spellingfouten zoekt, koop dan de Standaard, wanneer je een moraal wil, koop dan de Bijbel.
m.
Ik stop er hier mee voorlopig. Ik weet niet wanneer ik terug begin, of misschien elders zal opduiken.
Ik voel aan dat het niet meer deugt om hier nog te schrijven, mensen zien het niet als een momentopname, als een uitlaatklep of als een beetje harmless fun writing. Er zijn veel mensen die het concept bloggen niet eens door hebben blijkbaar. Wat je in Engelstalige blogs niet voorhebt, daar is het blijkbaar we ingeburgerd geraakt. Men neemt het soms al te serieus allemaal of men begrijpt het niet. Ze kunnen niet lezen wat er ècht staat of zijn op zoek naar een van de vele spellingsfouten of nog erger, een moraal.
Ze doen maar, wanneer je graag naar spellingfouten zoekt, koop dan de Standaard, wanneer je een moraal wil, koop dan de Bijbel.
m.
woensdag, maart 08, 2006
wysiwyw
Het aantal opgeblazen kikkers om me heen is niet meer te tellen. Ik ben op dit ogenblik al een paar dagen rond aan het tollen. Mijn brein werkt soms even in een hogere versnelling, om dan weer stil te vallen, een kleine verhalenbundel aan het maken met een centraal thema.
Ik heb nog enige moeite gedaan iemand duidelijk te maken wat ik zoals voel, maar zoals gewoonlijke moet je een liefdesgedicht schrijven en dat met een punaise in hun voorhoofd pinnen voor ze door hebben dat je iets wil zeggen. Ik heb het inmiddels maar opgegeven en laat alles gewoon zijn gangetje gaan. De mail conversaties helpen niet echt gewoonlijk. Ik schrijf daarvoor te snel, en tegen dat ik een antwoord af heb, is er al een boel gebeurd in mijn denkwereld. Het geraakt nooit verder dan dezelfde stappen die we altijd zetten. Tot we elkaar zien, en tot we echt eens alleen zijn. Maar dat verhinderd met al te graag. Werk, vrienden, collega's enzovoorts. Ik kan er ook neit aan doen, je hoort er nu eenmaal bij of niet. Ik niet. Ik sta op en kijk. Ik hoor muziek en gedraag me zoals mij. Nergens heb ik een houvast.
Mijn leven is onveranderlijk saai. Zelfde bomen, zelfde muren zelfde mensen in de lift, en je ziet wel en je hoort alles, en toch zit je als gehypnotiseerd naar je scherm te kijken. Ik schrijf dan dingen die ik verzin en kwijt wil, maar dat haalt niets uit. De airco lucht is even slecht, en de collega's even stom. Nutteloze conversaties en werk zonder voldoening. Iemand gaf een feestje en ik werd niet uitgenodigd. Ik hoor er bij, ik hoor er niet bij. Ik ben onzichtbaar voor de mensen bij HR, ze steken me voor of negeren me compleet. ALs ik morgen weg ben, is er een bureaustoel vrij, een muismatje en een 20 GB harde schijf extra voor de rest. Meer niet. Ik miste haa de voorbij week enorm. Vandaag kreeg ik een mail. Dat er een heleboel gebeurd was, en dat er veel te vertellen viel. Allemaal zonder mij.
Morgen ga ik voor het eest met de nieuwe tramlijn rijden. Iets wat men 10 jaar geleden al had moeten doen, de tramlijn ondergronds doortrekken direct de stad in. Eindelijk eens snelheid? We zullen zien. Morgen is een nieuwe dag. Een nieuwe dag vol met iets van vandaag, en ik wacht op haar antwoord, al weet ik dat ik verloren ben. Ook een harnas heeft nog glans als het op de grond ligt na het strijdgewoel.
Negeer me maar voorlopig, ik ben aan het tellen.
Ik heb nog enige moeite gedaan iemand duidelijk te maken wat ik zoals voel, maar zoals gewoonlijke moet je een liefdesgedicht schrijven en dat met een punaise in hun voorhoofd pinnen voor ze door hebben dat je iets wil zeggen. Ik heb het inmiddels maar opgegeven en laat alles gewoon zijn gangetje gaan. De mail conversaties helpen niet echt gewoonlijk. Ik schrijf daarvoor te snel, en tegen dat ik een antwoord af heb, is er al een boel gebeurd in mijn denkwereld. Het geraakt nooit verder dan dezelfde stappen die we altijd zetten. Tot we elkaar zien, en tot we echt eens alleen zijn. Maar dat verhinderd met al te graag. Werk, vrienden, collega's enzovoorts. Ik kan er ook neit aan doen, je hoort er nu eenmaal bij of niet. Ik niet. Ik sta op en kijk. Ik hoor muziek en gedraag me zoals mij. Nergens heb ik een houvast.
Mijn leven is onveranderlijk saai. Zelfde bomen, zelfde muren zelfde mensen in de lift, en je ziet wel en je hoort alles, en toch zit je als gehypnotiseerd naar je scherm te kijken. Ik schrijf dan dingen die ik verzin en kwijt wil, maar dat haalt niets uit. De airco lucht is even slecht, en de collega's even stom. Nutteloze conversaties en werk zonder voldoening. Iemand gaf een feestje en ik werd niet uitgenodigd. Ik hoor er bij, ik hoor er niet bij. Ik ben onzichtbaar voor de mensen bij HR, ze steken me voor of negeren me compleet. ALs ik morgen weg ben, is er een bureaustoel vrij, een muismatje en een 20 GB harde schijf extra voor de rest. Meer niet. Ik miste haa de voorbij week enorm. Vandaag kreeg ik een mail. Dat er een heleboel gebeurd was, en dat er veel te vertellen viel. Allemaal zonder mij.
Morgen ga ik voor het eest met de nieuwe tramlijn rijden. Iets wat men 10 jaar geleden al had moeten doen, de tramlijn ondergronds doortrekken direct de stad in. Eindelijk eens snelheid? We zullen zien. Morgen is een nieuwe dag. Een nieuwe dag vol met iets van vandaag, en ik wacht op haar antwoord, al weet ik dat ik verloren ben. Ook een harnas heeft nog glans als het op de grond ligt na het strijdgewoel.
Negeer me maar voorlopig, ik ben aan het tellen.
zondag, februari 26, 2006
op schoot bij....
Terwijl me Mars'en en Milky Way's naar binnen spelen als varkens kweken de wezens op deze planeet zich naar de 6,5 miljard stuks. De telling zal wel niet kloppen vrees ik, volgens mij zijn ze rond de jaren zestig hun tel al lang kwijtgeraakt bij het drinken van thee en geperste sojascheuten-melk met paddestoelensap of zoeits. Je kan je niet voorstellen dat al die mensen een droom hebben, eten willen, drinken nodig hebben en af en toe eens willen proeven van allerlei schaaldieren. Ocharme die schaaldieren toch, als er zo veel volk mosselen of krab wil eten denk ik dat er niet genoeg gaat zijn voor iedereen. Het is dan eerder rap zijn voor de fritten op zijn waarschijnlijk. Stel dat ze zich ook nog allemaal eens abonneren op de National Geagraphic, dan zijn er na 2 dagen geen bomen meer over om foto's van te maken in dat glasrijk boekske. Of al die mensen die in een bus van Pam Vermeulen kruipen en naar Plopsaland gaan om op Gert en Samson hun schoot te gaan zitten om beurten voor ne foto voor thuis als aandenken. Die Gert zou dan nog al eens doorligwond-achtige verschijnselen krijgen uiteraard. Wat al zeker zijn stomme posters zou verklaren dan . Die man ziet er om een of andere manier altijd uit alsof hij net pijnlijk klaarkomt, het kan natuurlijk ook zijn dat hij zo druk bezig is met werken dat ze hem enkel in zulke benarde posities kunnen fotograferen; het zou ook moeten lukken dat er net Zes en een halve miljard mensen over je schoot zijn gegaan (inclusief de koppensnellers op Borneo en inwoners van Waco texas). Ze willen allemaal wel naar plopsaland. Zelfs Iranezen die eigenlijk aan een atoombom moeten werken. Ik ruik geitenkaas in feite.
Mijn job is in gevaar. Er is niemand die wat doet aan de globalisatie, die raast maar voort, en iedereen schijnt zijn graantje mee te willen pikken. Terwijl er eigenlijk niet genoeg is voor iedereen. Snel geef de fritten door, of er zijn er geen meer. De clowns van deze week waren mijn baas die de hele werkruimte in een toonzaal had vernaderd, zo ordelijk dat er niet meer in te werken viel. De tweede prijs gaat naar de vakbondsafgevaardigde die er als een speculasen ventje bij zat toen ze aankondigden dat er bepaalde afdelingen niet meer bestonden, daarna de opmerking gevend dat het 'wel positief was'. Ik zei hem dat die bruine enveloppe wel heel dik moet zijn geweest om zo passief te blijven. De derde prijs gaat naar iedereen die me de voorbije weken dik heeft laten barsten. Ik ben alles en iedereen kotsmisselijk beu rondom mij. Ze zijn ofwel maniakaal aan het werken, of zitten heel de dag voor de tv of pc niks te doen. Ik heb even de pest aan een hele reeks dingen. Hoe dat komt? Vraag het aan die andere zes en half miljard misschien, fucking bastards.
Mijn job is in gevaar. Er is niemand die wat doet aan de globalisatie, die raast maar voort, en iedereen schijnt zijn graantje mee te willen pikken. Terwijl er eigenlijk niet genoeg is voor iedereen. Snel geef de fritten door, of er zijn er geen meer. De clowns van deze week waren mijn baas die de hele werkruimte in een toonzaal had vernaderd, zo ordelijk dat er niet meer in te werken viel. De tweede prijs gaat naar de vakbondsafgevaardigde die er als een speculasen ventje bij zat toen ze aankondigden dat er bepaalde afdelingen niet meer bestonden, daarna de opmerking gevend dat het 'wel positief was'. Ik zei hem dat die bruine enveloppe wel heel dik moet zijn geweest om zo passief te blijven. De derde prijs gaat naar iedereen die me de voorbije weken dik heeft laten barsten. Ik ben alles en iedereen kotsmisselijk beu rondom mij. Ze zijn ofwel maniakaal aan het werken, of zitten heel de dag voor de tv of pc niks te doen. Ik heb even de pest aan een hele reeks dingen. Hoe dat komt? Vraag het aan die andere zes en half miljard misschien, fucking bastards.
zondag, februari 19, 2006
wiel
Fred wijst en spreekt. Hij zit voor het raam en de damp van de OXO die hij aan het drinken is ruikt naar de scherpe kruiden die hij erin roert.
Ik ben een persoon in 3 lagen, als een luchtige bladerdeegbodem bak ik snel aan, hoewel ik m'n smaak behoud. Ik stuur een berichtje naar een meisje dat ik vroeger heel goed kende. Sinds enkele jaren heeft ze een druk leven. Een kindje opvoeden, geld verdienen, de schijn ophouden en zorgen dat iedereen weet dat ze hard
werkt.
Sturen is iets wat niet iedereen kan, je moet er een stuurwiel voor bezitten, zonder meer een gave. Er is niet zomaar iets te zeggen over mensen die rondwandelen met alleen maar een wiel. Of die op een zetel zitten op de stoep naar het passerend verkeer te roepen. Gaan werken is niets meer dan meedoen, omdat je je verveelt en tegelijk geld wil verdienen. De ruilhandel verheven tot alledaagse bezigheid. Ik rook niet, ik drink af en toe, heb geen dure hobbies, draag geen merkkleding en mijn auto is van voor 1984. Ik rijd met lood, vroeger stond er op zo'n ster die op je jas werd gespeld 'jood'. Nu eerder 'ik tank met lood'. Een zonde om de lucht zo te vervuilen. Ik betaal om gediscriminneerd te worden, op de tram op de grond op de vloer, de vlinders in m'n buik zijn gratis. Ik heb gehoord dat ze vetarm zijn te verkrijgen wanneer je bijbetaalt. Mijn vrienden rijden rond in de hoerenbuurt die geen hoerenbuurt meer is en ze kijken rond of er geen huizen te koop zijn. Schoolrijzen en Nintendo maken ons groot. We kijken veel tv. Ik denk soms nog terug aan toen ik met dat meisje door de sneeuw liep, op zoek naar een café met open haard. Haar ogen lachten toen nog, ze zagen geen winst. Allemaal lang geleden zegt men dan. Waarmee men bedoeld dat ik moet doorgaan met mijn leven, niet stilstaan. Stilstaan brengt niet op, je moet je verplaatsten, snel en efficiënt. Koop een dure auto, vervuil de boel niet en betaal op tijd. Val dan dood. Je bent braaf. Een hond in de mand had het niet beter gekund. Ik hoor dat
honden wel eens op de straat hun gevoeg doen. En dat er mensen zijn die dat opruimen. Liefde voor een dier. Efficiëntie voor de man. Raampje open. Sprong gemaakt. Stilte. Efficiëntie zit'm in details.
Ik ben een persoon in 3 lagen, als een luchtige bladerdeegbodem bak ik snel aan, hoewel ik m'n smaak behoud. Ik stuur een berichtje naar een meisje dat ik vroeger heel goed kende. Sinds enkele jaren heeft ze een druk leven. Een kindje opvoeden, geld verdienen, de schijn ophouden en zorgen dat iedereen weet dat ze hard
werkt.
Sturen is iets wat niet iedereen kan, je moet er een stuurwiel voor bezitten, zonder meer een gave. Er is niet zomaar iets te zeggen over mensen die rondwandelen met alleen maar een wiel. Of die op een zetel zitten op de stoep naar het passerend verkeer te roepen. Gaan werken is niets meer dan meedoen, omdat je je verveelt en tegelijk geld wil verdienen. De ruilhandel verheven tot alledaagse bezigheid. Ik rook niet, ik drink af en toe, heb geen dure hobbies, draag geen merkkleding en mijn auto is van voor 1984. Ik rijd met lood, vroeger stond er op zo'n ster die op je jas werd gespeld 'jood'. Nu eerder 'ik tank met lood'. Een zonde om de lucht zo te vervuilen. Ik betaal om gediscriminneerd te worden, op de tram op de grond op de vloer, de vlinders in m'n buik zijn gratis. Ik heb gehoord dat ze vetarm zijn te verkrijgen wanneer je bijbetaalt. Mijn vrienden rijden rond in de hoerenbuurt die geen hoerenbuurt meer is en ze kijken rond of er geen huizen te koop zijn. Schoolrijzen en Nintendo maken ons groot. We kijken veel tv. Ik denk soms nog terug aan toen ik met dat meisje door de sneeuw liep, op zoek naar een café met open haard. Haar ogen lachten toen nog, ze zagen geen winst. Allemaal lang geleden zegt men dan. Waarmee men bedoeld dat ik moet doorgaan met mijn leven, niet stilstaan. Stilstaan brengt niet op, je moet je verplaatsten, snel en efficiënt. Koop een dure auto, vervuil de boel niet en betaal op tijd. Val dan dood. Je bent braaf. Een hond in de mand had het niet beter gekund. Ik hoor dat
honden wel eens op de straat hun gevoeg doen. En dat er mensen zijn die dat opruimen. Liefde voor een dier. Efficiëntie voor de man. Raampje open. Sprong gemaakt. Stilte. Efficiëntie zit'm in details.
donderdag, februari 16, 2006
Die ochtend in de clichéwinkel...
Mediacultuur... of toch zoiets.
Ik ben al niet zo'n enorme fan van boekjes. De week- en maandbladen allerhande, waar bekende en minder bekende Vlamingen met hun smoel op staan te lachen alsof ze een wortel in hun reet hebben zitten; of waar iemand gaat zitten snotteren in een zetel tegen een zogenaamde journalist over hun zware operatie, liefdesverdriet of gestorven vrienden.
Ik ben daar niet echt 'into' zal ik maar zeggen. Niet dat ik niet graag lees, ik heb meermaals per maand de neiging om een paar duizend pagina's tellend boek te verslinden, daar niet van. Ik kan echter geen minuut interesse opbrengen voor de geïnterviewde mensen. Ik geef geen moer om hun verdriet, zorgen, kijk-achter-de-schermen of hun per ongeluk gesloopte villa.
Ik geef nog veel minder om hun nieuws uitgekomen boeken, CD's, DVD's, one-man-shows en halfbakken toneelstukjes waarbij vrouwen halfnaakt door een zwijnenstal moeten dansen onder het zingen van het duet van de parelvissers.
Het raakt me niet en al zou ik het lezen, het kan me dan ook nog eens gestolen worden. Temeer omdat deze mensen deel uitmaken van steeds dezelde uitgebaggerde kanaalzone van woestijnvis en humo. We hebben die mensen echt wel gehad nu, niet?
Ik lees bijgevolg al die bocht niet. Al jàren niet.
De laatste humo die ik bijvoorbeeld nog van a tot z heb gelezen dateert ergens begin jaren 90. Toen ik zelf nog naïef genoeg was om interviews met Arno en de minister van onderwijs te lezen. Toen ik dacht dat die mensen iets te vertellen hadden.
De tijd ook dat een dronken journalist van bovenvermeld boekje in mijn stamcafé aan de flipperkast hing aan te pappen met een van de knappere vrouwelijkecafebezoekers. Terwijl hij wel mooi een artikel had geproduceerd de week daarop over een concert dat net die avond had plaatsgevonden. Ik weet wel zeker dat hij die band nooit heeft zien spelen. Tenzij ze die avond nog een tweede concert gaven en de dame haar broek.
Anyway, een echt ooggetuigenverslag dus, of zo wilde ze ons toch laten geloven. Even geloofwaardig dan Gary Glitter in een Thaise jongensschool.
Ik blijf me echter storen aan de invloed van deze boekjes, vooral de bijna onontkombare doctrine die ze opleggen aan hun volgelingen en lezers. Ik kan enkel humo als voorbeeld nemen, aangezien ik dat boekje persoonlijk het beste ken, veronderstellend dat de rest zeker niet veel beter zal zijn inzake indoctrinatie van hun consumenten. Wat ze doen is meestal dezelfde opgewarmde kost van hun kleine inner-circle zo naar voren schuiven dat je je er bij hoort voelen.
Net zoals al die mensen die voor de achtste keer naar Clouseau gaan zien in het Sportpaleis en zich echt deel voelen uitmaken van de groep, de sfeer, de baggermuziek en de slechte akoestiek. Het is in principe hetzelfde, enkel voor een ander publiek zogezegd.
De zaak gaat als volgt. Ik, die normaal gespaard blijft van hun gelul, word keer op keer toch geconfronteerd met de boeken, nieuwe trends, tv-programma's en andere nieuwtjes die ze opdissen. Of je het nu wil of niet, als de humo-kliek zich achter een programma schaart weet je er nergens aan te ontsnappen.
Altijd zal er wel een of ander betweterig emo-type tijdens een cafébezoek komen aandraven met iets in de aard van: "Heb je dat gelezen in den humo van dees week? Dat nieuwe programma/boek/Cd van..."
Ik moet dan altijd antwoorden met : "Neen ik ben ean absolute pariah als het aankomt op humo-lezen sorry het interesseert me geen fuck.'
Meestal kijken ze dan betweterig en pseudo-intellectueel voor zich uit en nippen ze met een pruilmondje even van hun bruiswater of lindenthee om het boekje daarna de hemel in te prijzen. Omwille van de onthullingen zeggen ze dan. Hoewel er er geen meer geweest zijn sinds einde jaren 80 dacht ik zo te weten, of voor de toffe cartoons. Voor je het goed en wel door hebt staan ze te balken als een klein ezeltje, te schokken van het lachen zelfs soms, bij de zelf voorgedragen stukjes uit een uitlaat-inzending die ze zich herinneren.
Ze weten zich dan bijvoorbeeld een rake opmerking die onder een vrij domme lezersbrief stond voor de geest te halen.
Je kijkt zo'n mensen dan aan en je ziet dat ze zich een übermensch voelen omwille van hun verfijnde humo-r, hun muzikale kennis (opgedaan tijdens interviews met Tom Barman waarschijnlijk) of hun weetjes over de nieuwste films (waar men de clou van een verhaal met plezier verraad). Ik zeg dan steeds tegen zo'n piekjes-haar-met-plat-brilletjestype dat 'Deng' eigenlijk een beter boekje is, of 'Vrij Nederland'. Ook dat meen ik niet echt eigenlijk. Evenmin de thee die ik hen dan terug trakteer in ruil voor het dicht houden van hun snater.
Nee, ik ben niet echt 'into' de nieuwe CD van Arno of Raymond van het Groenewoud, de nieuwste hersenspinsels van Tom Lanoye of Bart Peeters. De laatste nieuwe 'geestige' programma's van Bart de Pauw en Co. Wanneer je een aardappel lang genoeg in de ijskast laat liggen heb je een even spannende avond door er naar te kijken en zèlf een paar flauwe woordgrapjes op te zoeken in een citatenboek. Vergeet hierbij vooral je scoutsmateriaal niet voor de sfeerscheping.
Ik heb hun lijst met 'bekende Vlamingen' ondertussen wel door, altijd dezelfde 20 mensen die ze laten roteren.
In week 1 heb je dan een minister, dan Arno, Tom Barman, nog eens Arno, Herman Brusselmans, om dan nog maar eens over te gaan naar Arno (die hebben ze al zo vaak geïnterviewd, en toch leest geen kat het) Luc De Vos, Herr Seele, Hugo Claus en dan uiteraard nog maar eens Tom Barman of nog maar eens iemand uit de woestijnvis-bokaal.
Eigenlijk kan je zelf je eigen humo in elkaar knutselen.
7 stappen om zelf je eigen humo te maken:
1- neem een stapel oude humo's mee van bij de dokter, tandarts, puberjeugdhuis, groezelig café
2- knip de interviews met bovenvermelde personen van toen uit en kleef ze op een van de oude humo's op de juiste plaats, rond de reclame
3- neem een foto van uw partner en laat je 4-jarige dochter er met wasco-krijtjes enkele droedels op aanbrengen. Kleef daarna een foto van om het even welke BV's hoofd op de foto (hoeft zelfs niet per sé ter hoogte van de schouders te zijn, feel free).
4- neem enkele bierviltjes met schunnige tekeningen uit het lokale café, copiëer ze op een wit blad papier en kleef ze bij in je eigen humo op random plaatsen. Indien je geen materiaal hebt kan je ook altijd te rade gaan op de muren van openbare toiletten of op tekenwedstrijden van een lagere school.
5- download een nieuwe cd van een van de artiesten van hun eigen 'rock rally'. Beluister het eerste nummer. Drink een halve fles appeljenever uit. Beluister het tweede nummer. Drink een halve fles Gin, beluister het derde nummer. Drink een halve fles Martini. Beluister het laatste nummer. Eet daarna een 300 gr. Tiramisu en ga dan slapen. Wanneer je wakker wordt forceer je jezelf om een bespreking van de genoemde Cd te schrijven,... kleef deze bij in je eigengemaakte humo.
6- Scheur een blad uit een van de boeken van Herman Brusselmans die je nog ongelezen in de kast hebt staan en kleef deze bij in je eigen humo (schrijf er in viltstift het woord 'column' boven)
7- pas de datum en nummering aan op de voorkant en voilà: je eigen humo. Even leerrijk, vindingrijk en grappig dan de nieuwe dure humo in de krantenwinkel en met de zelfde interviews die je al tot vervelens toe hebt gelezen, misschien een tip voor de knutselaars onder ons...
Volgende week: Hoe maak ik m'n eigen 'Dag allemaal' (3 stappen)
http://www.humo.be/
http://www.deng.be
Ik ben al niet zo'n enorme fan van boekjes. De week- en maandbladen allerhande, waar bekende en minder bekende Vlamingen met hun smoel op staan te lachen alsof ze een wortel in hun reet hebben zitten; of waar iemand gaat zitten snotteren in een zetel tegen een zogenaamde journalist over hun zware operatie, liefdesverdriet of gestorven vrienden.
Ik ben daar niet echt 'into' zal ik maar zeggen. Niet dat ik niet graag lees, ik heb meermaals per maand de neiging om een paar duizend pagina's tellend boek te verslinden, daar niet van. Ik kan echter geen minuut interesse opbrengen voor de geïnterviewde mensen. Ik geef geen moer om hun verdriet, zorgen, kijk-achter-de-schermen of hun per ongeluk gesloopte villa.
Ik geef nog veel minder om hun nieuws uitgekomen boeken, CD's, DVD's, one-man-shows en halfbakken toneelstukjes waarbij vrouwen halfnaakt door een zwijnenstal moeten dansen onder het zingen van het duet van de parelvissers.
Het raakt me niet en al zou ik het lezen, het kan me dan ook nog eens gestolen worden. Temeer omdat deze mensen deel uitmaken van steeds dezelde uitgebaggerde kanaalzone van woestijnvis en humo. We hebben die mensen echt wel gehad nu, niet?
Ik lees bijgevolg al die bocht niet. Al jàren niet.
De laatste humo die ik bijvoorbeeld nog van a tot z heb gelezen dateert ergens begin jaren 90. Toen ik zelf nog naïef genoeg was om interviews met Arno en de minister van onderwijs te lezen. Toen ik dacht dat die mensen iets te vertellen hadden.
De tijd ook dat een dronken journalist van bovenvermeld boekje in mijn stamcafé aan de flipperkast hing aan te pappen met een van de knappere vrouwelijkecafebezoekers. Terwijl hij wel mooi een artikel had geproduceerd de week daarop over een concert dat net die avond had plaatsgevonden. Ik weet wel zeker dat hij die band nooit heeft zien spelen. Tenzij ze die avond nog een tweede concert gaven en de dame haar broek.
Anyway, een echt ooggetuigenverslag dus, of zo wilde ze ons toch laten geloven. Even geloofwaardig dan Gary Glitter in een Thaise jongensschool.
Ik blijf me echter storen aan de invloed van deze boekjes, vooral de bijna onontkombare doctrine die ze opleggen aan hun volgelingen en lezers. Ik kan enkel humo als voorbeeld nemen, aangezien ik dat boekje persoonlijk het beste ken, veronderstellend dat de rest zeker niet veel beter zal zijn inzake indoctrinatie van hun consumenten. Wat ze doen is meestal dezelfde opgewarmde kost van hun kleine inner-circle zo naar voren schuiven dat je je er bij hoort voelen.
Net zoals al die mensen die voor de achtste keer naar Clouseau gaan zien in het Sportpaleis en zich echt deel voelen uitmaken van de groep, de sfeer, de baggermuziek en de slechte akoestiek. Het is in principe hetzelfde, enkel voor een ander publiek zogezegd.
De zaak gaat als volgt. Ik, die normaal gespaard blijft van hun gelul, word keer op keer toch geconfronteerd met de boeken, nieuwe trends, tv-programma's en andere nieuwtjes die ze opdissen. Of je het nu wil of niet, als de humo-kliek zich achter een programma schaart weet je er nergens aan te ontsnappen.
Altijd zal er wel een of ander betweterig emo-type tijdens een cafébezoek komen aandraven met iets in de aard van: "Heb je dat gelezen in den humo van dees week? Dat nieuwe programma/boek/Cd van..."
Ik moet dan altijd antwoorden met : "Neen ik ben ean absolute pariah als het aankomt op humo-lezen sorry het interesseert me geen fuck.'
Meestal kijken ze dan betweterig en pseudo-intellectueel voor zich uit en nippen ze met een pruilmondje even van hun bruiswater of lindenthee om het boekje daarna de hemel in te prijzen. Omwille van de onthullingen zeggen ze dan. Hoewel er er geen meer geweest zijn sinds einde jaren 80 dacht ik zo te weten, of voor de toffe cartoons. Voor je het goed en wel door hebt staan ze te balken als een klein ezeltje, te schokken van het lachen zelfs soms, bij de zelf voorgedragen stukjes uit een uitlaat-inzending die ze zich herinneren.
Ze weten zich dan bijvoorbeeld een rake opmerking die onder een vrij domme lezersbrief stond voor de geest te halen.
Je kijkt zo'n mensen dan aan en je ziet dat ze zich een übermensch voelen omwille van hun verfijnde humo-r, hun muzikale kennis (opgedaan tijdens interviews met Tom Barman waarschijnlijk) of hun weetjes over de nieuwste films (waar men de clou van een verhaal met plezier verraad). Ik zeg dan steeds tegen zo'n piekjes-haar-met-plat-brilletjestype dat 'Deng' eigenlijk een beter boekje is, of 'Vrij Nederland'. Ook dat meen ik niet echt eigenlijk. Evenmin de thee die ik hen dan terug trakteer in ruil voor het dicht houden van hun snater.
Nee, ik ben niet echt 'into' de nieuwe CD van Arno of Raymond van het Groenewoud, de nieuwste hersenspinsels van Tom Lanoye of Bart Peeters. De laatste nieuwe 'geestige' programma's van Bart de Pauw en Co. Wanneer je een aardappel lang genoeg in de ijskast laat liggen heb je een even spannende avond door er naar te kijken en zèlf een paar flauwe woordgrapjes op te zoeken in een citatenboek. Vergeet hierbij vooral je scoutsmateriaal niet voor de sfeerscheping.
Ik heb hun lijst met 'bekende Vlamingen' ondertussen wel door, altijd dezelfde 20 mensen die ze laten roteren.
In week 1 heb je dan een minister, dan Arno, Tom Barman, nog eens Arno, Herman Brusselmans, om dan nog maar eens over te gaan naar Arno (die hebben ze al zo vaak geïnterviewd, en toch leest geen kat het) Luc De Vos, Herr Seele, Hugo Claus en dan uiteraard nog maar eens Tom Barman of nog maar eens iemand uit de woestijnvis-bokaal.
Eigenlijk kan je zelf je eigen humo in elkaar knutselen.
7 stappen om zelf je eigen humo te maken:
1- neem een stapel oude humo's mee van bij de dokter, tandarts, puberjeugdhuis, groezelig café
2- knip de interviews met bovenvermelde personen van toen uit en kleef ze op een van de oude humo's op de juiste plaats, rond de reclame
3- neem een foto van uw partner en laat je 4-jarige dochter er met wasco-krijtjes enkele droedels op aanbrengen. Kleef daarna een foto van om het even welke BV's hoofd op de foto (hoeft zelfs niet per sé ter hoogte van de schouders te zijn, feel free).
4- neem enkele bierviltjes met schunnige tekeningen uit het lokale café, copiëer ze op een wit blad papier en kleef ze bij in je eigen humo op random plaatsen. Indien je geen materiaal hebt kan je ook altijd te rade gaan op de muren van openbare toiletten of op tekenwedstrijden van een lagere school.
5- download een nieuwe cd van een van de artiesten van hun eigen 'rock rally'. Beluister het eerste nummer. Drink een halve fles appeljenever uit. Beluister het tweede nummer. Drink een halve fles Gin, beluister het derde nummer. Drink een halve fles Martini. Beluister het laatste nummer. Eet daarna een 300 gr. Tiramisu en ga dan slapen. Wanneer je wakker wordt forceer je jezelf om een bespreking van de genoemde Cd te schrijven,... kleef deze bij in je eigengemaakte humo.
6- Scheur een blad uit een van de boeken van Herman Brusselmans die je nog ongelezen in de kast hebt staan en kleef deze bij in je eigen humo (schrijf er in viltstift het woord 'column' boven)
7- pas de datum en nummering aan op de voorkant en voilà: je eigen humo. Even leerrijk, vindingrijk en grappig dan de nieuwe dure humo in de krantenwinkel en met de zelfde interviews die je al tot vervelens toe hebt gelezen, misschien een tip voor de knutselaars onder ons...
Volgende week: Hoe maak ik m'n eigen 'Dag allemaal' (3 stappen)
http://www.humo.be/
http://www.deng.be
dinsdag, februari 14, 2006
3.5
Zo'n drie en een halve kilogram fruitella's later besef je dan dat je aan het overdrijven bent. Een gewaarwording van stormen op zee, vis die aan de ramen blijft kleven en een belevenis als geen ander. Ik wil uit m'n bokaaltje, want het is er te zout en te vochtig, de kreet in het donker die een echo gedicht opzegt. Toen Hansje Pansje Pingeling vanmorregenvroeg naar huis toe ging, toen vond hij bij het kippenhok een toverstok... ik eindig met een luide bons op de grond en ik vervloek de moment waarop ik een stop in de tuin heb gezet, random random we willen eruit zonder dralen, krakend ik hoor je verhalen.
Ik ben het bont aan't maken, want ik hoor een tikketike-tak overal dezelfde regelmaat en de panduliumquantumdraden om me heen; ze vertellen dezelfde verhaaltjes terwijl ik in hun gezicht lach. Ze hebben niets door omdat ik weet naar waar ik kijken moet. Als een Reinaard de Vos figuurtje die z'n rol weet te spelen spring ik door hun verhaaltjes. Stop, forward, pause, play, rewind forward, skip, de tracks in het midden zijn het best. Nog niet geript. Ze weten niet dat ik het haat, ze weten niet dat ik het meen. De mensen zijn net grote balonnen in de lucht, en ik de ontsnapte pelikaan. M'n bek is niet scherp genoeg, m'n vleugels verlamd door olie. De mensen drijven weg, met de wind mee die ze zelf uit hun nek blazen. Naar warme oorden waar niet-rand-kant weet. Ring ring, de gasbibliotheek schreewt het uit, ik ben kapot, de anticipatie van de kaartjesknipper, een reeds geknipt kaartje vinden op de trein. En je weet dat Hitler DNA iets fantastisch had gevonden. Tante Terry ook trouwens. Wie weet fietsen ze samen rond in de hell op een tandem van plastiek. 'Wij zijn de plastiekjes, wij zijn de plastiekjes', ... ik was een kleuter toen er al groene mensen ronddansten in belachelijke toneelstukjes. Ze wilden ons inprogrammeren dat de wereld naar de verdoemenis ging door alle milieuproblemen. 'De kat' zweefde over touwen om het milieu te redden; en ik zweeg. Ik lachte hen uit vanbinnen, waar er olie zit, waar het raderwerk op gang begon te komen. De Cylon tussen jullie rij brave kinderen, de man die ooit een ambassade zou opbalzen of het land verkopen aan koloniserende ruitewezens. De man die in z'n eigen wereld een imperium aan supersoldaten en slaafse wetenschappers leiding gaf, die zich niet bekommerde over een blikje of plastiekje. Ze geven boekjes uit nu. Ze zij trots en oud. Ik moet naar de WC.
Ik ben het bont aan't maken, want ik hoor een tikketike-tak overal dezelfde regelmaat en de panduliumquantumdraden om me heen; ze vertellen dezelfde verhaaltjes terwijl ik in hun gezicht lach. Ze hebben niets door omdat ik weet naar waar ik kijken moet. Als een Reinaard de Vos figuurtje die z'n rol weet te spelen spring ik door hun verhaaltjes. Stop, forward, pause, play, rewind forward, skip, de tracks in het midden zijn het best. Nog niet geript. Ze weten niet dat ik het haat, ze weten niet dat ik het meen. De mensen zijn net grote balonnen in de lucht, en ik de ontsnapte pelikaan. M'n bek is niet scherp genoeg, m'n vleugels verlamd door olie. De mensen drijven weg, met de wind mee die ze zelf uit hun nek blazen. Naar warme oorden waar niet-rand-kant weet. Ring ring, de gasbibliotheek schreewt het uit, ik ben kapot, de anticipatie van de kaartjesknipper, een reeds geknipt kaartje vinden op de trein. En je weet dat Hitler DNA iets fantastisch had gevonden. Tante Terry ook trouwens. Wie weet fietsen ze samen rond in de hell op een tandem van plastiek. 'Wij zijn de plastiekjes, wij zijn de plastiekjes', ... ik was een kleuter toen er al groene mensen ronddansten in belachelijke toneelstukjes. Ze wilden ons inprogrammeren dat de wereld naar de verdoemenis ging door alle milieuproblemen. 'De kat' zweefde over touwen om het milieu te redden; en ik zweeg. Ik lachte hen uit vanbinnen, waar er olie zit, waar het raderwerk op gang begon te komen. De Cylon tussen jullie rij brave kinderen, de man die ooit een ambassade zou opbalzen of het land verkopen aan koloniserende ruitewezens. De man die in z'n eigen wereld een imperium aan supersoldaten en slaafse wetenschappers leiding gaf, die zich niet bekommerde over een blikje of plastiekje. Ze geven boekjes uit nu. Ze zij trots en oud. Ik moet naar de WC.
Abonneren op:
Posts (Atom)